Literarishe bleter · 1925-10-02 · 74 (2.10.1925) · p. Seite 135

135 ליטערארישע בלעטער 74 .זא עד. וױיל ת ניםט א םרױ... ז*. אדאנק... ע ר. דארםט דך ניש נאל״ד־קן, א־ך ,דיל עם טאקע באחױיזן א־; מ״ן דראטע, אז ױ םדױ... ז*. [םאדשטעלמ א־ם דאם טו*ל מיט דער ד.אנט]. *טםעטעד. :יהאנ ניט ק**ן צײמ א־צט צו העק [וזײזט אזיסן זייגער] ס־נף טינוט צו ס־רז ער. כיהאנ דאך ױר געואכט. איך וױל ניט, או רו ואלסט א־צט גיין... ז*. אנער... ער. דו .יױיםט, וד איך האב ל־נ ױר צו ־ערציילן מי־ן יעדע נ״ע טעמע. זי. [ײונעל]. איך האי ז״ או־ך ז״ער לינ צ־ העק... איער- ניט א־צט... ער. װען דד לרנטט מיין נ״עט געדאנק. ג־ט עט מ־ר צ־ גלוינן און נאג״םטערונ:. מיין סעדער נאקומט סל־גל.... זי. נו, ז*ננ איך דירז שוין רער נאמען אל״ן: ״ווען דע־ טי־װל לאנט״ געסעלט מיר ז״ערז זעץ ז־ך אװעק א־ן ש־״נ■ ודען א־ך װעל צ.־,־־קרף־מען נ״נאנט, װעםמו מ־־ א־נערלייענען. ער. עױטט נ״נאנט װעטמו צוױקקוםען?! זי. א־ך מק אװי-אז״געד אבט, נ״ן... א־יף ל־דערזען; [ג״ט ־טנעל]. ע ר. מעױ: נ־־״נ. זי. א־ך ה־־נ ־טוין נאמת אן ס״נען, אז מ־ט ו— א־ז עםעם ג־ע׳טען... ניטט אװ־ או־םגערעגט... גאט מיינער; אם־טר נ־טטו קךאנק?; [לױסט צו, כאסט ױן קאם א־ן א־דע הענט]. - נק, קק היץ הא׳ טטו נ־ט... ,לאס׳זיטע דען? גלאט א קאםױ־? װייטט־ דאך, אז דאט האנ איך םיינט... ד״ן װילן איז ב״ מ־ר אלע מאל ה״ל־קז אנער ױין קאםריז - װייטטו - גינ איך ק״נמאל נ־ט נאך... ער. דאס װאט עט טויג דיר, תםסטו אן ״װ־לן״, א־ן װאס עט מו־ג ױר ניט גיםטי א נאמען ״קאםר־ז״, און מאנטט ז־ך םרײ דערס־ן... אלדא, מק וױלן איז: ת זאלטט א־צט נ״״נן מיט מ־ר.׳ ז*. ת נאסעלסט ס־ר? עד. נק... װען איך װאלט ױר נאסו־לן לאלטטז עט דאך אנגעתסן - ״קאסריד, א־ך-נעט ױך... זי. נעט א־ך ױך, ח זאלטט ס־ך ניט נעטן... א־ך מוז ג״ז־ ע ר. ת םוזט?! זי. איך מוז, װײל-א־ך האנ צוגעזאגט. ער. לעםטו אפתםן ױרכן טעלעסאן און זאגן, אז דו װעטט םארשםעטיקן. זי. וױיסטו דאך, אז אדעלא האט ניט ק״ן טעלעםא;. ער. זי האט ניט קק טעלעםאן!... אהא-א־צט םארשט״ א־ך־... ז י. װאפ םארשטייםטו? ער. מק דראמע הײנט ם־ר אן צו װעק קלאר.... זי. געלוינט א־ז גאט... זי. װעלן מ־ר טאקע עסן אלע דױי צוזאמען. [זי נעמט אנ- טאן דעם אױנעדמאנטל]. ער. װעםפי-הײםמ עם-ניט ז״ן א־ן דער ה״ט צו מ־טאג אויך? זי.* נק. סא־לאם העלםםטו ס־ר נ־ט אנמאן? ער. אנטשולדיק. [העלסט איר]. זי. ניםט עםעס-דאבט דך צעס־אג;? ער. ת ד,אסט װידער באנו־צט ױ םא־םױם, זועלכע א ך האנ אזוי ם״נמ... זי. א? יא... א־ך ,־ױל שלין אמאל אויטנוצן דעם סלעשל ביזן סוף - און סטז־ר װעק םון ױ סארם־וט. װעלכע ת האטט אזוי ם״נט. ער. נעםער ארױםגיםן! זי. וחאט רעדםטו? םאו־סיום ארו־םג־סן?! דאט א־ז שו־ן צו פארשװענדעױש! און נאך אלץ זאנט מען אז ד־ םרױ איז די סא־- שװענדעוק נ־מ-דער מאן... א םרו־ װעט ק״נמאל נ־ט אי־נםאלן א־יסצעגיםן םארסױס.. [זי נעטט אנםאן ױ האנטשו]. ער. ד,אסט דך הײנט אױסגעםוצט... זי. דאם װאונדערט רך אויך? ער. װײל ת ג״םט דאך נאר צ־ אזא אינט־מע סר״נדין װ־ אדעלא... ז י. מעג א־ך - מ״נםטו - אתבערלרסן צו א־ר א־נע־ דער גאנ- צער שטאט אין שטעקש־ך? ער. [װאו־סט אוסוױלנױק א נל־ק אויף אירע סיס, נאמערקט]. א־ך האב גאדניט געװאוםט, אז ת האסט געקו־סמ נ״ע ש־ך... זי. נײע שיך און נ״ע ױדענע זאקן... װ־ געסעלן ז״ ױר? [װײזט עם קאקעטיש]. דאט איז נאך נ־ט אלץ, א־ך האב נאך אנדערע שײנע דאכן ה״נט א״נגעץיסט, אנער מעד קען א־ך ױר איצט ניט וױיזן... אן אנדערש מא־! אױע, מיין ל־נער. [גיט אירע ליסן צום נץשן]. ער. װארט. ת גײםט נאך ניט... ז*. סאחזאס? ער. אױנ ת ניםט סא־בעטן צום מ־טא; האטטו נאך צײט א נאנצע שעה. זי. האב א־ך ראך ױר געזאגט, אז א־ך האנ צוגעזאגט צו ז״ן סיר אזײגער. ער. װעסטו זק סינף א ז״גער. ז י. םארװאס?! ער. וױיל... איך דארף ױד איצט נײטיק האנן. זי. נײטיק? או לאט? ער. איך ודל זיך מיט דיר נא־אטן. א־ך װיל װיסן דק ם״נוס ,לעגן םק נײער דראמע. זי. תדער װעגן ױין דראמע ,,װען גאט װ״נט?״ ער. נ״ן. עם האנדלט זיך װעגן א נ״ װערק, װאס א־ך װעל אסשר אנתסן ״װען דער טײװל לאבט!...״ זי. א; א שײנער נאםען. ער געסעלט טיר נעטער םון נאםען: ״װען גאט וױינטי יעדער אונזער אבאנענט און לעזער קאן געניםן פון די הנחה-פרייזן אין דער װאן ־== פון ביליגן יידישן בוך —