Literarishe bleter · 1925-10-02 · 74 (2.10.1925) · p. Seite 137

137 לימער&רישע ילעטער 74 .זא זי. ד? דא.־ף א־ם אוזטנעםען אצ אזױ... וױיזן א־ם אירע אדיגן £־י מ־ט ליגע - אזן םרע:ן:-קען א*ך דיר זיין א־מ־.—•? קען איך ד־ך םא־טוייט;?'... דר לינער, טײעדער - :א.־עלע... נו, נאך מ־םעד קוק א־־ין א־ן מי־ן האד־ן ײ.־ך מיינע אז־גן — זע־םט־ דא־ט עסעם אנ־עד־ט אז־םעד ליבע אן א נדעג?... אט, אדי ־אדף ז־ האנדלעןז אזן ער ראדף ד לאזן גײן, װא־ה־ן ז־ װ־ל: [נערגז ז־ך אנטאן]. ער. נ־ןי ד טא־ נ־ט גײן א־ן אזא מאמענט! ז־. א־ך ב־ן א־בע־צ־־גט סאדקע־דט: ז־ טאר נימ בלײבן.׳ ז־ בירז א־ם לעדנען א־ד נלז־בן, נלזיבן ב-א־ ־עק שד״ז י ער. זאל ד א־ם לעדנען א־־ף אן אנדע־ װעג, א־ן אן א:- דעד צ״מ; הײנט בעט ע־ ז־ך בײ א־ד-בל־־! שא־ ־עק £־ײז בד״ב! ז־. נ״ן י נײן• ד דא־ף עם נ־ט טאן; ז־ טא־ נ־ט בלײבןן י עד. ...א־ן װען ז״ן בעטן העלפט ניט, ײקט ע־ אדז־ם דעם ־ט־םלאד פזן זײן ־ט־ײב-ט־ש, באקזדט א .־עװאלװע־ [ט־ט עם] אזן זאגט א־ד אנט־טלאם;: א־צט ב־ן א־ך ו־בער, אז ײ נײםט זען ד־ן געליבט;!... אבער דאם ,װעט ניט גע־טע־ן• ד־ ט־ד א־ז פא־- ־טלאםן... אזן אױב דז װעםט מאםן א געװאלד, א־ז - אט, זעסט- דא א־ז פא־אנען אק קו־ל םאד ד״ד אזן-ד־ צװײטע םאד מ־ד... ז*. דז ב־םט םדן ז־נען אדאם?ז [א־־ף טז־ם דע.־׳ט,־אקן ־1ו־םט זי צ־ צו דער ט־ר און נעמט קלאםן א־ן א־ד, יטרײ־ענד־ק ה־םטעד־ש] עםן די ט־ר: עםןו עםן; ק־ק נ־ט אזו־ אז־ף מיר! איך האב גאר- ניט געטאן... ם־האב ניט ק״ן געל־בטן; גלויב מ־ד... דז מוזט מ־ד גלוינןן... לײג אװעק דעם דעװאלװעדז א־ך ב־ן אזמיט־לד־קי א־ך שװער ד־דז א־ך שװער ד־ד... [ז־ םאלט או־ף די קנ־ זוײנענד־ק]. עד. מער־;- זואם א־ז מ־ט ד־ר? םא־װאם האםטו ז־ך אזױ דער־טדאקן? ז־. דער רע.װאלװער! דער .־עירע־װאלװער! עד. דעד ,־עװאלװעד א־ז נ־ט אנגעלאק נא, זע... [צ־ט דע־ט צינגל א־ינ־קע מאל: ב״ ־עק מאל צאםלט ז־ אויף. צ־ם םזף בא- ײןקט זי דך א ב־םל]. זי. םאדװאם האםטז םא־שדאםן ד• ט־־ר? ער. ד־ ט־ד א־ז נ־ט םא־־טלאםן... זעסט... [עםגט ז־ ב־־־ט]. ײ קענםט גק ־ זי. [קוקט או־ף א־ם א װײלע, װ־ל עםעס זאגן] אבער... ער. ־טװ־ג... םער ד״ד גא־נ־ט... ק״ן אי־ן װא־ט... א־ך- גלויב ד־ר דאך... ז ־. ײ םוזט מיר גלרבן ו דז םזזט! [לו־םט א־ו־ם םארקלאםנד־ק די טיר]. ער. אזן א־צט װעד קען םיד זאגן-צ־ װײנט גאט, אדער- דער טײװל לאבט?... ווןרהזונג. זי. אבער װעלכער םארשטענד־קער םאן, דעדצד נאך אזעל- כער, װאס ליבט וק װײב, װעט דך רעכענען מ־ט אנאנ־מע אז־ם- װא־רםן? ער. גערעכטו ד,אט עד טאקע דעם דאז־קן אז־םװאורף גע- ענמםערט בײם מעלעםאן: אײער אנאנ־ם האט גארנ־שט דע,־ג,־ײבט איך ל־ב מײן װײב װ־ םר־ער; און גלו־ב איר װי ם־־ע־: אזן עד האט אויפגעהאנגען דאם טעלעםאן-רע־רל. זי. זײער םיין געמאן: דערמ־ט ענד־קט זיך דײן דראמע? [װיל נעמען א־ר סאנטל]. ער. דעדמ־ט װאלט ז־ך עם געענדיקט, װען נ־ט... . זי. װען נים װאם? ער. םונקמ א־ן דער זעלבעד ציט, ױאם דעד אנאנים האט אנגעגעבן, אין דע־ זעלבער שעז־,, פזנקמ צו דער מינוט-קלױבט דך דאם װײב אװע־צזג״ן - װאדה־ן? לאמ־ר ואגן-אויף א שםא- צײר?... נקן-צו א־ר םאמ־ל־ע... אדער גאר-צ־ איר ס־ײנדין ז זי. צו איד םר״נדן? ער. שלאג מיר א־צט ניט א־בע,־! דער מאמענט א־ז זײער אן ערנםמער! אט, דא קומט דער פלאנטער! הם... ע־ גלזיבט א־ר, װײל-נו, װײל ער ליבט זין אבעד דאך-א־ר האנדלען א־ן דעד לעצטער צײט... םיל קלײנע, קלײנינקע צ״כנם, ,װעלבע צ־ינגען אים צז טראנטן טענ און נעכט אז-זי ל־בט א־ם ניט מעד: אז ם׳קען זײן-ד ליבט אן אנדערן... אזן א־צט-דער דאז־לועד אנאנ־מער זי. דעד אנאנ־מעד טעלעםאן מײנםטו?... ער. יא... דעד אנאנ־מער מעלעםאן... אזן-א־ר ארויםגק םרן שטוב םונקט אין דער צײט, װאס ־ענער אז־םװאודף האט אנ- געגעבן... צו דער מינוט! זי. דאס איז נ־ט קק באװײזן דאם קען דאך ײן נ־ט מער װי א צוםאל... ער. יאז... ב־םט זײער גערעכט; םיקען ײן... דעדםא־ בעט ער, זי זאל איצט נ־ט גק... ואל זי א־ם ניט א־בערלאזן מ־ט ־־*ס שרעקלעכן געדאנק, אז אםשד דאך... אז... זי. האסטו דאך אלײן א־ן דײן לעצמער דראמע געואגט אט ײ ,װעדטער: װען ײ װאם ל־בן ז־ך ד,ע,ק זיך א־־ף צ־ נלױבן, דעמאלט װײנט גאט אלײן! ער. אבער װען דער, װאם ליבט א־ן נלויבט װערט אםנע- :א־ט, דאמאלםט לאכט דעד טײװל! זי. זאל בעםעד דעד ט־יװל לאכן, אײדעד גאט זאל װײ:ען: ע ר. דז מײנסט - בעםע־ גלויבן ײ שולד־קע, א״דער נ־מ גלז־בן ײ א־משולד־קע? זי. דאם טאקע מ־ין א־ךו ער. װען זײן האײן װערט אבער דאך צעדיםן םון שרעק- לעכן צװײםל? װען ער װיל גלויבן, נאר, ער קען נים לענגער... װי דארף ד דאמאלםט האנדלען לו־ט דק םײנונג? דאס גערעדטע און דאס געשריבענע װארט ש. נ י ג ע ר א־בער ײ מאם און מען רעדט שו־ן א ביםל צו ליטעראר־ש, צזם־ל בזך-לשון, דאן ,ײלט זיך אז־םרו־כעק ײ ״ל־טעדאטזר,, םו:ם ,־ײדן, אםודשן םון צונג דעפ ב־כע־-שטו־ב. םען קאן און מען דארף זיך לערנען רײדן םון דער ל־טעדאר־שער שמ־אך. אבער מען דא־ף זי נ־ט נאממאכן, ,װען מען רעדט. דא: ײיק - דעד ײט: און דער םביל £־; ,־ײק■ - ־אט 11 ײ שםראך םון שײיבן, ײ ל־טעראטװ׳־שםראך, װירקט אויםן :וסח םון רײק. און םיאיז אװדא־ א גוטע ודרקונג. מען ו־עדט א םײנערן >ען מער געלײטעו־טן לשדן, װען מען איז ״באלעזןי־. םען ־,אט א גרעסערע צאל - און מער געקליבענע - .װערטער, װען םען איז באהאװנט אין ל־מעראטור. זמער עס טרעםט, אז מען כאםט