Literarishe bleter · 1926-02-12 · 93 (12.2.1926) · p. Seite 106

93 .זא ליטערארישע בלעטער 106 ל י ד ע ר מ א נ י ל י י ב דעל איך אױסלויכמן, ברענען אןן בלענדן װי סון װאהס-לינט דער לײגענער קנױט. און צװײ לײבער - צװיי גאלדענע גארנן, אונטעד היםלען - םארדויכערטן גלאװ, זאלן שטילע םא־שטאדבן א־ן שטא־נן אין דעם יאמער םון הארבםטיקן גראז. אן ענטפער ה. לײװיקן בין איך םארצװײםלט? - קוק אין םייגע אויגן, װאם גרינק נאך םיט ליבע און מיט סם. און הער נדץ ליד, װאם קלינגט וױ דעגנבויגן - א בדיר, דורך רוים, דורך טרוקעגיש און ינב נאר אםממאל םאל איך צו דער ערד א םידער, אן אקם אין יאך, מיט בײדע שיוא־צע הענט; די אויגן ם״נע, םײנע אלע לידער װי דערנער ליגן קאלט און אױםגעברענט. איז קאן איך אזוי לײבט אריבעדהויבן םײן לעצטן כוח איבער יןק־ און נויט; באלויכטן בין איך װי מײן שטילער גלויבן: םיט זאלץ םון שװײס צו הײליקן םײן בדויט. נאד אםט, נאר זײער אםט בין איך םא־לארן אין לאנגװײל םון געזיכטער און םון מעג; ניט םיט זיק זילבער זינגט אין זעל םײן האדן, נאר זויער זעגט א הײזעױקע זעג. איז קאן איך אזױ לײכם א־יבעדטרעטן צו יענער לויזער אםגענויגטעד שעד.: דאם זיץ איך םימ נביאיפ אין םאעטן אין תנק קרײזל םיט דעד מאליע-הא. אזױ און אנדעךש - סלאטער איך און שטדויכל, און דאל םיץ צינז םאר יעדן טראט און טאט. דא בליט מײן צעד, און דא גײט אײף םײן שטײכל, און םאדבטיק בין איך װי דער גרינער בלאט. דעריבער גײ, און איך װעל גײן באװנדער. םײן װאגשאל צײכנט װק איך סאל אין שטײג. און מיך - אזא - אן אײנצ־קן באוואונדער, א, מוסרניק׳&אעט, און שװײג, שוױיג, שװײגז קום, פשטות קום, םשםות קלאדע, מים ד־ין בלאנקן מעסער, שנײד־א־יף דעם שװא־צן פלאנטער םין םײן זעל; םיץ װעלט םון אונטער טונקעלע א־ן שװערע שלעםער, זאל א״פשטדאלן םאר םיר װי זונק םאר םײן שװעל. אץ .לאס אין ט־םער ם־נםטערניש ם־ן מ־ינע אויגן איז בל־נר, פא־בלענדט געװק, םארדױלט און ם־ערד. זאל װערן קלאר פאר םיר וױ ליכט םון ,־עגני־יגן און װי ראם יױיסע לײװנט םון םײן העםד. און אלע לעבעדיקע און ניט לעבעדיקע זאכן, װאפ לעבן וױימ סון מיר און אםגעװענדט - דע־נק, דעק אויף װי רײנע ראםעי-סלאגן, װי כדינע ליבע צען סינגער סון די הענט. און אויף מײן עננע־ ־ע־ד םון ניט-דערשעפטן טרויער, ד שטים סון אלץ, װאס ליגט אין צער געשמידמ, װי בלוט צו בלוט ואל קלינגק צו מיץ אויער און אין מיין רא־ט נעלײטערט דורך מיץ ליד. מײנע אויגן אויף אייערע שלױפן... װ• נאך מדיבן ד קעץ אויף ד הויסן ברענק גרין מ־ט ד אויגן צום דאך, מײנע אויגן א־ן אײרע שלײפן ברענק גרין סון םיץ ערדשן סלאך. קוםט מיט א־יער דעדנענונג דערסרײק, װי םאר גאמ, דט איר אלע מיר גוט; סון מיץ םינסטעק בלוט ד געשדיען זאל נאר העק איר מילך און איר בלוט. און צו א־ר םאר ד םים װעל איך לײגן םײן עשיתת - םײן הוילן געבײן, און םײן חכמה - מיין בליל א־ן םײן בויגן, און מיץ בארד - מײן מאנסבילשע קתין. םיט ד הױסנס, געצונדענע םליגל, װעל איך צ־נק ד קאלטלעכע בריסט װײכער װאקם, הײםער שטאלענער זיגל, , םדיד פון ס״ע־ און פרײד װאם םארװיסט. און אז אםענע בלענק ד לענדן םיטן גאלד מ־טן צ״טיקן גרײט, נ