Literarishe bleter · 1926-01-22 · 90 (22.1.1926) · p. Seite 58

90 .■וא ליטערארי.שע נלעטער 58 דער ברעג פון געלע פיש װםעווואלאד איװאנאװ ״ - מא - א׳ - ד.אט ער נעמורקעט און אנגעזיק םיטן סינ׳ נער ארויף. די דעיט סון זיין פנים האט זיך א״נגעשד־משן און געקניימישט ארום די ברעמען, װי בײ א דױי תדשמדיק קינד. םערגא האט א שפיי געטאן, זיך אויסגעדר״ט און אנגעדעיבן אראסצולאזן די נעצן• מען דאם א־אסגעלאוט די זעגלען. די נעץ האט זיך געטוקט אין ים, װי א רידקער זאםער-נעזיקם, און איר גרויער שטױםן-ראנד האט זיך צונויםגעגןזםן טיט די ברעגן סון די גרינלעםע םזאליעם. שסעטער האט די נעץ א צאסל נעטאן מיט א יעגערשן ציטער, און דער ציטער איז א,־יץ אין םערגעם לײב. ער האט זיך אנגעשסאדט ט־ט די קני אין עק שיםל און האט א צי געטאן די נעץ. איצט ז״נק אנשטאט זאםער-געװיקםן ארויף אויף די כזא- ליעס א מענגע סריילעך צאסלדיקע םיש. עם האט ו״ געסרייט דער אומםארשטענדלעכער קיצל םון דער גראז, װאם דאט די םון דער טיף געשלעפט ארויף. אנער װען די האבן זיך שוין געםונק אויף די שפיץ-כװאליעס און האבן באםערקט דעם שרעקלעכן בליק םונם מענטש, דינען די נעבליבן שטיל. סעתא האט א געשדײ געטאן: - דעם ים-װאלף, ברדדער-לעבן, ״װערמעל״ אױך, חי געלעבט... ער האט גובר געװק אין זיך די סרייד און לאנגזאם אין מױשנדיק גענומען אויםלאדן די סיש אין שיםל אדיין. גאלד-בלויע, שמאראגױ- לילאזע, אראנזש און העל-בלויע ריחות און םאדבן האבן א שי- מעריר געטאן םא־ די פישערם אויגן. דעד שוים האט זיך געגליטשט פון ד־ םלוס־םעדעק, און װי ראזע צאםלדיקע םלוס-םעדעק האבן אויסגעזען ױ שפיצן סון ױ כװאליעס.. אץ דער גאנצער ים איז געזען, װי א״ן ױזיקער םיש, װאם מען דארף אים כאםן... סע־גא האט אםגעױסן דץ בליק סץ ים און װייטער םא־װארסן די נעץ• בארקא, װאש האט זיך געפארקעט צװישן ױ םיש, האט סלו- צים נעכאפט א״ן םיש און אױ םיט איר אםגעפויזעט צום עק שיפל. ער האט דורכגעבויערט מיט דינע סינגער דעם גליטשיקן, פעטן םל״ש סון דעפ פיש און האט אים מרכגעביםן דעם קאפ. דער םיש האט מיטן עק געשמיסן איבער דץ האלז און בחםט און א זויערלעכע בלוט האט געשסריצט אים אין סויל א־יץ. בארקא האט ארויפגעשסיגן ױ ב״נער, געשאקלט טיטן האם און געױםן שטיקערװייז דאס װארעמע׳ םלייש, װאש איז געבליבן שטעקן צזישן ױ צ״ן. סון ױ םינגער איז אנגערונק א ס־לע דלאניע בלוט און בארקא האט אויםנעלעקט דאש בלוט ם־טן צונג. - מא - אז... האט ער גױלצנױק געשדיען. םערגא האט זיך אויםגעדױיט און דעחען װי דעם כ־ודעחם פנ־ש איז אויםגעשמירט אין בלוט און סעטס, װי ױנע אויגן די- נק םארלאםן מיט בלוט. א םאדנער ציטער איז אחרך דץ לייב. ער איז צוגעשםרונגען צום בחדער, אחיםגעױםן ביי אים דעם סיש און פארװארפן אים װ״ט אץ ים אױין. בארקא האט געשטשירעט מיט ױ אונטערשטע ציץ, װאש ז״- נען געװען חיט סון בלוט, און ניט אויפגעהערט צו ברומק. סעחא האט זיך םארםאסטן איש א קלאפ צו טאן, אבער באקקא האט זיך פלוציש אנגעבויגן און איינגעקלאמערט דך אין סעתאש האנט. בארקעס סינגער ױנק געזק טחקענע, טיט לאנגע נעגל. ער וװ דער װינט האט א־נטערגעכאפט דאם שיפל, שטייף געמאכט יעם גױנעש זעגל א־ן אחיסגעטראגן דאש שיפל םון ים-בוזעס אין ים א־יין. שערגא האט אװעקגעזעצט בא־קק ב״ם שט״ער און פאר- פעסמיקט ױ זעגלען. אבעד װי נאר ױ זעגלען האנן םא־שטעלט שערגעש סנים, האט בארקא ארוישגעלאזט דעם שטייע־ פון האגט און אראפגעגליטשט ייי פול באנק אויםן רעק סין ש־פל. דא האט ער םא־דעקט דעד .ינ־ם מיט א זאק, א״נגעדעיקערט ױ פלייצעש א־ן זיך צ־געשפארט ״*- *•••*-% .1 . . דאכ ש״פל האט ז־ך א שטא־קן נו־ג געטאן א־ן א ראזע נזאל־ע, װאש האט געשמעקט מיט זאל־ן און װאםער-געדיקם, האט פארגאםן ױ ל־נקע ז״ט ש״של. א ציםערגױקער ,־אזלעכער שוים האט ז־ך, װי א קליץ סישל, א־אפגעגליטשט אייעד סערגעש ל״ב או־פן דעק. סעתא האט זיך א װארף געטאן ציש היגטע־שטן םייל ש־פל. און דא־ם א־ז געלעגן נא־קא, דעש פנים פא־ה־לט מימ א זאק, און האט געקװיטשעט. םעתא האט א־ש א קלאפ געטאן אינער די פלייצעס מיט די שטױק סין זעגל. ױ געק־ייזלטע שװארצע בארה, װאם האט דעתר־יכט ביז צו ױ ק״לעכריקע נ־עמען, האט ז־ך כאזיזן פון איגםעק זאק. בארקעם אויג האט זיך א־מרױק געזארםן אונטע־ן נ־עס, און א :רו־ע שפ״עכץ ד.אט נאש געמאכט ז״ן בארד. סע־גא האט א קלאפ געטאן זק ברוהער איבער ד־ הענט און אנידעתעזעצט אים צום שטייעד. שפעטער האט זיך סעתא אוים- געגל״בט, געגומען קוקן בארקען גלייך אין ױ או־גן אר״ן און זיך נע- זיײ^ט דאנג און פארב־ם;. אוגטעק דרוק םון סעתעס בל־ק איז בא־קעס װ״כע־ קערפער שט״פער געזאר;, דער שטייער האט שוין זיכערער א־יסגעגל״כט ד־ כװאדיעס און ױ ליפן א־ן דער געק־״זלטער בארד האבן זיך צונויםגעדױקט. - בארקא האט טיף און א״לנדיק א־״גגעעטעסט אין ז־ך דעס װ־נט. ענדלעך ל,אט ער זיך צעלאכט, װי א געזונטער, און אםולו גע״אלט עפעס זאגן, אבער עש איז ב״ איש ארויס: — אעד.אהאהא... א־ן ער האט פארעגױקט מיט א שטילן מ־לדן ברום. אזו־ א־ז דאס ש־פל געשװאוםען א שעה צייט. דער ־ש איז געלאםן אונטערן גרינעם זעגל - און די שפיצן פון ױ כװאליעס ז״נען געװען, װי טראלבן פון ל״װגט. בלאסע, װי אפגענל־אקעזעטע געמעלן, א־אנזש-פארניקע ים-טטעק, האבן געציטערט. פון דעם שיפל האט אויף א מהלך געשטעקט מיט היץ, פעך און דזשעגעכץ. און ױ כזאל־עש האנן נעװא־פן א־ן װינט א־״ן ז־םלעכע ױחות פון פ־ש. דער ים האט אלץ מער ארן םער םארכאפט דעם ברעג און גיך האבן ױ ראז׳גױנע װאםע־ן געפלעשקעט אין הימ־1 א־יץ, װי א״ן ריזיקער ם־ש. און װייטער א בישל האבן זיך א־בערן יש באזיזן צעםליגלטע מעזעס און נאך װ״טער ז״נען ױ שואל־עס שזערער געזארן. סערגעס שארפער בליק האט אראפגעגידע־יס אין דער טיף און דערזען דאו־ט א זילנערנעם גלאנץ. - םיש: - האט ער םול מ־ט פ־״ד אייסגעשױען. און ױ פר״ה איז געװאק נאך גרעםער םון דעש, װאס דער ברו- דער האט ניט םארשטאנען דעם גליק. בא־קא האט אפגעלאזט דעם שטייער און םארװאונדערט געקוקט, װי ױ טעזעם טוקן זיך.