Literarishe bleter · 1925-11-20 · 81 (20.11.1925) · p. Seite 250

81 .זא ליטערארישע בלעטער 250 סיהאט גורל בישערער נעשטעלפ זיך םאד די טריעק *ן טענ און,נעכט און אין תהום געשויעםט ױ טר־ט אײערע. א־ן שעהן עלנטע, װען טעעשטאלטיקן פאק דטױ; קינדער יארן, דורבזיכמיקע װי ױנגע שװאל׳בן, באהנטע ס־ן םאםעריעקר סרומעד האנט דאן קארטשען איערע ליײנע־ װי יטלאננען צעהאקטע. קא-טשען אי־ערע ל־בע־ אין םיט םון בל׳ייק און שילמן גורל ניטערן, װאכ האט געעםגט טירן םון תהום. שװעטטער פױנע, א־ך ברענג נישט םאם. איך ברענג נ־שט װאג. א־ך קוט מיט װיי אין הא־•;, םיט הםילהדיקע הענט אנטקעגן אײך. און אויף ױ ליםן: צער און ברכות, צער און קללות- שילט דעב גורל ביטערן װאכ עפנט טיק םון תהום. שװעסטער מײנע. ייאידע-־שאני־רן}. בו־אזיי■־: שװעטמער, לאט םא־בן באקן םיט בלוט מיט בינוט םיט בױימ פון אונשערגאנ; - *:ת־ זומיסזזו שװעטטער כײנע, פא־שמיםענע און פארשעםטע - א־ך קום נישט םשםטן הענט פון נעםאלענע. איך .יוײם — שנ״ק דורך פארג״עגדיקע גםיפה-שעהן. קלד־םטער-גלעקער ק־ינגען, ק־ינגען, שנ״ק ױרך ױ קעם און דורך ױ גופים, ג״ענױקע, ליגנױקע, שטײענױקע שט־ען םרופ ,״ז א־ן שדארצע ק־ט־ען באצלםטע גוסים. דײםע ט־בעד בו־גן ז־ך איבעד שטערנכ יא= קוקזי וױ פא־ה־שטע האלב לבנות. גוםיכ םון י־גפ־־יק, געםי־ניקט פון טל־ענדער תאװה, דאב צ־נרט ם־ט פלאמען ױ בלאטק״ט םון דריטן. שט־עץ קגיענדיקע, ם־ם פא״-קױמטע ליפן א־ן געבעם: אז הײליקער ג״םט זא־ ױרשט ױער לעשן. גלוט ױעד לעשן א־ן בלו־טן. און םיינע שװעכטעד - ששײען םיט נאקעמקײש אנטבלויזטעו או־ף ױ װעגן. שדעכטער, . .דאכ פארלןו־םן, ש־טיקער גום־ם צו ױ קראנקע םאנםםאי־שו־נען. דער דובנער מגיד און זײנע משלים אלע משלים שרן דובנער מגיד, געזאמלם ארן איבערזעאס סין תשר־׳ק/ אין צװײ םײל, תשר״ק £$כלישינג קאסטזני; נױ״י$רק/ מדםה ש. נ י ג ע ר אײגענע, פרײדענקעױשע, אנערגלויבנם: האבן זײ זיך געשראק; דאכ ״אבעדגלויבישע•■ און דאכ איבעדשבלױקע, װאט איז ־א 11 ױ חכיױשע לעגענדעם. םיד איצט האבן שוין םער גיט ק־ן יח| פא־ ױ םרומע בװנהם, װאם מען האט אין ױ אםאל אױיטנל־,"] מ־ד זעען ױ שי־נקײט, װאם שטראלט ארויכ םון אונטע־ יק ה״ליקן םענשעלע. 1 א־ן עט איז שוין צ״ט, גלויב איך, אז םיר זאלן דױ־י] אייך ױ ברגע קונםט םון ױ מוס־-בם-ט, .ןאףןןן .״ *״- ה?ח א־ן זיך פארנא־גן מוכטערן םון ױין-װעלטלעבער ליטערארייכע" ייי] פוע. ױ רעדיגיעזע און עטישע :ײע־ונות װעק אין זײ אםכ ז״*] דױקט אזוי בילדלעך אזן פיט אזא פביכאלאג־שער און קינככל -״זיי] 1 דער רוכנער םגיד... װאכ פאר א שײנות האט ער צו הער ײױשער ליטעראטור? װאכ פא־ א װערדע האש זײן מגירות פאק —שן לעזער, פארן הײנטיקן ײױשן לעוער? און ־צו׳װאכ :תכ דאכ אדטע, דאכ אלטפ־ענק־שע? װ־ל איך צוערשם ענטפעק אויף דער לעצטעד פ־א;ע. דער ענטפע־ א־ז ױער א פשדטע,־: ניט אלין, ־יאט איז אלט, איז אפגעלעבט. א בײשפיל זײנק ױ חכיױשע מעשױת און דעי־הויפט ױ ״םםוױ ײעש־וית- פו; ר■ נהמן ב-אםלאװע,־. די סשביליכ האבן פון ױ גיש געװאלט װיםן. ױ דאזיקע םױ־דעגקעד האבן געהאס ױעי־ע