Literarishe bleter · 1925-12-25 · 86 (25.12.1925) · p. Seite 330

86 .■וא ליטערארישע בלעטער 330 אדן.א'ן נױין נאכש די ת איז װעלק און געל, א־ן קרענקלעך-װאך• א־ן שטדיבט זיך גתי א־בעד כדײן מ־דעד עת־• א־ן אד־םן שכיאלן װעג װאד סישארן זיך מ־ט טתט נדינע, א־ן אדםנעדדלדיקײט: אלעקצדנײן, אװעקצדגײן *ין דאנען. - צ־ט א גרדלעך-בלוילעך לינט, װי ם׳נעמט װא־ טאנן... געמוזט זײן נ ם ק י זיך געתדעדט... מענטשן ד.אבן זיך געבאד;, מענעד, םתיען, ק־נ״ דער... עטלענע דעדםתנקען געװארן, עטלעבע דעדטתנקען זיך... אבעד ת װאסעדז, װעלכע זײנען אתבעד א־בעד א־ר, באד־רט זי, געק־שש זי, זײ װעלן אנקדמען אין װײטן דתט אדמבא־ידט. װעלן ברעננען צז א־ר מאן דעם אםדתק םון איר נאקעטן קערםעד... א־ן ת װײטעדדיקע ב־יװ האט זי םאדשעמטעדה״ט נאר קורץ דעדםאנט: ״נעכשן האב איך זיך געבאק״... אדער: ״הײנט גײ איך דך באדן״... ניט מער. עד װעט שזין םא־שטײן. זי האש געשאםן א םדד צדוישן די ב״ק. אדן ד האט זיך געפילט געד״ײבענער מיט דעם םוד. און ער האט נאך הא־צ־קעד א־ן מ־־מער געבעשן בײם סוף מ־ן זײנע ב־יװ, גאט זאל שדין רחמנוה האבן און צוזאטענבדעעק אזױ אויך, און נאך שטאדקע־, אין דעם בדיװ, װעלכן עד האש א־ר צונעשיקט מ־מ זײנעם א באקאנטן. עד האש איד דארםן פא־נעשטע־לט דעם איבע־בדעננע־ םון דעם בריװ. א מלמד. םדן ז״ער געננט טאקע, םדן א־ום ז״עד שטאט. ער האש םאו־זונט זק מזל אין דער דתם״שטאט, אבעד האט דארטן גארנישט דעת• גדייכט. איצטעד םאדט ער צ־תק צו םארזוכן ז״ן מזל אין זײעד צםון״ שטאט. און ער האט א־ם װײטעד פא־געשטעלט: א גרויםעד למזץ: א״נעד, װעלכעד ד.אט געמאגט ז״ן מעד װי א מלמד. און א זײעד םדדמעד ײד, אן אמתעד צדיק. אדן ער האט א־ר פא־נעשלאגן: זאל ער װאזינק בײ איד. ם״״װי״ם״ שט״ט דער חדר ל־יתק. דאם צימער ה־נטעד דער קיך• װעט זײן גוט, װען דער םלמד װעש זיך אהין אדײנקלײבן. ער װעט זײן א גושער מדריך םאד ת ב״דע ״ננערע ײננלעך, ביז גאט װעט רחמנות האבן אין אזוי וױיטעד. דעד םרוטעד לךעכץ, װעלבן עד האט געגעבן, בשעת עד האט געשתבן זײנע לעצטע שותת, איז געלעגן אויף ת װערטער, אראפגעשדיען םון ז״, אתיםגעכליפעט, א־ויםגעשלוכצט. אזן ארויסנעדוםן בײ איר םונקט אזא קרעכ־ן. מיט ביטערע װתקע טדערן מוז ער נעבעך זיצן דא־טן, א־ן דא זאל זי האבן א ־ו־לד-םדעמרן פאד א םדתך םון אירע קינדער• װען װעט שד־ן גאט רחמנות האבן?... כ דער מדמד א־ז געבליבן װאוינען בײ איד. אתיננעקליבן זיך א־ן דעם צימער, װאם איז געװעזן הינטעד דער קיך. א גאנץ אפ׳ געזונדערט צימער, וױ עס װאלט גאד ק״ן שײטת ניט געהאט מיט ת װעט מק אויסשפת־טן א חוםה, בײ דעם נדויסן טויעד ם־ן דער שול. שטערן װעלן םאלן און דער אױםגעשפר״שעד חופה אין םון יענער תט שװל װעלן מתים װאדשן• עם :עמט װאו טאנן א־ן נױינע טענ ק־״יזט אום א מידע שלעסעתקע זו־ן. און זאמדיק ש״ט זיך אויס םין איר ראם ליכט. אזוי האט עס ז־ ד ו ד פ דעד מאן האט נעלעבט אין דתם, די װײב - אין צםון. שו־ן עטלעבע יאר א־ר. ז־ םיט ת ק־נדע־ אין דע־ צפון״ שטאט, װאו זײער הײזל א־ז געשטאנען, װא־ עד און ז־ ז״נען געבויק געװאץ, חתונה געהאט און ם־נף ק־נדעד ארויםגעב־אנט אויף דער װעלט. עד - א־ן ת־ װײטער דרום־שטאט, װאוהין ת ב־טע־ע פ־נבד, האט א־ם םארטתבן. עם האט געזאלט תן נא־ אויף א קו,־צעד צײט. א״ף חדש־ם. עם האט ז־ך אבער אויםנעלאזן יאין. האבן ת זיך געשריבן בתװ. בענקענתקע, אםט מיט מ־ערן״ םלעקן. צוגעװאונטשן זיך בײם סוף פון יעק בריװ, אז גאט זאל ת שוין אין ג־כן צוזאמעגברעננען. צװישץ דער צםון׳שטאט אין דעד שטאט א־ן דרום איז געפלאבן א טײך. ד״־נדעדטעד אין ד״־נדערטעד מױלן לאנג. אבע־ פאד ז״ א־ז ער געװ־עזן א דעדנעענטעתננ, א פארבינתני. א שטענדיקעד גרום. זי ד,אט געקאנט שטיץ אײף דער ב־יק א־ן צפון, נאכקוקן ת אװעקלויפנתקע װאםעק, באנל״טן ת מיט בענקענתקע בליקן, ש־קן מ־ט ת א־ד הא־ץ. ז״ נ״ק דאך נאך דתם. ער האט גע״ קאנט שט״ן אויף דער ב־יק א־ן דרום, קיקן א־יף די אנקומענתקע װאשעק, ם־ענן מיט 'לעכצנתקע אײנן. ת קומען דאך פון צפון. א״נמא־י א־ן א װמער האט זי א־ם געשתבן: ״א־ך האב װך נעכטן געבאדן. ת װאסעק ז״נען א־יבעד א־בער מיין קעדפעד און אװעק צו תד אין װ״טן דרום. כאפ ז״ א־בעד און באד װך א־ן ת״— דאס איז געװעזן גאנץ מערקװעדדיק פא־ א פע־ציק ־עתקער ״דענע. ת בענקעניש מאכש םון די א״נפאכסטע מענטשן זעעד און תכטעד. ז• איז געװעזן א פתמע םדוי. װען זי האש עם אויפנעשתבן האש זי זיך סאדשעמט. איז ,״ױט נעוואק, ארומנעקוקט זיך. צי האבן ת ,װענש ניט געזק, װאם זי האש אננעשדיבן. אבער ת םאר שװתת ז״נען א־ד תער געםעק געװעזן. עםעם א־ויםגעקומען םון א ,די־טער טיםק״ט אין א*,־. זי האט געקוקט אײף ז״, איבער׳ געלעבט ת נאך אץ נאך, געפילש ת באריתנג, געזען ת באריתנג. װ״ט איז דער םהלך. ת װאשערן, װעלכע טדאנן זיך תרך צװישן ת צםון׳בדענן, האבן א סך צו דעדצײלן, װען ת ג״ען תרך צװישן ת ב־ענן אין דתם. ש־םן, גת־סע און קלײנע, זײנען אריבעד איבעד ת, פא־אמען, לײװעס, פלימן... םא־ליבטע פארלעך האבן