Literarishe bleter · 1925-09-18 · 72 (18.9.1925) · p. Seite 102

72 .■/א ליטערארישע בלעטער 102 ווו בײ די ברסגן פון דער;ארט נױד קומק - ינז־עלבעלעך אנטקעגן וױ:ט נעצויגן םיט גרינעד סיאטע־ונג ת,־ך בלויע טעג אין ,לעק ווראנעש - שווא־ין טיט ־טא־םע םדגל-מזרעק ב־ די ב־עגן םון דעד נאנט. װעטט אוםרךיזן ד םעלזן״בעדג און נידערן צום טאל. וועםט ציען איבער םדבי״ערד און זונןידך דײן ב־ויט. ,לעםט ק־פען איבער ים געפלײצט א־ן א־יםברענען אין דאדיטט. ,־עםט אײב־ײםן - א בל״ן געשטרײםט זיג־אג־ק אין פא־גײן. פיר ק־מען-שדעבערעך אנטקעגן װינט געצײנן מיפ גרינע־ פ־אטע־ונג דורך בלױע טע; און דעק ,דראנעם - ש־ואדץ פיפ יטא־םע םליגל - יטרעק, בײ די בײעיגן ם׳ין דעד נאנט. טיט בלינדע טאפנדיקע הענט צעיטיט עד אלטע זעק און אלמע םא־ד,אנגען וױקלען זיך םא־ן םענםטע־ אינם א־ן אינזע־ הוױ ליגט דאם טונקעלע ב־ויט אויף א נישט געדעקטן טײט• א־ן ,דען פ־ן ק־ך אראם ג־ט דען םיװא־עפם פ־ן א שװאדצן טאפ, יטטעלן זיך די ק־נדעד אויף ד־ פם סוט די ה־עלזעד צו ־עד דאדעם דענט. ה־םט זי זײ עםן ט־ט די הילצעדנע לעם־1 ם־ן דעד עדד, פונם בלענענעם געפעם, הױלן ק־ל, מ־ט שװאכע אזא א־ן .־עדט צו זײ מ־ט ב<ן א מאמעם הא־׳ ד־ הימלק א־ן ױ זון בדד א־ן אונזער לאנד ז־נען ט *לעד ,ױנד־ק״ט איי מ' י עדד■ שיקט ױ שפע צו דעד ד ע ר מ ש פ ט י.? פ ע ט א ש ר די קלויםטער״צלאקן האבן זיך שטיל צעװיגט, ױנג און אלט ז״נען אנטיטװ־גן געװאק, אנידערגעקניט און זיך געגודען צלמען. עתעץ האבן פרויען זיך טוז־עריק-צעזונגען. אנדערע האבן אונטערגענאםט. און װאס שטארקער די קלו־םטער׳־קלאנגען זײנען געװאק, אויפ״ נעצ־פערט די לופט, זיך געקײקלט צ־וישץ די בלױע בע־ג, װי װ־םע דונעק, אלין ט־דעױקער האט זיך דאם פויערישע געזאנג געהויבן א־בער די צעינװיבעחטע קעם. מאדעם, זײדעם האבן געהא־טן קינדעד, א״ניקלעך אויף די הע־נט אין מ־ט אומגעדולר געװא־ט די ם־אצעםיע זאל דך אנהײבן. א פאדזעעניײק א זקן, װי א פא־שיסלטער געץ, א־ז נעשטאנען צװישן םויערים אין דערצײלט װעגן א ״ױדאש״, װאם האט ז־ך ארויפ־- געדיםן אינד־טן דער פראציעםיע און איז פאדשװא־נק א״ף א בעזים. דאם האט א־ם געהאלפן ױ אלטע םיגאצקא, די םנשםה, װאם האט געװײגט אײף ױ זוטפן. םון םארדױם האם םיםאלק גענאפט ױ מנשפד,, צעל־גט אינמיטן םארק א םײער און געקוקט וד ױ םא־- שאלטענע פרעגלט דך. די אודמיקע םויעױם האבן זיך באלעקט, באדױערט, װאם ױ ז־נען נישט געװען אין ױ אלטע גוםע צײטן און זיך מ־טאדאל געכאפט אז ױ ם־אצעם־ע האט דך שוין אגגעהויבן. און םארא״ם האבן צװײ םויעױם געטראגן אן אנגעשמאפטן ״מענטש״ מיט א געל, קאלםענעװאטע בערדל, אנגעטאן אין אן אטלאסענע קאפאטע טיפ א שטױיטל. א װאך *ן שקציס מיט דרענגער אין ױ הענט האבן, ,יױ א װאנט־, אפגעטײלט דעם גולם פונם דנדן. דער הטון האט זיך לאנגזאם געתקט, געװאדן אומגעדולױק אין *ן אלע זײטן האבן ױך געהערט קולות: 3 - זײדע הײב מיך העכער: - נ׳זע גאדנישט: ״-אין דעם הײליקי מיסדאך האבן די בע-גיפײערים :יון ארום זשמיגרןןד געמשפס ,״יודאשען׳־׳. *ן אויסגעשםאפסע ליאלקע ה$ם מען ןוגגעטאן אין אן אסלאסענע ק*9אטע אין * שסרײסל, ןי ארןןפנעװארפן סון קלויסטע-סורעם אין דעיסרונקען אין דע- װיס^קע״. ״גןןביעץ קראקאװסקי״• מיטן באג־נע; האבן ױ בעדנ-פו־עױם זיך געלאזט אין שטעטל א־ײן. זײ ױנען אניעקומען מיט ש.װינדל-,דעגלעך, װאם האבן דך נעשניטן *ן ױ ב־ױ־ע טאטרען, זיך געדײבט אקענן דע־ זון, װי אפנעקאלכמע. ױ בעת׳פ׳־יערם אץ לאננע שט־דל, בלויע קאפג־נם, האבן נעשםאנט מיט ױ ׳יױיבעד, מיט ױ ק־נדער, ד׳ילכיק נעקלאפט מיט מ קנאכיקע שטע־קנם. - הײנט א ־א־, ק־נדעד, - האט אן אלטעד באװאקסענער *יער זיך אנגעודפן - ,װאלט דעד עםכרײבעד נ־שט ערלויבט אזא פראצעםיע. - מען דאט װאך פא־א־אק ״ױװאשען״ או־ך :עװאדפן אין ט״ך אױ־ן: ־ באהאלמענערהײט: ױ שטענלעך האבן דך געקײקלט, געקנ־פט, געלאפן בארג-אראפ און *ן מאל, ,דאו ס׳שטעטל איז געלעגן, א־ז זײ אקענננעקומען דער אלטער קלויסטער מיט ױ צלײ טורעטם. ױ זזן האט זיך געדציבן העכער, געפראלט פון ױ בעדג. גע- בלומטע, קאלירטע האר-םפענגעם, סארביקע פאטשערקעם - אלץ ד־אט שעמעױרט אין דעם ױנגן, זוגיקן סדימאדגן. אין שטעטל האט זיך שוין געטומלמ. גאנצע דערפער מ־ט םױעױם, מ־ט פו־עדטעם זײנען געשטאנען א־־םן מאדק, אזיף ד־ ש״ד-װעגן.