Literarishe bleter · 1926-01-22 · 90 (22.1.1926) · p. Seite 59

59 ליטער&רישע. בלעטער 90 .■/א ער ד.אט םיד א געדזדי געטא;: - הער אױןז ז אבעד דעד געהויל םון ברודעד האש אײנג־דטלונגזק דין גע- שױי. אליין ניט װיםנדיק םארוואם, האט עד אראםגעלאזט דעם זעגל און דאמאלםט דאנן זיך די םאלדן םון זעגל אויםגעשםרײט נײ ז״נע םים, װי א צונויםגעלײגטעד םליגל. די םיש ד.אנן םיט ז״ע־ע טויטע שוםן געגלאנצט אויף דער זון, א־ן א מענטיט ד,אט געהוינן זיץ לאנגע נא־ד א־ן הימל אדײן און האט געהוילט אן אן או־םהעד. םון װײטן האט ז־ך נאװ־זן דער טונקעלער נרעג. אנעד אנ־טטאט דעם יםינוזעם, האט סערגא רעד־ען א ־טװא־צן פלעק םון א־םנאקאנטע םעלזן. ע־ האט זיך געשטעלט אויף די ם־ם און זיך בעטער צדנעקוקט. דאם, װאם עד האט לכתחילה אנגענומען ר-א־ן נו־עג א־ז גא־ געלען, א גדויםעד װאלקן תיך. דער װאלקן האט א״נגעהילט דעם ה־מל און באל־ האט א װײטעד הילך א מרײםר געטאן ת נװאל־עם. און אםשר האט זיך דאם נאר א־־םגעדאנט? םון דעם ה־לך האנן נאך געצ־טעדט ד־ םלײצעם, אנער די נװאליעם זײנען שוין געלאםן געלאםן, געלאםן װי שטענד־ק... סעתא האט זיך אנגעתםן: - א־ן־שטאט א־ז עםעם ת םעשת נ־ט גלאם... און א״לנד־ק, ם־׳אנטעדנדיק זיך מ־ט די ם־נגער א־ן די שטדיק, האט עד או־םגעשטעלט דעם זעגל. האם ש־םל האט א ציטער נעטאן, אנגעשטדע־נגט ת ברוםט און א־ז א־עק גינעד. - װער אנטשװיגן, תחז ד.אט סעתא א געש־ײ געטאן. אנער נאדקא האט געהוילט, געהוילט אן אן אויםהעד. די מעװעם זײנען םא־שװאונק און נאך ז״ זײנען געגאנגען ד־ כװאל־עש, אלץ קלענע־ע און קלענערע. א־יף ת װאשעק האט געתט ד־ זון, - אן אראנזש-םא־ב־קע מ־ט םלעקן בלוט, - װי אן אויםגעקװעטשטער אויג םון א םיש. דעד זענל א־ז ארק א־ן דעם שװאדצן װאלקן, װאש האט געשװענט א־נער דער שטאט. עש האט שאדף א שמעק געטאן מ־ט נאםן תיך. - תו־ער, או־ם״ארף: - האט סעתא א געש־ײ געטאן צופ נרודעד. אנעד א־ם האט שוין ג־ט געארט, װאם דער געהויל דויערט נאך. דא האט עד נאמערקט נרעטעד. זײ ױנען געשװאומען אםגעברענטע, מיט ארויםטא־טשענתקע טשװעקעם מיט געלע שםאלטן. װאם האנן אוישגעזען תי װאונק. עס איז דורכנעשװאומען םריער אן אםגענ־אכענע־ עק, שםעטעד א דנא ט־ן א ש־םל ם־ט א שטיק שטוציקער שמאטע און מיט א לאך, םארלאטעט מ־ט נלעך. זײ ד.אנן ז־ך געװיזן אל׳ן םעד און טער, װי קריעש םתליננס- צ״ט או־ף א טײך. ם־ט א שטילן םקריט האנן זײ אנגעתרט דאש ש־םל און תנען גענאנגען װײטעד, א־ן ים אדיין, און צװ־שן ת ברעטער האט סעדגא םלוצ־ם נאמעדקט א מת. ער א־ז געשװאוםען, א־־ננעקלאמעדט מ־ט ת םינגער אין א גרוים נ־עט, און אנשטאט א קאם האנן ז־ך או־ף זײנע םלײצעם גענאמנלט שטיקער םלײש, םל־שיקע, װי געדעתם. נא־קא האט מ־ט א שטארקן, קװ־טשענתקן געה־יל באגתםט דעש טויטן מענטש. ד־ נרעטע־ און ד,אלץ תנען געװען, װי א מלנוש, װי א ה־יז, װאם בשעת םען נעמט ת א־אם, דערועט מען אין דער םוםטקײט דעש מענטש נאך ת ברעטעד האט געשװאומען דעד מענטש לכתחילד, האט סעתא געזען פלײצעם, נאםע םון װאסער א־ן א״נגעהײקערטע, װי ב״ם לענן. ת זײנען א־צט געגאנגען א־בעק װאשער נ־ט געאײלט א־ן מיד, םונקט אזוי, װי זײ זײנען געגאנגק האלט זיך אפ פון קויפן ביכער ב־ו איר װעט זיך נישט באקאנען מיט די נ״יע גרויםע רשימות פון ״צענטראל״ און ב. קלעצקין חאט איצט געקװעטשט םעתאש האנט, װי םריער די ם־ש, נ־דעתק דך אײננעבוינן און נאטדאנט ת בלויע אנגעלאםענע אדעק. סעדגא האט זיך א־ן דער ערשטער םינוט ניט געכאםט, אנער יאלד האט עד זיך םאדמאםטן ם־ט דעד צװײטעד האנט און דערלאננט א שטארקן קלאם דעש נרודעד אין האלז. בא־קא האט ארױםגעלאזט ד־ האנט און א שוערן םאל געטאן א״םן דעק םון שםל. ... סעתא האט װײטער געשלעםט ת נעצ;. . װען דער װײטאנ א־ז אדורך און מען האט װ״טער געקאנם א״םגלײכן דעם ד,אלז, האט נאדקא >ופגעםויזעט א־יםן מיטן-שיםל. דא ז״נען געלעגן ת אוישגעלא,־ענע םיש בא,תןא האט זיך שט־לער- ד־ט צוגענאםם צו ת םיש און מיט תנע נעגל גענ־מען יעדן א־נצ־קן םיש אויםצוקװעטשן ת אויגן םון קאמ תנע םיננעד תנען באשםריצט געװאדן םיט ילוט. בא־קא האט נעמאנט אן אנשטעל, אז ער מאכט ז־ך צורענט ת נא־ו־ און ות־עת-מעשה געלעקט פון ת ם־נגער דאש נלוט. י און אײנמאל, װען דער ברודעד האט זיך פא־האלטן מ־גן נעץ, דאט ער זיך אײנגעניסן מיט ת צײן א־ן דעם האלו אץ נאקן פ־ן א םיש, װאם איז געװען גרוים װי א מענטשישער םוט עד דאט נאך ניט באװיזן אםצותיםן זיך סון א־ש, װען עד האט םלו- צ־ם דערפילט א שטארקן װײטאג. נא־קא האט אויפגעהוינן דעש קאפ. דער נו־ודעד האט א־ויסגעתםן בײ איש ת םיש אין גע- שמ־םן מ־ט איר אינער תן סנים און פלײצעם. ז־לבערדיק<עלע שוםן האבן זיך םארפלאנטערט אין דער גע- ק־־־־לטער נארד, און זי ד,אט אויסגעוען, װי גרוי. םון דעש ם־שש לא־נד ד.אט געשםריצט נלוט. ת שטײף אנגעצ־יגענע שטריק םון דע־ נע־ן ד,אט געצ־טערט, ת שםל האט געשק־יםעט און װי ראזע פל־נ פע־דעק, האנן םון יענער תט שםל געציטערט ת בװאליעש. עש א־ז נאך געװען ודיט צו נאכט, װען ת ש־פל א־ז שוין גע־רען אנגעםילט ביזן ברעג. :עתא האט אויםגעשטעלט דעם זעגל. קק װינט א־ז ניט גע- לען און נאר םוילע רעשטלעך םון איש האנן דעש זעגל געלעקט. א־נטע־ן שיםל תנען םרײלעך געגאנגען צום ב־עג אן א שיר פיש א'־ א־ן שםל תנק צום נרעג געגאנגען טויטע ם־ש, װאש ד.אבן נע־ג״קט א־ן הימל אתין זײערע זישלענע אונטע־װאשעדתקע תחות. א־נער ת כװאליעש האין שארף-שנאנלתקע םעװעש געשםדײט נעצן םון א גרילצנתקן, גיתק-יעגעדשן יאםער. נלוצ־ם ד.אט זיך באדקא אויםגעשטעלט אויף די קנאםל. עד האט דך א־נגעקלאמעדט מיט ת םינגער אין ש־םל, אויםגעהױנן תן נעקתזלטע בארד און דך צעו־עילט. דער נעהויל איז געװען א הײזעריקעד און ע־ א־ז צײטנװײז א־בע־נע־נאנגען א־ן א דערשטיקטן געניל. אויף זק פנים תנען סא־טתקנט געװארן שמיקער בלוט, און תן מויל, אין דער ראש פון שװאדצע נעק־יקלטע ד.אר, ד.אט אויםנעזען, װי א ג־ויש םאר- הי־־נט שטיק בלוט. שעתא האט א קוק געטאן אין הימל. דער היםל אױ געװען י״' און נאענט, װי א זעגל. פין דעם געהויל האנן ת םעװעם גענ־שוען לויםן; אבעד קק לבנה האט םעתא א־ן הימל ניט דער- יױ■ אן א־מנאקאנמער קראמף האט םארצױגן ת םינגעד םון תנע ן'':- און װי מיט נאדלען געשטאכן אין האלז.