Literarishe bleter · 1925-10-16 · 76 (16.10.1925) · p. Seite 171

171 לימערארישע בלעמער 76 .זא .111 קײן ברונען איז אין שט^ט ניט געווען, א םסאדע מיט שאף האט איר סאטער אויך ניט געהאט — איך האב זי געטראס, צװישן הויכע שװארצע מויערן, צ־וישן הויכע שװארצע קױםענס; צװײ באװנסע סאםעכ-קנאספן, צװײ באסלטע קארן־בלוםן בעטנדיקע: ״קוילער אראס דעם שװערן שטײן; פסרןןג אקראנק געשוירן שעפסעלע, א צאפלדיק״שסילינקעס, א דןיששיקעס, אין פײן לינקן ארעם סעסט באהאלטן — קױלער ארןןפ דעם שװערן ששײן״- ל י ד ע ר א. נ. ש ט ע נ צ ע ל (בעיליז) .11 £ים צעאקערםן שװארצן קןפ, באװאסערס און באזונס״ נאך נישט א סארזײעסן, גאנצע װעלם אין אונטערגרונס, שסײ איך פאר דיר. די וזינטמילן אויף םײנע אקסלען םןלן םילשסײנער... ס׳אױ א פענסשףאױג מײן אויג, א צערונענס שוין, און װידער םיט א בלויען אפל צעבליס װי די סרויבן אין זונעןילאנד — שטײענדיק םאר דיר- צווישן הארסן קױל״געברום, צװישן גרינעס זונען״סליסטער שסײ איך פאר דיר, א באטױבטער אונטער םײן הױט — מיליאדדן אונזערם גלײכן גײען א קאפף אונסער םײן הויס... .1 ב׳בין נעכםן א חתן געװארן און הײנס, און אײערנעכסן. חופה־שסאנגען גרינען אין אלע פארבן! אונסער יערע םיר בייםער סיר איך א צוױיס םײדל צו חופה. כ׳בין א םרילינג״חתן; םאדאיארן- פא* צען יןןרן- אין מינסערס יאג איך סײנע װײבער אין אלע קאלםע גאסן, א־ן-וױנסערס יאגן מיך מײנע װײבער אין אלע שװארצע גאסן. םריליגג״ סרילינג! םים אלע םײדלעך שסעל איך די גרויםע גרינע חוסה אונסער סרײען היםל. כ׳בין םריליננ״חתן אין סרילינג! ./\1 ךי בלעשלעך זענען נןןו קלײן׳ און אױםן לײסער ששײט דער נערטנער נןןך םיס דער גרויסער שער■ קוק אין םײן ערלעך פנים ארײן: א ױנג. קנאכיק בײםל, און איבערן שסערן דינע שסריקלעך שוין איבערגעצױנן״ פאד שװער־באלאדענע צװײגן... ^ײ״װי״סײ םוז םײן םאג םיר דאך צערינען• קום, כי׳װעל אים צעהעננען צוױשן דײנע ברוססן, מעלן זײ צעפלאםען אין סארנײענדיקן סןןנ. סײ*װי*סײ מוז םײן ס$ג פיר דאך צערינען. קום, װעלן בײדע סיר״ הימל און ערד, אין שקיעה און אין אויסגאננ זיך הארצן אין סלאםען. םלעכםן סון שױםן א בעכער םאר סלאמען... קום, סײ״יוי*סײ םוז מײן נ־אג םיר דאך צערינען- ר ע ז ע ר ר ו י ר ט ג ל * ו מ?ז ן א־ך האלט נ־ט, סא־יטטײט דך, אז איך נין א־ן רעם עשעס אן או־םנאם. איך האב ־נ־רן גענ־ג געלעבנז, נענ־ג זיך א:־.עד.ערט א־ן גענ־ג אנגעזען, :אמ־ט א־ך נ־ן ע,*ינוט א :־ענט־ט א־ן ד• ר־טעלע יארן. וױים א־ך, אז אלע, אלע טענט־ב־ן זײנען א־־נ־א:, א־ן רע־־בער, אין א װעלמ א גאנצער *־; א־נ־אמע, א־ז מ־ר גאנ־ן ס,־״לעך, איז מ־ד, אלנסאלם, צו רערלײק. דאם, וואם איך האב נ־ט ק־־ן ס—נר, א־ז, םא״טטײט ז־ך, ברוך אין דער נדטלװעםטלענער שטיפט, װאו א־ך װאוין שוין זײט א־־נ־קע יא־ץ, א־ז דאם אײגגטלעך דער אײנציקער םלאץ, װעלכן איך :אזוך. קק סך אזעלכע ם־ײעצער זײנען, איבערקנם, א־ן אט דער קל־־נ׳ :־רגערלענער םראװינץ׳־טטאט נ־טא. און קײן סך םריינד ד,אב א־ך דא אױך נ־ט. סירעדט זיך אזזי: קײן םך םױינד. איך ד,אנ אײגנט• יעך גאר קײן םרײנד נ־ט. םען קען ואגן: קײן אײנעם ניט. נאר