Literarishe bleter · 1925-10-16 · 76 (16.10.1925) · p. Seite 174

76 .זא ליטערארישע בלעטער 174 :עוזען א םך נעםער, װען ער גײט א־צט אינם קאנאדעט םינו אן אנדערער םרײ, מיט א ײנגערער, ם־ט א רײענ־־קערער, מ־פ א נײער פדױ. האט זי אן אויםגעפלאמטע, דעױבעד, ארויםגעםלאצט: - ײגגער מיט צען יאר... ם׳א־ז נאך א װאונדער, װאם איך קוק ניט אוים גא־ וױ א באביצע פ־ן ז־בעצ־ק יאר, נאכדעם װ• איך בין שו־ן אזו• פ־ל, ־א־ פארהײראט צי ױר... האט עד זיך או־ך אנגעצונרן: - קין אנדער צײט, וױ ױ א־צטיקע, האםמו, הײםט עם, נ־ט פאם־קער געפונען םאר אזעלבע ױיד? גראר איצט, װען איך לאד ױך א״ן פא־ברענגען אן אװנט מיט מ־ר אין א קאבארעט, דא־פםטו מיך יא־עי? אייף דעם האט ױ װײב ט־ט פא־ביסנקײט געענטפערט: - ראדט מען אײן עםעצן אנדעױפ.. מען לאדט א־ין א װנגע מ־דל... דאט דער מאן שזין ארו־כגעש פעט: - װאם דענקםסד, איך האב עם טאקע געדארפט טאן... אז איך װאלט א״נגעלאדן א פו־עמדע פ־ו־, װאלט זי מיך זיכער גיט גע־אדעט... ה״םט דאך עם, אז ד האט טאקע געטראפן... אט דאם א־ז עם טאקע געלעגן אין זײנע געדאנקען ױ גאנצע צ״ט, אפ־לו ה״נטיקן אװנט אויך. א פא־ביטערטע האט זי גלײך אנגעהויבן שלעםן םון ״ך ױ זאכן, צ־פן און ,יײיםן זײ: - נו, געזונשערהײט... ג״ לאד א״ן א ױנגע טײדל. אייב א־וי, קק איך מ־ד דאך דעדזײד איםטאן ױ לאנגע זי־דם-צע... יא, איך װײס ז״, ד דאזיקע םאמיליען-סצענעס.. און א־ך פא״־בײם מיט ר ל־פן. אט־אװ• נעמען עס םענטשן און םארםמען דך אלײן ראם לעבן. און צוליב װאם?... צוליב װאם? איך הער שדין איצט ג־ט ,װאם ארום מ־ר טוט ויך. רער גומער האט דך שד־ן לאנג געענד־קט. א דרײ־־ם־ר מײדלעך ז־צן שד־ן אדום מ״ן טיש. מען צופט מ־ך פון אלע זײטן. מען ציט סיך ב״ם א־־ער, בײ דער טשוט־ינע. מען םאםט טיך אן בײ דער נאז. א־נע זייצם שז־ן ב״ מ־ר אויפן שו־ט - פאפ, ה״ם רערלאניען א גלעול דזש־ן... - םאפ, װאם האםטד זיך אזוי פא־ח־־טט? - דעדדי ד־ער, א םלעשל װײן פאר מ־ר... - פא־ מיד - ״װ־דזשיניא ױיר״; א־ך ט־־נק ניט קײן שטאדקט״;א־ איך הער זײ כמעט ניט. זאגט נאר אלײן, צ־ל־ב װאם,- טענה איך א״ן אין דער שטיל מיט אט ױ צװײ קײנמאל־געזע־ענע און א־טבאקאנטע מענטשן. - אך, צ־ליב װאם און םארװאם?... דאם מאל, מוז איך מיך םודה די;, ב־ן איך געװען צױםױדן, װען ױ מ״דלעך זײנען םין מ־ד אװעקנעגאנגען, ב״ם אנםאנג ם־ן א נײעם נומער. א־ן װי זײ ז־נען נא־ אװעקנעגאנגען םון מיר, א־ז מ־ר ם־ט אמאל ליבטיק געװאר;. אט א נא־... פאו־װאם זאל א־ך עם דענקען בםלל, אז דער ם־של איז דעזערװירם געװארן פא־ א פאר םאלק, און נאך פאו־ א מיטליארקם? אן א־ינםאל א ביסל... א מ־מליאױק פאר םאלק ,װעט זיך ניט סאררוקן אין א ודנקל עדגעץ. םארקערט, די װעלן זיצן אזוי נאענט, װי מעגלעך, צו דער או־םגעהויבענער פלאטםא־מע א־ן מיטן קאבארעט, װאו ד־ כאד־פטקעם זינגען און טאנצן. די װעלן רוןק ז־ך צוקוקן צו אלץ, און אלץ ארײננעמען אין ז־ך, װײל מיט זיך ג־םא, אײנער ם־טן אנדעק, װעלן זײ דאך ניט דין םא־- טאן. זײ זײגען דאך גא־ אײגנטלעך געקיטען אהער אנטלויםן פון ז־ך... זײ װעלן ז־ך צוק־קן צו אלץ און אלעמען, צום עולם ארום, א־ן װעלן דעדװ״ל אלץ א־ן אלעמען באױידן צװישן דך, װײל םונם אײגענעפ לעבן װעלן זײ דאך ניט האבן װאם צו ױיק. ביזקל זײ ,ײעלן פא־ט־ק װעק מ־ט זײער ג־מעד א־ן ז־ך װידער אד־מש״טן א־ום מײן ט־של, ק־ק א־ך מיר א־בעױ, װי געװ״נלע־ך, אלע מישלעך. זײ װעק װאם אמאל אלץ מע־ באזעצט. עם בא- װ״זן זיך שדן עטלעםע חבדור״ ױצעל״ט, טאטנם ק־נדע־ עם איז ־טדן גאך צװעלף. ה״םט עם, א־ א״נ־קע כאד־םטקעס װעלן שו־ן האבן בײ װעמען צ־צוזעצן דך... דאם פארשאפט מ־ר ם־ל ם־״ד, פא־ ך זשאלעװע ױ ־ א־ן אדעו :בן מ־ד דערעםן, י ד,> ניט וױיל זי׳ ק א״ף ױ מ״דלעך, טפענ ״• . טאלער, .־אם עם י״ימט מיד א־ים; ז״ אבע־ א״נ־עע ם־ ־אפ. נ*פ מײן ט־ יט־ ג,־אד רייי יד *•• •י״• איז; א־־ף ג״נאכם, אדױ: ג*ין מיט ,װעמען צד האבן לעלן ־אך א־ן , א ,װ־גטעדד־קע יאניע א ל ט אױ א דאנגע, נאכ ױ א־צט־קע שאן צו זײן מ־ט א פדי״ ־ א עם א־־ גוט פא א־ז א עאלטע׳ ״*' \ האב ם־ד שדין א־ד א־ד• מ־לא. א־ך, ,װ־ ,בפ. א־ן אזא נא א־ז דאך נאך -נג, ••*•••* 1 ו אפגעהאט. אבעד ־דק א־ן ל א־ז, האבן זײ גיט. דױפ?״ז נאך ם־־ש, און א־ו ז־־עד בלוט א־נם אטעל-דדד א־עד י:פ ר ן ר־ט ז־ך א ױגגנמאן א ••*•••• אז זײ װעלן ״פדרנ־שר רום״ *>, װעלן זײ כאט־ט ה״נט ב״נאכט האבן ױ א־< לוזיע פון א הײם. (יא, יא.... כ׳װײם, כ׳װײם װעגן ױ ״פא.־ טא- לער״, װע־.ן ױעם ״גוד טײם״ *י> און א־וי װ״טעד, און אזו־ װ״טער. אבער מען דא־ף דאך ניט זק אזד ציניש ״ איז פ.־״ט מ־ך, דער־בער, װען א־ך זע, װאם די טישלעך װערן װאם אמאל אל־ן מעד באזעצט. אבער אז א־ך כא-פ װ־דער א ק־ק או־ף רעם רעזעדודרט ט־של א־ן װ־גקל, זע א־ך, אז ע־ איז נאך א־1•; ליידיק װערט עם מיר שדן א ב־םל קשה. עם א־ז שז־ן נאך צװעלף א זײגער, א־ן ד פאדל, מאן'א־;-װ״ב. האכן ש־־ן זיכער לאנג געדארפט ק־מען. ,װארעם א מיטל-־א־יק כ-ז־ל װעט ז־ך נ־ט ארד־םלאזן גק א־ן א ראבארעט אזו־ שפעט ב״נאכט (א־ן פ־ן ,װאנען האב א־ך עם :עװא־םט, אז דאם א־ז געװען א מ־טל-־אױק פא־ל?.״> נ־ט אנדערש, אז זײ האבן ז־ך א־ן דער לעצטער מ־נוט;עמוזט צעקױג;. און דעד קא־אפ־ן מ־טן קלא־ן װאכע־ שטײט א־צט אויפן ט־שט־ך, אן אײגזאמער קאראפ ן. ד עלעקטר שע לױםטױעם פ־גלען דך אפ א־ן ױ בלו־לעכע םױזמעם םוגם געשל־פענעם גלאז. :ן טישטוך, ב״ ד־ ב־־דע זײטן, א־ן בײם קלאק קא־אפין, אויפן - א״נזאמע גרעער• קא־אפ־ן... ־א, דאם פאםירט דאך קע גלע־׳ שבײען צל״י ר.יר נאכאנאנד א•: נײ דאףארן״לײי. א גאנצן טא: דיאק זײ זיך נעג.י־ײט, .דײש - אפידד הא:ן די א .דאך א גאנצע, אד .״/:״,*:׳ א■ י אפ,:.־ אגאק זדױט, געטרױמט ױעגז דעש ־אזילן אדנט׳ געגארט ״ו ג־ק׳ אזױ שטארק... אץ זדינש, ערנ דעם דא״ עם גל־ק ז״עק, ז״נען שד־ז;עװען, דעױבעד, ע־ א־ז באשטאנען א״ף דעם, אז ז־ :ם־ק א־ן א־ן האנ־ק. אפשד האט עד שט־- ־אם װעלן ז״ ״ען צ־־אמען א־נם אזױ נאד ז־קן אנ־ .י״ .ײ. א־ז אז מענט־מן ענקען, אז דא קאבאדעמ, ״<- 1 :עלידטע. דאםטד אנגעטאן אט ױ לאנגע;שדפ־צע... - הא: יאמערקט א־ן דעד לעצטע־ מ־נ־ט, דעדזע־ענױק ז א־ד צ־מער א םארפוצטע שו־ן ארן א שט״אלנױקע,- ה־נט א־ן ױ עם, ענגען, וױ עם א־ז יאר ״נגער אט האדםטו אנט־אן א קורצע קל פאר ר <־ צען .; א״ן אײגניל־ק אגגעצ־נד;. ג**ט א** מארע... ״עדט־ אויםדען א־ין אפ־דו א־ן רער םאמע ם־נוט, װען ע; ע־ מיט א־ד א־־םזען ניט צ־ם־־ק: ק־קנדיק איצט א־־ף א־ר, ט־אבט נ״טטה. אז פ/־זאל * •>>• >••>•*•• ״י) מעב־־׳ײסע *״מ־ירן• י׳*) פמי׳ברעבגען םרײלעך.