Literarishe bleter · 1925-11-20 · 81 (20.11.1925) · p. Seite 254

81 .■וא ליטערארישע בלעטער 254 א-ז דארט ניש געדען. דאן האבן מיד אנגעד,ויבן זיך א־נעוע־שד״בן פון צייט צו צייט, באמימ מ־ר זיינען ביידע געװען ניט פינק&לעך, א־ן אין יעדן ב־יד האט זיך געלאזט םעדקן א םין יאזונד־ע־ע םיד- רךפ. . מיר א-ז דיעד אנגענעם נעווען באקומען כ<ן איד א ברױו. זי מעג ש־ייבן .װאט ד װיל, זי םעג שדייבן, װיכל ז־ וזיל, - דעד טטיי איז שטענדיק דער זעלבער, און יעדעט מאל זע איך אין פאפיד איד יילד, אידע םאדשםענױקע א-יג;, ױ ר־לדע שטױכן ם־ן א־ד פניט, און איך םיל ױ נאענטקײט אידע, ױ װארערע. און נאך א״ן דעטאל: איך לעז א־ד בײװ און דערקען, אז צװישן ױ װערטעד דארט דיען דך תדך עםעט ניט קײן קלארע זאכן, דיען זיך דורך און האבן בלומדשט מודא ז־ך יאװ״ון אויף דער ל־כטיקעד שײן. אין אײנעט פון אידע בריװ האט ז־ ם־ד געמעלדעט, אז אין דעד לעצטעד צײט האט ד דך םארל־בט. קײן שוט פרטים איז אי• יענעט קל־ינעם ידיװ ניט געװען; דעד טט־ל א־ז װ־דעד ם־אשט געװע;, זויבער, און װי שטענדיק האט עד מ־ך בײס האדצן גע- :אפט. עש א־ז םיד אבעד ניט גוט אויפן הארצן געװארן. אפניט, אז מײן ליבע צו לױבען איז נ־ט א-נגאנצן ,־״; געװען פון שװאכע כת־מען. אבע־ די װאונד אין סײן הארצן איז א נגאגצן םאדשטילב געװא־ן םיט דעד גרויטער פרײד, װאט האט ם־ך באהעדשפ. איך האב זיך געפרײט איבער םארשײדענע זאטן: איבע־ ל־ובען - װאט האט זיך פארליבט, װאט איז גליקלעך און װאט האט א טענטשץ פאר װעםען א־יםצענ־ס; אידע קװאלן ם־ן ל־בע, זויבערקײט און קלוגשאפט; א־בעד ם־ד - װאם איך בין דעד טענטש, װעמען ל־ובע קען אםנהעדציק דערצײלן אזעלכע ואכן, און בכלל - װאט עט א־ז דא אוי־ דעד װעלט אזעלכע גוטע זאבן, װי ליבע, און באציוננק גוטע, װ־ צװישן ם־ד און איר. םיף — אין קיכמנדיקן גדםקר. ׳ך גע־שלאגן מי דער דעה צו שױיבן. ,ע־װען, א־ א■ דא א א־ך הא: 'אכו א־ א־ז געװען ם־ט אי־ צו םא■ <-י״<ן א-א קאםינט־א א־ן ־א־ 1917 (זז א־ס־ק■1 ״ר־ס■ ג־ישס.׳■ נ־מ. 80 ״־־ד־זיע א-פ-מנזן ־דננן ז-ך״) די צ־־ט אץ —; דעין װאב א־ך האב גא־ געװאלט, אזו־ שװער א־׳ מ־ד אגש־״בן אם־ל־ װעגן עפעב א קל״ניקײט. איד ענטםעד א־ו נעקוםען ערשט א־ן א חודש אד־ט און ק״ן שוט באזונדערט װײנ־ק םוזיקאליש. ױ ועלבע װערטער, אםט גאנצע םו־אץ א־ן אםי״ו פערז;. חזרן זיך איבע־ אין א״ן ליד. אוםבאהאלםנקײט פונט אויס׳ דדזק. ״ליגט דאט לאנד אויטגעשםרײט א־ן דער לענג, אין ױ<ר בױיט״. <דיט 6). דעד םחבד װיל אויטדד־קן די רחבות, ױ ששחױקײט, עד איז אבעד אדעט א־ן קינטט־םיטלען. פול שװאבעד סאד די ױמםישע לידער, װאט ז״נען געשדיבן א־ן דעד אלטעד אנגענומענער םא.־ס, זײנען די פרי־ע, נים-נעבינדענע שװר־ת, װאט וײנען אםטער געדעדט, װי געזונגען. ״האבן זיך פר־ש דעדקװיקנױקע שטיקעד לוםט א־ן מײנע ל־נגען אױינגעשפא־ט, און מיץ האר־ן ב־״טעד נע־מאבט און מײן מוח קלעדער, און מײנע א־־גן ליכטיקער״... <וײט 18). א־נט ב־כל זײנען דא פיל צוםעל־קע שודות, װאט דרנגען *נרהם פ*פק?יזיסש. אי, *רגענסינע. <1ידער. פ*רל*נ ״*רנענפינע׳. *רויםנענער יעקנ שט*ס■ ל*ני. נוענזס ד״רעם, 1923. 80 ז. א זאמ־וגג פון נאט־ר געזאנגעץ, װאט א־דעא־־זי־; דעט ־־־־שן קאלאנ־טט און זיץ פרוכטבאדע, געבענטשטע אדבעט אויף א־גענ׳ מינעם ע־ד. עט ה־לכט אדו־ט א שטארקע פ־״ד פון יעדער ש־־״ה, א ב־כהךיק גלק םון שװײט און נר־־ט, םיזישע און גײםטיקע שטאד- קײט, גע־־וגטקײט, געװעבט מיט אליױשן פאדעט םון בעגקשאםט גאך דער ה״ט, נאך דעד אלמעד, ,װ״טעד און דאך שטעגדיק נאענטעד ״ד־שעד הײט ם־נט פו־לשן אדע־ ליטוױשן שטעטל. אין א ,־ײ ־ידער װעדט געש־לדעדט דאט לעבן פונט ײדישן םויעד א־ז פעלד און אין ־טטוב, בײט זון-אויפגאנג און אװגט׳אומעט־הער שקיעד,, בײ דעד ש־־עדעד אדבעט און אץ זיטע דו׳טינוטן. אײף אלץ און אלעמען חט בדכה. דעד ױבטעד דאנגלט ז־ך םיט אויטדדוקפ׳םיטלען. סיפעלט א־ם ב־לדלעבק״ט, און דע־דפאר זײנק די נאטוד׳שײלדעדוגגען זײע־ בלאט און נ־ט א־בע־צײננױק. ־א, ד־ שותת זײנען טיױב דיטמ־שע, אבער