Literarishe bleter · 1926-01-01 · 87 (1.1.1926) · p. Seite 11

11 ליםערארישע בלעשער 87 .זא דעם גענעראל, שסרינגם ארזןס םון םערד און םארנײגס זיך אין א װזןלקן שםויב. ער ברענגם םיס ױך א געשריםסם, וואס דארף אים םןרשסעלן םארן גראף. דער גראף ןןבער באםעלם: ״לײען םיר איבער דאס סאםירל*. און זײנע ליסן ניבן זיך קײן ריר ניס• ער דארף זײ נים דערגו; זײ זײנען גום שעלסן אקוראס בא■ שאםן. די רעשם דערגײלם די רעכסע םויםט. פונקס. און ם׳דער• קעגס דןןס אן איר. דער יזננער מענסש ד,אס שוין לאנג געענ• דיקס. ער װײם נים םער, װאו ער שטײם. ספןןרק איז קודם כל. אםילו דער היםל עקסיםסירס ניס. סלובלוגג זןןנט םסןןרק, דער גרוי■ םער נענעראל: ״קןןרנעס״. און דןןס באםײס א סך. * די קאםפאניע רוס אויף יענער זײם ראאב. דער םון לאנ• גענוי רײס אהין, אלײן. םלאך־םעלד. אװנס. דןןס באשלאנ םןןרגם בײם זןןסל גלאנבס אדורך דורכן שסויב. און דעסאלס קוםם אפער די לבנד,. אויף זײנע הענם דערקענם ער דןןם. ער חלוםם. ןןבער סלובלונג_א נעשרײ. שרײס, שרײס, בערײסס אים דעם חלום• ניס קײן קרןן שרײס. רחםנות: דער אײנזױקער בוים שרײס בו אים: פענםש! און ער זעט: עס שסארם דך אויפן בוים. עס שפארס זיך לײב לענג־אוים בױם, און ױנג װײב. בלוסיק און בלױז. םאלם אים אדויף: םאן םיך לויזי. שפריננס ער ארןןפ אינם שװארצן גרינס, און שנײרם אדורך די הײםע שםריק; און זעם עס גלים איר בליק און עם בײםן אירע גײן. לאכס ױ? אים גרוילס. אץ ער זיבם שוין אויפן םערד און ער יןןגס שױן אין דער נאכס. בלוטיקע שנורן םעםס אין דער םויסכ. * דער םון לאנגענוי שרײבם א בריװ, פארסאן אין געדאנקען• פאםעלעך םןןלם ער אויף םים גרויםע, ערנםםע, פשוסע אותױת: ״םײן נוסע םאםע, ״זײם שםאלץ: איך סרןןג די םןןן, ״הןןם ניס קײן זןןרג: איך טראנ די םןןן, *הןןס םיך ליב: איך סרןןנ די םאן_״ דערנןןך באהאלט ער דעם ברױו צו זיך אין װןןםן־רןןק, אויםן םארבןןרגנסטן ןןרס, לעבן רױזן-בלאם. און טראכס: באלד װעס ער שםעקן דערבו. און טראכס: םאפער נעםינט עם אםאל עםעבער״ און םראכט װןןרעם דער שונא אױ נןןענס. * זײ רײסן אחרך איבער א דערהרגעסן פויער. די אוינן האלס ער ןןםן אק דער װײס, אק עסעס שסיגלס זיך אין זײ; נים דער היםל. שסעסער בילן הינם. עם קוםם, ענדלעך, א דןןרף. און *יבער די הײזלען שסײגס שםײנערדיק ארױס א שלןס. ברײס *עשירײם ױך אוים די בריק סאר זײ. גדױם װערם דער * זןןגם דער קלײנער םארקיז: ״איר זענם ױיער ױנג, הער?״ און דער םון לאננעגוי, האלב םרויעריק, האלב װאוילע■ ריש: ״אכדן*. און זײ שװײגן. שפעםער סרעגס דער םראנבויז: ״הןןס איר אויך א כלה אינדערהײם, הער יונקער?* ״און איר?״ דערלאנגס אים *וריק דער סון לאנגענוי• ״בלןןנדע הןןר הןןס זי, װי איר״. און זײ שװײגן װײםער, בױ דער דײםש זןןגם: ״אויב אזוי, *ו אלדי רוחות, סןן װןןם ליגס איר אין זןןסל אק שלעפס זיך דורך םארםפסן לאנד פיס די סעדקישע היגס םלחםה *ו האלסן?״ דער םארקיז שםײכלס. ״כדי *וריקגוקומען״. דער סון לאגגענױ װעדס סרױעריק. ער סראכם װעגן א בלןןנד םײדל, םיט װעלכן ער הןןס ױך געשיילם. א װילד שסי■ לערײ. און ער װןןלם גערן אהײם, אױף ארגע גןןר, אויף אזוי לאנג, װיםיל ם׳דארף אױף ארױסגוברענגען די װערםער: ״םאג־ דאלענא,—װןס כ׳בין שסעגדיק אזױ געװען_ױי פוחל!״ װי אזוי _ געװען? םראכס דער ױנגער םענםש. — און ױי זײנען שוין װײם. * אײנםןןל אין סריםןןרגן איז ארײםער געקוםען, דערנןןך א *װײסער, פיר. *ען. װי גרױם מ׳אױ_אק אײזן. דערנןןך םױזנטער םון אונסן: די ארםײ• ם׳פוז זיך *עשײדן. ״קוםם אהײם בשלום, הער םארקיז—״ ״די מרים זןןל אײך שיגן, הער ױנקער״. און הןןבן ניס בכוח זיך םונאנדערגוגײן. םרײנד זיך םים• אםאל געװארן, ברירער. פ׳הןןם נןןך םערער זיך אגצופאר• סרױען; װײם םען דןןך שוין אזױםיל אײנער םוגם *וױיםן. שלעסטפען ןןס. ארום אױ געאײל און קןןפיםעס*געקליםפער. צים ארןןפ דער םארקױ די גתיםע רעכטע הענסשקע. נעםס אםער די קלײנע רױז. רײםם ארןןפ םון איר א בלאס• גלײך ם׳װ$לס א הןןסםיע געברןןכן• ״דןןס דןןזיקע װעס אײך באשירעםען. לחײם ולשלום!״ דער םון לאנגעגוי אױ נתפעל. לאנג קוקס ער גןןך דעם סראנצוױ, דערנןןך באהאלט ער 'דןןס םרעםדע בלאט אונםערן װןןסףרןןק און עס יןןגס אתיף אק ארןןפ אױף די םאליעס םון זײן הארצן. הארן*רוף. ער רײם ארויס צו דער ארםײ, דער ױנקער• ער שםײכלס סרויעתק: אים שיצס א םרעםדע םרוי. * ־י א םאג אק אבןןז. קללות, םארבן״ געלעכסערס: _ עס בלענדס דערפון דןןס לאנד. קוםען ױנגען, םיל*םארביק געקלײד• סע״ *ו לויםן• שרײען אק סוםלען. קוםען זונות םיס סורסור־היט *ייף צעםלןןשעסע הןןר. װיגקען. קוםען קנעכם אין שװארץ־אײזן געשפידננ װי װןןנלענתקע נאכס. כאסן ױך הײס םאר ת םײדן, אי די קלײדער אויף זײ װערן *עתסן• סרעםףזײ *ו ת באראבא• נער ברעגן. און םון װילדן קרעםסיק־הענסיקן וױדערשםאנד װעח באראבאנען װאך, און װי אין חלום סויקן זײ, סויקן—און ןןװנס• גײס לײכםן ת פרױען םיס װאונדערלעכע לאםסערנעס — םאר יײ: וױין, װןןם שםיגלט ױך ליכסיק אק אײזערנע קריגער-הים. ײײן? ןןדער בלוס? — װער קןןן דןןס אונםערשײדן? # ענדלעך סאר םסןרקן. לעבן גרױען סערד שסרעקס ױך דעד נראף• זײנע לאנגע הןןר הןק דעם גלאנץ םון איױן• דער סון לאנגענוי חאס גארניס נעסרענס• עד דעדקענס