Literarishe bleter · 1925-11-06 · 79 (6.11.1925) · p. Seite 216

7$ .?א ליטערארישע בלעטעי גרינעד״, ״בלוט״, ״זאמד״, א־ן דעם גאנצן זאשן ריינן שט־ק ל׳ענן פדן בײדע נינער דינע ״םעול" און ״אױף פרעמ־ער עח־״ און ער ־.אמ דערב־ײנט ביז צום גחונט פינש געם־ל, םץ דע.־קענטנ־ש ארן םון קינשפלער־שער שיינקײט. זיך אפצוקע־ק םון אים. זײ האבן דע״ענט די געםאד םון דער דיק־ באנדיקער און בדײמ־שריאנ־קן שאנלאן. דנגעדן האפ סען נים באדארפם ווארענען. אײגן, שםארק און טיף האט ער געגרונטעװעט אין דער ת־-ערדישקײט םון ד• לײב- פ י ר ל י ד ע ר קאדיפ מאלאדאװםקי וױ בלעטער עטלענע אראפגעשלאגענע פון ציוײג, װען סיה־ײט ױך ינדט ױי או־ס א לעצפע ה־ײעניש דער װינט - א־יף צויאגן ױי צו א װאנט, א־יף םרלעניש און אונטעחנאנכ. בײ א-נעד אױף ױ אויפגעשטעלטע א״לננויין װײען זיך די די ראגנן פון דער פוך א השונדיקע װײעניש. און שלאגן ױך אן קלײד. איז שדן אזוי טײעו*• ברויט אין לאנד? אדער ס־האט קײן אײנע ניט םון זײ קי־ן אלטן טאטן, װאס זאל אױסקלעמען א געלע תרנזינטיקע האנט? און אםיל־ גיט קײן אױסגעדארטע שװעסטער, עדגעץ אין דער נ־דער, א־ן א קעלער, א פארװאנ־טעי מיט מאן און קינדער, װאס זאל קימען אײנמאל אין א רעגן, מיט גרדיסע שיך, און אויפגענאםט א פעלצל אויף ױ אקסלען א־ן װאדענען מוט וױסטעניש פון לעצטע טענ? קומט אמאל דעד װינט און װאיעט לאננ און טרויער־ק בײ געױלבערפע און דרנע קנאםל, און םאתײט בײ ױ ג־עקאלבטע העלזעד אין דער זדיך. איז ש־ין אזד טײער נחויט אין לאנד? װאם האט ױ אױםגעטריבן צו ם־ר צו ם־נף אין רא;, װי בלעטער עטלעבע אראםגעשלאנענע פון צװײג? /ץן ניט לאז מיר אונטערגײן, וױ םינידעדט אם א שטײן צום הארטן גתנט, און מיינע הענמ זאלן ניט דא־ װעק׳ וױ צװ״גלעך פון א בדם, װען םישלאגט אראם דער װינט ױ לעצפע בלעפעד. . און װען סירײםט אױף דער שטורעם דעם גרױען שטו־ב מיט רעש און װאיען זאל איך ניט זײן דאס לעצטע םליג, >־ װאם צאפל׳ט ױך צעש־דאקן אױף א שוימ ניט לאז מיר אונםערגיץ, ניהאב אװיםיל געבעט, נא־ וױ א גראז דײנם אין וױיטן װילק טעלד םארלירט א קעתדל אין שוים םון דירערד און שטא־נם אװעק, פארז״ אין מור ױץ לעבעױקן אטעם, < װי ױ פא־זײסט א קעדנדל א־ן רירעהד. 1 אתם ױ נעגל ד.אבן שװארצע דעמלעך אײנגעגעםן ױך אין לײנ, װי בײ אלע װײבעד, ױ פארארעמטע, .ידאם שײעק פארברענטע טעם. ניהאב אויך שרן פינגעד געלבלענע, װאכ טראגן בײנערד־ק א קדש, און אויגן לײדיקע, װי אן אויעעפר״םלטער ־אק. באגינען טרעף איך טרעגעױנם םון מילך, מיט קאנעץ ז־לבערנע, װאם ציען ױ ױ אקםלען נידעױק א־אם, אין אײנס לעם צװײטער טראגן מיר אתרך ױ שװערע לאסמ, וױ שטומע א״זלען, װאם באגעגענען זיך איינגעשםאנפע און האלטן שװעד ת קעפ צו דירערר. ביהאב אױך שדן פינגעד געלבלעכע, װאפ טראנן בײנעדױק א רךש. 11 תרך ױ ױנגע יאק מײנע האט ױך אין שװערע, װאבעױקע טענ געצדיגן מױן םאםעם לעבן. און אירע א־־תעדארטע הענט, אין צניעותױקע ארנל םון נאבט-העמד אײנגעהילט, װי א גאטםפא־נטיקע שױםט אין װײסע גװיליט. און םיפלעגן נײזעק ױך װעדטער םון ״המםיל״ וױ םײערױקע ק־ילן נעלאשן םון איר שטיל געבעט, און אײעעטר־קנט א־ד דאם מדיל, וױ א םארדארטע סלױט אויף מיר א צוגעטדליעפער צו אירע פים סלעגן םאלן אירע טרעק, וױ א קאתעה אײנצ־ק-טראםנױקעד רעג;. אץ ־ערשם, אז ניבין אלײן א םרױ, און גײ אין בתינעם זײד געקלײדט, מיט בלױזן קאם, און נאקעט האלז, אץ סיהאט דער אומגליק םון מײן א״נן לעבן מ־ך דעױאגט, און װי א ק־־א אררםגעםאלן, איז אםט באלדכטן העל סײן ציטער אין ױ געכט, און כהאלט ױ הענט איבער סיץ קאם פאיתארפן, און עתעץ אין א װינקל צימער םארהאלט איך טײנע טױט, און םיקירען טרעק װי א קאתעד אײנציק טראפנױקעד רעגן. וװ איז שדן אזר טײעי בתיט אין לאנד? ׳זאם האט ױ או־פגעמ־־בן צו ם־ר צו םינף אין ראג,