Literarishe bleter · 1925-12-04 · 83 (4.12.1925) · p. Seite 283

283 ליטער&רישע בלעטער 83 .זא א,; שטוב האט ױ ם-נשטערניש געגלעש זיין טנים און ער האט דע־הערט א הארץ *ייישיק. - זיץ ד.אױן? אזו־ הויך - ער האש אנגע׳שםיצט ױ אויעק: - איניאנגאז קיינער ענטםערט ניט. - איניאנגא, רוף זיך אם. איך װעל ױר קק יצלענץי נ־ט טאן, איניאנגא- קיינער תםט זיך ניט אם. ער א־ז אזו־ געישטאנען א־ן ם־נטטערן צ־טער. םא־ן רמױן א־ז א־ם ארויטגעקוםען ױ מאמע׳נאיון מיטן קינד. םארן דמױן א־ז א־ם אױך ארו־עעקוםע; א מימא־א׳ייימל .לאם האט ז־ך אזוי םא־ ראז־ט־־ט, ר״אווהױק אתםגעקלאמערט א־ום א קאפ־ד׳י־ים - דער קאם־ר־גו־ם טױקנט א־ן דער ט־מאזעם קלאמעק און די מיםאוע לאגט ם־ט ױ םוגיקע גלימעלעך, םאר־גוםר־יט ארום איר ם־מאזע׳ ר־ח. - א־ניאנגאן א־נ־אג-גא - ■ י ץ היוזז״ן - זאל ער אנצ־נק ל־כט און זען װאם אויןז זיין געלעגעד א־ז? װער אויף דץ געלעגע־ א־ז? - א־ניאנגא, ת גיםט ראך אין שטוג, תף זיך אם- או־ף םארגן האש ער זיך װידער גאטראנט א־ן שםיגל און דערקענט זק א״גענע גלאםקייט. פונקט א־ן דער א־־גענער צייש װי נעגטן איז אױינגעקומען אי־ ניאנגא. שט־ל, גאהאלטן א־ן זיך, א־ז זי א־י־נגעקומען - און האמ אנגעשטעלט אויף א־ם אירע או־גן. ױ צק ױנען געװען מימ ױ שװערע ליםן םארהאנגען. און מ־ש ױ הענט האט זי צוגערעקט א־רע נאקעטע ג־יםש. עד האש זי אנגענוםען םאר ױ תגדע אקםלען און צוגעם־רש צום געלעגער און ז־ אנ־דעדגעזעצש. זי האש זיך אונ׳ מערשעניק געלאזט ם־ק. אונטערטענ־ק זיך אנידעײעזעצט. ער האט םון א־רע ה־פטן אראםגעװיקלש ױ שװא־צע א־ן מ־ש װײםע׳םאטשער־ קעדעך־אתםגעזוימטע טוך. זי האט זיך ניט געװערט. םיט קק אײן נװםקול ניט גערירט. װיםל האט זיך די ײדישע ביבליאטעק באקלאגט, אז ידישע ביכער זענען צו טײע־! און איצט קאנט איר באקומען די בעםטע פאר כמעט העלפט געלט! שלי־ף אין רער ל־נקער ױט. ער ד.אט זיך גאטראנט אין ױן שם־׳ נעלע און געזק אז ראם גלױלעגע אדערל גײם לינקן שלײף צוקט. צ־קט - אה־ן האט זיך ױן הא־־ן םארקל־בן. װאם ד.אש געמראםן מ־ש א־ם? מ־ט אים האש עםעם געמראם;? קוקנױק א־ן שפיגל ד,אט עד געזען, א גרינלעך געלע שלאנג גדיטשט זיך אראפ םון געלעגער, םון װאנען ער האט ז־ך נאר־ ראם אויםגעדע־גן און זיגזאגט זיך ארו־ם צו דעד אפענער ס־ר. אםשד נא־ א חלום געלען און נ־ט מער. צל־שן א־ם, דעם י־ק םון ליטע, און קאםיר־ם״דל איז א װאנט. א װאנט. - דע־װײל א־ז א־ניאנגא ארײנגעקוםען. ער האש זיך געװענדט צו א־ר אין זי גאט־אגט. דע־ א־יגענער טײל קערפער אפגעדעקט. :דו־ז אוױם ױ ה־םטן און גיז ױ קני א־ז ארומגעװיקלט קלײדל ד־ק מ־ט א שו־א־צע שט־ק שטאף. בײדע גר־םט עםלד־ק מ־ט םולע ־גנות. ױ או־גן ם־נ־ען מ־ט ם״ער. ױ ליםן ציטעק װ־ פא־ לאנן אדער װײנע;. און ױ צ״ן בלאנקען און װ־נקק. ם־עגט עד: - א־ניאנגא, ביםט געװען גײנאנש דא אין שט־ג? צ־נרן זיך ר שװארצלען נאך שלארצער אן א־ן ר־ גר־םט אטעמען םוללבנהױק. פרעגט ער װ־דעו־: - א־ניאנגא, ת האםט געגראנט א שלאנג צו מ־ר א־ן שט־ג, ארײנגעלייגט צו מ־ר א־ן בעש? האש דך צענװאל־עט א־ר געלעכטער. אלץ א־ן איר האמ ז־ך געצאפלט. ױ קײלענריקע םוםקולן אתם א־ר נאפעל־טאל האגן ־•ך געגראנן און קאלד־יםקאפיש ד,אט זיך געגיטן דאם ל־נט או־ף א־ר םון־געלענטעױ־צעמױיםלטן קערפער. ז• האט א פאטש געטאן ט־ש די הענט און דעם געלעכטער אתישגעטדאגן צום ל־כט־קן טאג א־ו־פ דעם טאג האט ער זק קרעמעלע נ־ט געעפנש. ער א־ז אװעק, :דומרשט אלײן דך אפנארנר־ק, אהינטעק קאפי.־שן ישוב. תרכ־ נעשנ־שן א־ן דער בױיט דעם שטו־גיקן װעג. ארײן צזישן שטע־ :עױקע בײמער. װרכגעשניטן א באנאנע־גארט־ן. א־אפ גארג׳א־אפ א־ן װ־דער גאחג־ארויף. ױ זון ד,אם שוין אנגעה־יגן א־אפצונ־דעק צ־ם אנדעק האלבן םאג און םון דער קר־ם גלוטיק געשטאנן. םון א־־נטער א צעצװײגטן קאקטום איז את־םגעשםתנגען מ־ט א היג־ ט־שן געגיל, אויף דרי ם־ם א מאמע־גאגון. ם־ט דער םערטער פ־ם האט ד אונטעדגעהאלטן א ק־נד װאם האט ו־ך געטוליעט צו דער םאמעם ט־ך. ער א־ז שטײן-געגליגן און נאנגעקוקט. ױ ױ מאלפע האמ דך םלוצלונג אפגעשטעלט. דך א־מגעקערט צו איג, זיך אנ־דערגעזעצט באשיצט דאם קינד א־ן געשאקלש מים ד ליפן. ױ או־שגעלאשענע אײגעלעך האגן װאםערר־ק אױיםגע׳ לקש םון אונטער דעש ניתױק׳אױבעחגעבױגענעם שטעק. ער האש אויסגעשםיגן, שארף זיך אויםגערױיט און שנעל זיך נע־אזם גק אויף צוױק. אגעד ער האט ז־ך אויםגעמיטן מיט ױן ה־־ם און ױ ם־ם האבן אים ד.םקרדיק נעשראגן ז־גזאגיש ת,־ך דער הײםעד נ,יננג עם א־ז שו־ן געװען שםעש בײגאנט װען ע־ ד.אט זיך אוםגעקערט ל־יג ױ נאנט האט נעתישט ארום אים און געטו־ינן ױגע טױט.