Literarishe bleter · 1925-10-23 · 77 (23.10.1925) · p. Seite 186

77 .■וא. ליטערארישע בלעטער 186 קיניג םדן א״זן, און א־נטערגעגזצגען ײרך דער ק־ענק םק דץ עלעמענט, זדרך דעש זשאױער. דאל־זשע א־ן דער געש־כטע סון יידישער ק־נטט ז־ן נאטען איך פא־שר־נן װערן ט־ט-שטאד׳ענע אזת־וח, ריט דעט שטאל׳-גלױען גל׳אנץ פון דינע באגראבענע א־ינן. מלך ראװיטש ב״ד. אים האט דען געדא־פט ראם טאן. דאש איז ם־מפטאטאט־ש. ביי דער גאנצער פאספע א־ן רעקל׳אסע האט טען א״ן זאך ניט געהערק אפגעשאצט: ב־־יטבא־טם קונםט. ,אדן ר-ען רעט זי שױן רער ניט רעאב־ליטיר;. דץ דונשט. ד איז געװעזן א־טבאז־נבאר, אבער פארנעגנלעך. .־ױ יערע װ־רטזאזע ק־נסט־. וױ יעדער ענטער ק־נםטלער האט ער זיך אל׳יץ געקחינט צום- ט ז ע ר ו ו י ר ברוך גלאזמאן ר ע געענדיקט ארום 4 א ד־גער נאכמ־טאנ. האט ער גענרמען, דער מאן םון דער דאזיקער פ־ױ, װעלכער אלן די דא׳ א ׳עזמ ג״^טאן וױ א סײד סינם כ*/ כדש זיין מאש־ן א־בער ױ ױינע, ציכטיקע אםסאלט-,־ועגן צו ם־פצ־ק ר־־ד א שעה, און אםיל־ שנעלער - םליענױק א־בער ױ זאפט־קע פלײנען ם־ן א־נױאנא, א־בער שאםייען און לאנד-.ױע־,ן, ,־ואם ד״־יהק א־ן צעקעםטלען דאס לאנד אוזם, א־בער סעלרער און דודך טאלן, םליענד־ק דורך אוטצ־־ליקע בײנאכטיקיםינםטע־ע א־ן ביינאכטיק־בא״ לויכטענע שטעט און שטעטלעך, װאם דינען צינשם־י־ט איפן גאנצן װענ ם־נם שמאט א־נדיאנא א־נם שטאט אה״א א־יי;. ם־יענד־ק, פליענױק אן אן אפשטעל. האט (* 11 א־ן מ״רלעך, ג־ן. אם ד־ ם נאנדערצ ׳ו ׳*״ן א; *י עולם הוי דער דער צױעפ־־ט נ־טע־ן נ־ט צװישן - אנטראקטן; די ױעלבע ז״גען בשע־ נאדין ד ך• - באדכע ־־ ױנגעל״ט ױרך ־ער גע־־אץ ד האט יפגערערמ ז ך נ־ט צ־נ י מ־ט ק״נעם ע האבן דעױבע־ און ,ױעלכ ק״ז א־״םט־עם א־נזאמע כ: ױ דאז־קע , — אט ילאםן אה״ם ש ,־רע־״ן ג״ן ־קע־ פלא- *צפ״ט :אכט; ט של, װ־ א־צט ט״! י אוױמגעױנגלמ האבן אלן ד.אט ז״נען אן ־, ,ױעלכע י זע ניט ד און א־ך זע טערלעך־ אט ױער םא־טאג־קער שעד, א־ױ סארװעלקט אין אםנעבל־אקעװעט. ד םארב א־־־י ױ ליפן זייערע ױערט בל־־כער, נא־ םלוינט ז־ך ש־־ן נ־ט ז״ פון ראם נ״ צו באשט־ק םיטן ״לי־-םט־ד."*,). אויף הױו־סן א־ז קאדט א־ן א־ן ױ האטעל-נ־מע־ן א־ן אין די מעבל־רטע חדױם א־ז נאך א־צט אםשד ק־עלטער, ס־ל, ם־ל ראל קעלטער... ד־ םא־כ או־ף ױ װ־עם צעדױכט א־־ך. סונם אננעשטדענקטן אק־א- באט־שץ טאנצן ױנען ב״ ז״ רטשקעלעך שװ״ס א־ן לאזן א־- בער נאםע םטעזשקעלעך איבע־ דעם געױכטן ש־כט פוררע, .ױאב איז אנגעליינט אױפן גאנצץ אפגעדעקטן לייב. ר ס־־ע־רדיקע ש״נ- און אז ער, דער מאן, איז אננעק־טען ענדלעך א־ן דץ ה״ם- שטאט אר״ן, און עם ד,אבן אים באגױםט ד־ ריזיקע רויטע ם״ערן, װאם דאבן געסלאקערט דורך ױ ברענענױקע סענםטער, סון ױ אונטעדשטאט־שע שטעלץ־םאברקן; און עס זײנען וױ,־כגעלאסן םאר־ ב״ א־ם, װ־ ב״טשלעך ס״ע־ד־קע םאטשע־קעם, ױ באלו־כטעגע םענסטער ס־ן ױ ע־רשטע פארב״לויםנדקע צוגן םון דער נאענטע־ באן־םטאנצ־ע, - האט א־ם, דעם צוס־ידענעם א־ן געזונטן באנ- קיר, א־ומגענומען אזא גױיםער, געזונטער ח־השער חשק צום לעבן, צ־ לעבן... און דא האט נאך אנגעהױבן אױנטערםא־ץ אן אנה״ב-נאכט־קער ט־וקענער, מיטױנטערד־קער, שנײ. דער ז״גער אינם אװנממאב־ל האט ערשט באװיזן עלןב און דער םפ־דאמעטער - ארום 240 מ״ל. ניט שלעכט: א נוטער רעקא־ר: ער װעט נאך אסשד אנ- ט־עםן ז״ן ס,־די א װאבעדקע, אדער גאך - א־נם ױדענעם נעגליזשע, שט״ענד־ק אזד ור א יאפאנעדשע קוקלע, צװישן ױ טואלעט-שס־גלען ב״ איד א־ן צ־מער, און צורעכט־מאכנדיק ד האר פאר שלאםן נ״ן. ױנע אויגן ױנען געװאדן ס־־כט און גלאנצ־ק. חאװה-ם״עדלעך האבן דך א־ן ױ א פ״עגל געטאן. א, װי ז״נע א־ינן ד.אבן זיך דאך ק״נמאל נ־ט געקענט אױעק־ייכן ם־ן א־ר א־ן אזעלכע טינוטן... גוט, גוט... ...און עחנעץ א־יף א ראנ, ב״ א לאמטערנע, אזיף א שםעט- נאכטיקעד גאם, נ־ט װייט ס־נם הויז, װאו ױן געליבטע האט גע- װאוינט, איז שוין אלאנגע צייט ארוםגענאנגען הין און צוױק, ה־ן א־ן צוױק־דער ױנגערמאן-מפחטא אסטודענט אויסן לעצטן קודם םון דעד ארטיקעד אוגיװערם־טעט - ער האט #חומגעשפרײזט א־ן האט א־נ־נעדולדיק געציילט ד־ ם־טטן, די רגעם, ד־ אייגנבליקן... ה״טן ק־קן א־צט א־ים ,ױי ױ,־כנענעצטע הינער. איך זע ז״ און זע ױ נ־ט. א־ך זע סאר ז־ך ב־׳ויז דעם ל״ױקן ט־של א־ן ,־ױנקל, דעם וױיםן טישטוך, די שװא־צע או־ם׳ שױסט, דעם ק־ישטאלענעם קא־אם־ן, א־ן א־ך קוק נאכאנאנד א־ן ד<ם ק־־שטאלענעם םלאש, א־ן װעלכן עם םינקלען אװי קלאד אץ רויט ױ פלעמלעך סון ד־ גרו־םע עלעקכרשע שענדעליערס. רען צעג״ט זיך שז־ן. שרן צ״ט סא־ מ־ד א־־ך צו ג״ן אה״ם. יענע װעלן שדן ז־כעד נ־ט ק־טען. איך װײם שו־ן, א־ך װ״ם שוין װאם ראדםן האט פאםיחט. אומרער־־א־טעט, א־ן דער סאמע לעצטער מגט, אז דע־ מאן נעק־מען אה״ם פון דעד ױיזע. ניט, אז עד זאל האבן עסעם םאר- דעכט־קט. חס־ו־טלזם. ער םארדעכט־קט ק״נמאל ניט ז״ן סרוי. אים פאלט אםילו ק״נטאל נ־ט א־ין, אז ױן ם־ױ־ קען אם אפנארן. אים קאן גא־ אױ־נם נ־ט א״נפאלן. עד א־ז צו א זעלבםט-צוס־ידענער מענטש, אז ער זאל אזױנם קענען סא־דעכט־קן מצד דץ סױ־: ־אם איז, װאם ס־עלט א־ר דען ב״ א־םי... ער א־ז א־עלגעפא״ נאך ב״נאכט א־ן א־נױאנאפאלים, כר־ צו זק אנװעזנדיק או־ף דער בא־־מטער ס־ט-באל קאטף-שפיל צװ־שן ױ ,ױװאלישע ם־ם׳־אל ט־מם ס־ן ד־ שכגישע שטאטן אה״א און א־נד־אנא. געדענקט האט ער, אז ער װעט שו־ן דארטן ה״נט םא־- בלייבן נעכט־ק;. אדױ האט ער געזאנט ױן ס־ז־. װאם װעט ער דך שלעפן ב״נאכט גאנצע זעקם שעה אדעד מער ט־ט ױן אװט־אטאב־ל? •) ״ל־ם בלעםער״ נופ. 76. **) ליםנםןמרע.