Literarishe bleter · 1926-01-01 · 87 (1.1.1926) · p. Seite 12

87 .זא לימערארישע בלעטער 12 װאו גײסטו אװעקז ס׳װײסע םלבוש דײנס גיס פיר רעכס אויף דיר.—״ ,בענקססו שױן נאך ס׳הארםע לײבל דײנם?״ ״שרירסם? בענקםט אהײם?' די גרעפין שםײכלס. נײן. דאס איז נןןר, װײל ד$ס קינד*זײן אױ אים פון די אקסלען געםאלן, אט דןןם װײכע, םונקעלע קלײד. װער הןןס עס גונענוםען? ״דו?״ םרעגם ער פים א קול, װןןס ער הןןס אזעלכעם גארנים געהערס. ״דו!״ און איצט אױ נארנים פער םאראן אויף אים. נאקעס איז ער װי א הײליקער. העל און שלאנק. * ״ לאנגזאם לעשס דך אוים דער שלאם. אלע דינען לאםסיק• שװער: פיד אדער םארליבם אדער אנגעםרונקען. נןןך אזויםיל פוסםע לאנגע פעלד־נעכס: בעםן. ברײםע דעםבענע בעסן. דזן איז זיך אנדערש מתםלל, װי אין שםוציקן ראװ אונםערװעגנס, װאם װערט א קבר, װען ם׳װיל אנםשלןןםן װערן. ״ליבער גןןם, װי דו װילסם!״ קירצער זײנען די תםילות אין בעס. ןןבער הארציקער. * די סורעם־שםוב איז סונקל. ןןבער םיס די שםײכלען זײ• ערע לײכםן זײ זיך אין פנים. זײ סאפן םאר זיך װי בלינדע און געםינען זיך אײנס דןןס אנדערע װי א סיר. כםעס אזױ װי קינ• דער, װאם שרעקן זיך םאר דער נאכם. דריקן זײ זיך צונויף. און הןןבן דאך נים קײן פורא. קײן זאך איז דןן ניטןן, װןןם זןןל זײן קעגן זײ: קײן נעכםן ניט, קײן מןןרגן ניט; װײל חרוב אױ די צײס. און זײ בליען ארױם םון אירע חורבות. ער פרעגם נים: ״דײן םאןז״ ױ פרעגס נים: ״דײן נןןםעןז״ צוליב דעם הןןבן זײ זיך געפונען, בדי א גײ נעשלעכס צו זײן בײזאםען. הונדערס נײע נעמען װעלן זײ זיך נעבן און אלע װידער צוריק זיך אפנעמען״ אזוי שטיל, װי פ׳נעםט ארןןם אן אויער״רינג פון אויער. * אין פאדער־ציםער איבער א שסול הענגט דער װןןםןירןןק, דער קוילן־םאש און דערםאנם פון דעם פון לאנגענוי• זײנע הענטשקעם ליגן אויף דרערד• זײן םאן שםײס קרום, ןןנגעלענט זןן בײשסידל פון פענסטער. שװארץ ױ איז און שלאנק. אין דרויסן יןןנט א שטורעם איבער היפל און םליקם שטיקער פון דער נאכט, װײםע און שװארצע• דןןס לבנה־ליכט שװעבם םאד־ בײ, װי א לאנגער בליץ און אויף דער אופבאװעגלעכער םאן לײגן זיך אוים אופרולקע שןןסנס. ױ חלוםט. * איז א פענססער געװען אפן? איז דער שםורעם ארײן אין הויזז װער קלאפס םיס די טירןז װער שפאנם דורך די שםובןז— לאז. װער עס זאל ניט זײן. אין טורעם־בנין גרײכס ער ניט. װי הינסער הונדערם םירן איז דער דאזיקער גרױםער שלאף, װןןס עס שלאפן צװײ םענטשן צוזאסען: אזוי צוזאםען, װי אײן םאםע אדער אײן סויט. * איז שוין םרימןןרגןז װאסער זון גײם אויףז װי נתיס איז די זון? זײנען דאס פײגלז אוםעסום הערט םען זײערע קולות• ר אלץ איז העל, ןןבער טןןג איז נישס• אלץ הילכס, אבער דןןס זײנען ניט קײן םײגל־קולות• סויער. קולותדיק גריסט דער הארן. הזןרך: פויקערײ און קלא־ פערײ און הינס־געביל. סוםאםאכע אויםן הוין/ סלןןען־קלעפ און רופערײ. אפרו. אײנמאל זײן א גאסם. ניס אלײן כםדר קארגערהײם דעם הונגער שסילן• נים כסדר װי א שונא װארפן זיך אויף אלעם; אײנםאל לאזן אלץ פון זיך אלײן געשען און װיסן: װאס ס׳געשעט איז גוס. אויך דןןם רחבות מוז אםאל פונאנדערשפארן ױך און בײם זוים פון זײדענע דעקן אין זיך אלײן זיך פאר־ םוליען. נים כםדד זײן סאלדאם. אםאל די לאקן םראגן אפן, און דעם ברײםן אםענעם קןןלגער און אין זײד־געועס ױצן און אזוי ביז די שפיץ־נעגל: נאן א באד זײן. און װידער ערשס לערנען װןןס אזעלכעם עס זײנען פרויען. װאס עם םוען די װײםע און װי עם זײנען די בלױע; װאסערע הענט ױי האבן און װי זײ זינגען דאס נעלעכסער זײערש, װען בלאנדע ײננלעך ברענגען זײ די שײנע שאלן, פול מיס זאםםיק אויבס באלאדן• * אלס םאלצײס זיך אנגעהויבן. און א ױם־םוב געװארן, ם׳װײם צופאל נים וױ אזוי. הויכע םלאםען פלאקערן, קולות פײפן, פשונענע לידער קלינגען ארויס פון גלאז און גלאגץ, ביז ענדלעך פונם רײף־געװארעגעם סאקם: שפריננט אםער דער םאנץ. און אלע רײםס ער מים. דאם איז געװען א כװאליעם־גע• יעג איבער די זאלן, א באגעגענען־זיך און א זיך־אויםדערװײלן״ צעשײדונג און װ־דער ־ געפינען זיך, פראכס־געניסונג און ליכס־ פארבלענדונג און דאם װיגן ױך אויף די זומער־װינסלעך, װאם זײנען באהאלטן אין די קלײדער פון װארעםע פרויען. פון סונקעלן װײן און פון די כױזנס רױזן רינט רוישיק אריבער די שעה אינם חלום פון דער נאכס. * נןןר אײנער שסײט און שםוינס אינם דאזיקן פראכס. און ער איז אזוי גום ערצויגן״ אז ער װארס ביז ער װעט ױך אויפ• כאפן. װײל נאר אין שלאף זעס פען אזא אויםגעצירםקײם און אזעלכע שםחות פון אזעלכע פרויען: זײער פינדסטע באװעגונג איז א קנײםש אין בראקאם. זײ בויען אויף שעהן םון זילבערנע געשפרעכן און סײלמאל הײבן זײ אויף די הענם אס אזוי — און דו מוזס פײנען״ אז ערגעץ־װאו״ װאוהץ דו גרײכםט ניס״ ברעכן זײ זאפםיקע רויזן (אפ), װעלכע דו זעםס נים״ און דו חלוםסם: אויםגעצירם זײן מיט די רויזן און נאך אנדערש באנליקס זײן און א קרוין זיך פארדינען צו זיך אויפן שםערן. אױםן לײדיקן שסערן. *• אײנער״ אין װײםן זײד געקלײדם, װערם געװאר, אז ער קאן זיך גים אויםכאפן. װײל ער איז װאך און פון װירקלעכקײם םארבלענדט. פליט ער םים באבגעניש אריבער אין חלום און זעט ױך אין פארק, אײנער אלײן אין שװארצן פארק. און די שםחה איו װײט. און דאם ליכם גענארס. און די נאכס איז נאנם ארום און קיל. און ער פרעגם בײ דער פרוי, װזןס בײגס זיך אתבער צו אים: ״ביסםו די נאכםז״ זי שםײכלס. און דא פארשעפם ער זיך פאר ם׳װײםע םלבוש זײנס. און ער װאלס געװאלס װײט זײן און אלײן זײן און בא־ װאפנס• איננאנצן אין װאפן. •* ״האםסו פארנעסן״ ןאז דו ביסם םײן פאזש פארן הײנסיקן םאנז דו פארלאזט סיךז