Literarishe bleter · 1925-09-04 · 70 (4.9.1925) · p. Seite 71

71 ליטערארישע בלעטער 70 .■וא — סון איר קוםט דןןס אוםגליק. און ס׳פאלק ױיל ניס םארטרןןגן ועם פײן סון אסרעמדערו _ האנומא זיעס אין מײנע קאםערן, איז אן אײגענע. — םארלאז, חוסין איבן חאליל, די תענוגים און םײל זיך םיט די דאנות סון םןןלק. _ אין מײן רחבות הויזן ניט קײן דאגות און אוםגליק איז װײט סון םײן רו• — אי. חוםין איבן חאליל ו בעסלער װעלן זיך קלײבן פאר דײנע סירן, אנסילן דײנע קאמגרן... און אלא װעש שטראסן םיט קדחת—די בײטש םון זײן גריםצארן... ער אױ ארויט פון נעצעלם, א בײזער אראפ פון שליאך און געטרןןטן אין טיסן זאםד. איבערן םסעפ האבן זיך נעצײכנט די שפורן פון קעםלישריט. די פלויטן האבן זיך געבונדן ארום האלז פון דארף. און ער האט זיך דערםאנט אן ניטיגוטן, ניט אנדערש נןןר ער האס אלץ ארוםגעקןןרטשעט, ארויסגערעדט אפילו איצט פון רײכנס גארגל. װײל ס׳איז דא א נבול צװישן רשעות און נביאם גלויביקע און אויב ס׳רשעות פארקלײבש זיך אשאל אין אגלויביקן, אױ עם ניט זײן שולד. די פעלאכן מיט די טשאלמעס אויף די קעפ זײנען אנגע־ לאשן סון גאנצןידארף, ארױם פון יעדן געצעלט, די קינדער אויף די פלײצעס םיטגעשלעפט און מיט הכנעה געױארט אויפן חכםס א װארט• דער חכם פון סאעיד האט ניט דערצײלט, געװײכט דאס נײנעריקע פאלק און אויםן זיגען איז געקומען די מעשה פון גע- לןןקטן אבראהים. אזא םוף װעט האבן אויך חוםין איבן חאליל. די שםילקײט איז װײטער אנגענאננען, דער טאג האט גע• גוססם. און םון יעדן געװיקס פון מדבר, םון יעדן נראז אין סשעם הןש די םעשה אגעםאטערטע פון דורות גערעדש פאר זיך אלײן• איבער דער װאהאביטישער װײטקײס אױ געגאנגען דער ױנ-לאקיקער אבראהיס, פיט אן אבאיע אויםן אקשל, אבײטש קרעלן אין האנט, געגאנגען אויפן װעג צו םעקא• ךי נאענטע הןןבן זיך געשראקן, די פרופע האבן געװןזרנט. ס׳איז געװען די צײט פון ססאלם ממשלה. אבער אבראהים האס נים געפ$לגס, נאך די מקדשים פון מעקא געבענקט און מיט בסחון געגאננען. און דער םלאך איזראפעל האש ניט אויסגעםיםן. מײלן םארן סויער פון שטןןט איז פארבײ אשװארצער נפש, רײטנדיק אויף אן אײזל ארומגעםלאכטן םיט צװײגן. האט דער נפש דער• זען אבראהיםען און געװאלט אים םארששעלן דעם װעג. ״ _ בחור, ױנג־לאקיקער, װאס װאנדערסםו אויף נעפל• װענןז — כ׳גײ נןןך םעקא, םרעמרער. _ נןןך םעקא?_האט דער נסש זיך אז אטרײסל געטאן, פון פחד פיםגעטרײםלם דעם אײזל _ אויף װאנדערער רוט קײן פרידן ניס, אין םקדש שטעכס מען אויגן אויס און דו גײםט נאך פעקאז אבראהים הןןס זיך געכאפש, אז ס׳אױ סםאל, מיט אגוט װןןרס-געװאוסט _ קען מען אים סארסרײבן, האש ער זיך גע• םלײסט םיס יעדן דיבור. _ װןןס מויג ליכסיקײט אין אויג נאכן זען דעם מקדשז סםאל איז נים אפגעטראטן. שװײגנדיקע האבן זײ זיך גע־ לאזש װײטער אין װעג, דורך םעלדער און װעלדער״ אבראהים גײענליק, סםאל _ רײטנדיק. נאך א צײט א לאנגע שװײגן האט ספאל זיך אפגערוםן. _ ביםס מידז — כ׳בין םיד, סםאלו עוםות, געזואס הײזער אץ שםאט, פלעצער אין די זאםדן און זיך נעהאלסן םארן רײכםסן םון דארף. אין זײנע געצעלםן האס זיך געלײגט דעם נביאס חסד, באדעקס נעװןןרן םיט גינגאלדענע טע• פעכער, םאםעסיקישעלעך און איבער דער געװינקלסער םטעליע האס זיך געשלעגגלם דער שלויך םון נארגילעם און װײרויך. די אויקגעװאקסענע זין האנן געצונדן אץ אים כעס, בולסער גע• םאכט זײן צארן, װאם ער, דער האר םון זיבן וױיבער, געםינט זיך ניט קײן ארס אין זײן רחבות, לײדט סון קנאה װאם זײ, די קינדער, םילן פים זיך ןןן די קאםערן, װעקן ם׳געהירן, טוען רײצן זײערע םומעס—זײנע װײבער. ער האם זײ םײנט נעהאט, םאר• טײלס צװישן זײ דעם גאנצן רױוח, צום ברונים געיאגס, זײ זאלן קוקן אויף די טעכסער װאש שעפן װאסער׳קמגן, שדכנים צו זײ שיקן, םאר װײבער קױסן און װאס גיכער םארלאזן דעם פאשערס הוױ. סון זײנע זיבן ײײבער אױ האנופא געװען די ליבסטע. מיט איר האס ער זיך אסס םארשפארס, צוגעזאגט ביזן האלבן םארםענן און סײלםןןל געגליכן איר קערםער צוס היכל פון א םעטשעס. און אז ער הןןס זיך געקליבן אין די נעכס צו האנוםאס געלעגער, הןןבן די איבעריקע זעקם װײבער געװײגס אין די קישנס, גע־ שןןלסן האנופאן, צוגויסגעדריקס פים די צײן ס׳געשרײ םרן תאװה און געביםן די אויםנעזןןטענע ןןרעפם, װאס האבן געשפאכס אין אלע קאםערן. חוםץ איבן חאליל חןןס אין די סארנאכםן געבלאנקעט צװישן די עוסות, געצײלס די הינער אין די שטײגן, אויף אײז• לעך געלײגס און געהײםן די םעלאכן פןןרן אין די םארסןזגס אויף די םערק. האגופא הןןש אים ןןסגעהיסן, געשםירם דאם לײב םיס בשםים, אים געסירם צום װײסן געװאגט און געבלויזט א װא״ רעםק בוזים. — איך װיל שלןןסן אין דײן שוים. — דײן גוף אױ ס׳שענססע װערק, װןןש אלא האט באשאםןו אז דער _הונגער איז געקוםען אין דארף, הןןש חוסין איבן חאליל זיך נעשראקן םאר זײן רײכסום, כםעט זיך נישם םצער געװען װןןם די ןןרעפע הוננערן, װןןס די שײכן מוסרן. און די װײבער, די זעקם שלןןםלאזע װײבער האבן אויס־ נעברוױט סון קנאד״ צװײ און דרײסיק שלוחים איבערן דארף געשיקס און באםוילן ןןנזןןנן, אז ס׳נאנצע שלעכסם שטאםש פון האנוםאן. גןןם הןןש^האנופאן װײסע היםםן נענעבן, רויטע ליפן װי קופעריםןןדעם, און אהארץ געשןןנקען, װןןס זײס גיםטיקע זןןפען. זויגס דער מאן, דער האר םון הויז״ זויגט םון איר פריש• קײט און סילט ניס ס׳סארשײטע םרשעת. דערצו איז זי םון א סרעםדן םקום, איר הײם—דער אםאנישער שבס. אזוי הןןבן ןןנ• נעזןןגס די שלוחים און די פרןןסטע הןןבן סײנס געקרןןנן דעם רײכססן סון דןןרף, זײן הױז, זײן האנופאן. אבער חוסין איבן חאליל הןןט זיך פיט איר װײסער םארשפארס, ןןסטער צוגעזזןגט ביזן האלבן סארםעגן און נענליק איר קערפער צום היכל םון א דעסשעס. און איצס, אז דער חכם סון םאעיר אױ געשםאנען םאר אים, געקוקס אין מנחה־צײם^אױסן דעםפנדיקן װײרויך, הןןם חוסין א־בן חאליל א^גלײכגילטיקער זיך נעשפילם םיס אבײטל קרעלן׳ גוםןןל ניט געםאכס קײן סריס סןןראויס. דער חכם הןןם סארצויגן די סיםע ברעםען־קנײסשן אץ סון דינעס האלז הןןס זץ• געשלענגלט אבאסעל. — חוסץ איבן חאליל, סארטרײב האנוםאן ו — דבן װײבער הןןכ איך, אלע גןןט־געבענסשסע. סון זײ איז האנופא די לינםסע,_װי אחי זןןל איך זי סארטרײבן?