Literarishe bleter · 1925-09-11 · 71 (11.9.1925) · p. Seite 87

87 ליטער&רישע בלעטער 71 .זא ־לידער פון אדורכגײער״) ה. ל י י ו ו י ק אן אײנ קיקט ױך עתם, יע דערקענט - דט דעדקענט, א צונג סויזעט צו און א כאפ אץ א יטלעפ. עס עסט און עם םרעםט יעדעש נליד זיך אל״ן, אין קלעפיקער שנאר. - םארצערט און סארלענדט, עס זיצן או־ף םלױש נאד םקעלעטן פון ניין, און שלאםן און שנארכען טיט שטעכ־קע הענט... 1¥ שורות׳װעלדער, מײנע װעלדער - עכאס, םײנע לידער - א־־כגעש־ײען שורות; דארף אין םיט *ן װעלדער, דעכער, שטרעכעס, סטאדעס שעפםן און פאדטאגעדיקע צורות. סטאדעס שעפםן גליװעק אין װאונדער װי עס רוקט ז־ך, װי עס קריכט ם־ט נײזער גכורה םון אהינמעד װאלד, װערט שטראל־קע־ אין ר־נדער, אזא דן, מיט אזא םלאמענד־קער צורה. םטאדעס שעםסן שטורעמען די לאנען מיט די קעם .א־ן אםענע געפארן, כלײכן שטײן פא־ילאק װי געשטאנען םול מיט נײעם שםאנענד־קן גאדן. װײםע גענז צעטראגן ז־ך א־ן פאנ־ק, האלז געצירקל - א־יםגעשדײ םון אנדנג; דאך א־ן ק־ימ־נן, םענסטעדל א־ן גאנ־ק - אלץ גײט אויף אין װא־טנד־קער שפאנונג... \ א־ך האכ דא קינעס-גײ א־ך א־כעד םרעמדע שט־כער, איך שפאן הרך זײער ם־נסטערניש, א־ן שפאן אר־כער. אויף קאלטע הויםן, צדשן טיר און טויער, צעװיקדט זיך אמאל דער טאנ־ן ם־ן ז־כן שלײער. א גוף אן עלנטער, א ה־נגעױקעד, א־ן התלהבות, םא־נרענט ד זיבן שלײער א־ן ד ז־כן מאװת. א נוף א נאקעטער םא־דרײט זיך א־כעד אלע טרעפ;: קוםט נעמט ם־ך, װער עס װיל, טק ג־ף םונאנדע־שלע־ם;. א־ז וױלן-װילן אלע. אלע קומען און אלע שלעםן, א־ן אלע םאטעדן, אלע םײניקן או־ף אלע טרעםן. א־ן אלע װעדן זאט, און אלע גײען שלאם;, און וױדער שא און שט־ל, װי נאו־נישט װאלט געטראםן. א־ך האב דא קײנעם-גײ א־ך איבער פרעמדע שט־בער, איך שפאן דורך זײער ם־נםטערניש און שפאן אדנער. א פענםטער לךמט זיך א־יס און גיט א ריס ז־ך העכער, און אלע קףמענם רוקן זיך ארונטער םון ד דעכער. באלקאנען נעמען םאכק מיט צעשס־ײטע םליגל, צעבלאזן א־ן צעשטױבן האלץ אין שטײן און צ־גל. םון דיויכן הימל ד לבנה ק־קט ארונטער, און שםעקט און זוכט און נ־שטעדט, ביז א־־ך זי גײט א־נטעד. איך האב דא קײנעם-ג״ א־ך א־בער םרעמדע שט־בער, א־ך שפאן הרך זײער ם־נםטערנ־ש, א־ן שםאן או־יבער. 1 ױנג נאכאמאל דץ אײב־קן געזאנג אהינטער סײנע םענםטער, אדעםא;. םיץ גוף איז שוין וױ דינער דן םון לאנ־.. םיץ זינען ברענט אין א־יםגעלויכטן װא;. ד ט־ר םאדהאקט. אן אי־םברוך און א ר־ס, און יעדער קמט ארײן און יעדער זעט: מיט נאקעטע אהנטערהענגענדקע ם־ם אזױ-א װיג א־ך זיך אויף םרערדער בעט איך ד,אכ דעדםילט צום שפאנענדיקםטן מאל, אז עםעס װאונדערלעכעס לעכט אין מיר, װײל אט איך שרײ און סיהערט ױך נ־ט מײן קול, א־ן זון גײט אױף אויף א־־םגעהאקטער ט־ר. איך גדאכ זיך מ־ט ד הענט אין ערשטן שטראל, איך װעל א ליכטיקער שוין אײביק זיץ, װײל אט איך טו א שםאן און טו א פאל, און גיב א שמײכל נאך א וױיםעק םון שײן. כ׳גלויב נאכאמאל א־ן הײל־קן, אין מײן באהף אהטגק איבער װעלט אן ארעםאן, מיט היטער בארד און הדנן דארן טף און אלץ באהערשן מיט מיץ אויפגעלו־כטן װא;. 11 װער בין א־ך? צ־ װאם םק נאמען סאו־ א״ך? אז איר האלם מיך א־ן האנט אן א נאםען. מק האנט שםרעק איך או־ם צום לעצטן ק־ניגרײך, װײל שדין לאנג פאתײט האב איך םון שכר די זאמע;. א־צט גײ א־ך הרך וד א האר-באלעבאם א־בער אלע מײנע םעלדער םא־זײטע, און ק־ק הרך און מעםט אם טיט דעד ױכערסטער םאס, און ואג: דט גדיט, אויב א־ר זײט נאך ניט ק״ן גדיטע. לױםט, לויפט, באנען, א־יםן א־־גענעם באדאמ. אלע מיינע טרײסט-װערטעד האב איך אװעיקעג־מען. איך בין אטעם צםונדקער, א־ך בין הארטער ט,-אט, איך בין װארנונג א־ן דערםאנונג, און מער װעל א־ך נ־ט ק־מע־ן. וװ או־ף פ־נסטעדע באנען צזישן נאקעטע קעפ איך ס־ר מ־ך אהם איבער װעגן געסלעכט, אויף בענק און אויף םענםטער אריבע־ ד טרעם נאך נאקעטער ליגן סאחױאנעטע נ־עכט. ד נאקעמע קעם האבן עדגעץ׳יװאו הענט, און אקסלען און בײכער וױ האריקע זעק, װאס הענגען אויף םלױשענע?זטויב־קע װענט געבראכטע צד שלעםן םון ערגעץ א העק זײ שלאםן, ד שנאחכען ד האדקע הענט. און אונטעק באנק קײקלען אום דך ד קעם: מון > נײער םעריע לידער/ געעריבן אין •רילן.