Literarishe bleter · 1926-01-29 · 91 (29.1.1926) · p. Seite 74

91 .זא ליטערארישע בלעטער 74 די ױנגע ײדישע פאעזיע אין ראטן■ רוםלאנד *) כ־האט ד־ זון גענענטשט מיין לעב מיט גראנזע, און מ־ט שלאנמן און ט־ט לידער רינט מײן לענן, - לאנט א־ן מיר און ק־ינט, װק איך רערמאן זיך, או איך טיאנ א נאמען נאך א רבין!״. 2 כיא־ז לויטעד דער דוכישער סטעפ, - און איך בין א־ן מטעמ ניט קײן ס־עמדער. א־ך געדענק זײ - די שיקסענע צעט מיט שקצים אין רוטישע העמדער. כיוױיט אזא םטעפישער װינט א־ן פלאנטער *ן מאםקװער ט־אםװײען, - כי.דאלט נעװאלט בײ א שסײכלענק קינד אײף שטענדיק דעם שמײכל אנטלײען. מ־ין קערםער איז סדיש און נעניט און געודינט שוין צו רעננפ און שנ״ען. אומעטום װאו איך שטעל מײנע טריט, װעלן מענטשן נאך נײען און נײען. סיאיז לויטער דער רוסישעד סטעם און איך בין אין םטעפ ניט קק םרעמדער. איך געדענק זײ - די שיקסענע צעם מיט שקציס אין חםישע דיעמדער. 3 ביט קרוינט אובז א־זי כאריק פון ־אנען שדײ איך, אז צום צענטן דור, צום צענטן. צום עלסטן און צום הונדערטן, - אונזעד בײנערדיקער, שטייפעד װא־ ואל םאר אײך ניט אײפנײן, װי א װאונדער. ערנעץ רארט, אין זומע־דיקן לאנד מיט טאג פארבליבענע אויף שטענדיק, זאלם איר כאטש ניט באקרוינען א־נז די קעם ניט קדוינק אונז מ־ט שטויבן םון לענענדן. זאלט איר כאטש םיט א בענקשאפט אין רער האנט םיט גע־ועבן װנ־קע און ד־נע... - מיר זײנק דא נעװעזן און נעלעבט אץ ליבשאםטן, אץ א־יפשטאנר און אץ שנאה. מ־ר דאבן דא די צינל נאר צעלײנט א־ן זיך אלי־ן אװעקנעלײנט פאר צ־גל, ב־ז טיםן בלוט אזוי געבענקט פארראנן או־ך צװײ א־מרוןקע פלינלק... מ־ר זײנען ־א נענאננען או־ף דער ערד ם־ט שטו־ב פון חורבן אויף די ארבל, א־ן אונז א־ז נאר נעװען באשערט ז־ננענד־ק דא לײנן זיך און שטארבן. װען איך זע א צעבדאבענעם פלוים, װעדט דער קאם מײנער שװער װי א װאלקן: אוי ד.אב איך ליב װען מק בויט א־ן עם װאקסן עתעץ באלקן נאך באלקן ו יעדע כאטע איז םיר װי א קינד, א־ך בין איר װי אן אדעמער טאטע, - א־ך בין ארעם און רײך װי דער װינט, - פלי איך םון כאטע צו כאטע. םיא־ז נ־ט גױננ סיט א לײדיקער דאנט אזא חחבן דדויםן צעבו־טן, - טוט מיר װײ םאר מי־ן שטחיענעם לאנד םיט םארװאונדעטע כאטעס און םלויטן י זאלט איר כאטש דארט, א־ן זומע־ױקן לאנד, נאך אונז םארבלומ־קמע גיט בענקען. פון דאנען שטרעק א־ך או־ם צו אײך מ״ן דאנט: טײעדע, באפל־נלטע, - ניט קרוינט אונז װ _ ל י ד ע ר איציק פעפער 1 א־ך דאב ק״נמאל ט־נקל נ־ט נעבלאנדזעט א־ן מ־ין קוחצן שמ״כלענחקן לענן, - לאכט א־ן מיר מ־ץ דארץ, .װק א־ך דעימאן זיך, אז איך טראנ א נאמק נאך א רבין. װאם איז װינט? װען םק שטײט און מק נויט, און עם װאקבן עתעץ באלקן נאך באלקן, װען איך זע א צעבהאנענעם פלויט, װעדט דער קאפ מײנער שװער װי א ,װאלקן... •) כוי *ו נ*קע:ען *ונזעיע לענעי מים די נײססע €*6יננ*; סון די יונגע ײויסע ד־כסער *־ן ר*סן־ס*-נ*נד, װעלן םיר פוןג*״ס *ו עײס נרענגען מוססעדן סון דער דןרסיקער ױנגער ײויסנר ■*עזיי• רעז־. ' גאך דעם הײליקן רגי איצ־קל םון םקװ־רע דאט געװאלט מײן חדע איך זאל הײסן, א־ך זאל דאװענק״ און זיננען זמ־חת און צו טאן האבן מיט הם־לין א־ן טליתים; א־ך זאל ז״ן דער נרעםטער נביר א־ן שפאלע און מ־ין װײב זאל ז״ן ח ־..־עםטע באלעבאםטע... דאבן שטו־בן מ״נע טד־ט נע־םמאל־עט א־ן נעשװאומען חנען ־ארן םראםט־ע.