Literarishe bleter · 1925-08-28 · 69 (28.8.1925) · p. Seite 51

51 69 ליטערארישע בלעטער שטארבנדיקער דיכטער <■ * ך• •*ן 4* *•* * יסע חלוםות ג־סשן ד־ ד־ אנכענליטע ־טצאמען םון ד**נע אױ? א־ן ד~:ע םארטר־קנטע ל־םן מורםלען?זלענטע נניא־ת א־יער די־ן א־־ף ד־ הענט א־ינגדטלאםענעש קאש. א־ן ד־־ן נליינער גלאר־ע האט אטגעברענט די־ן גע־לענמער א־רע ז־לנערנע של־נלען. ני־זע גוד־טע פליגן ר־־־ג־ן א־ן א־ר ד־ מאנאטאניע פון ד־־ן מויה׳־טתירה. םא־דאמ ה־לנן אם ד־־נע ־טט־לע טר־ט א־ן פארקי־נן דענ נונטן רע־ט ש־ן די גאמ;? םא־־אט גל־װערט דער עלנט םון ה־נטע־ ז״־ן גאקן ד־ נ-־נגער־־טפ־צן ם־ן דײנע ש־ט? ד־ן ־טמחה האט או־נבעלא־טן .ר־ א טעטעא־ או־ף די טונקעלע םעלרער ם־ן ד״ן דמ־ון א־ן דער ט־ו־ער ־טטראלט ר־־ט א־נער דר ט־טן גאנצן נלוט ם־ן ד־־נע ים־ר־ם. ודי־ םאר־־־רענער מ־ט דער ־א־־ט׳הם־לה ל־ צל־ א־־נגעקנו־לטע ־טנ-־גען א־ן ד־נע א־־גןי דער לאקנ םון דײן לענן ־טמעלצט ז־ך ־־,־ או־נ א־ן ד־ הע־נט או־ף ד־ טונקעלע טרעם צו ד־־נע מעמק־נ. לי א־נער אדארן יק־ ו־ך א־אם אינער די ־ ח־םה ם־ן דיין .־ױ ד־ :אנט לאז: און דעקט צו דע־ ח־־טך שפואל זןןראפב ד־ין מו־ל האט ה־ײ מאל נעק־־ט: מ־טן ק־לן קו־ט םון טו־ט. עד פא־מאגט א צו נדויז־קן א־ן א צו ם־לדיט־קן טאלעגט, ער זאל זיך קענען אײנקלאמעק א־ן א״ן גענ־ט. ער שרײנט ערנטטע, אקאדעמיש׳םילאנאםיש-ליטעל־אריטע אםהאנדלונגע;, גל״נצײטיק - שם־ליעלז״קע, נאןלע קיגדער׳מע־טהלעך און ט־מנאלישע דראמען. א־ן אין אלץ זעט ז־ך א ט־ף-ד־נאמישע גאטור, א גאט-ז־נער און בעסערן, לידער אמאל: נמעט רונ־־טן, זין םון לא־ט. םא־ ז״ן ד־נאמ־־טק״ט א־ז באזונרעדם נאראקטער־סט־ש דאנ, לאס מיט פארלינע יטד״נט עד קינדער-מעשהלעך א־ן ה־אמע;. ז״נע ק־נדער-מעשהלעך תםן אר־־נ ד־ אלגעט״נע אנערל)ענ־נג. װעגן א״נער סון ז״נע מע־טהלעך ־גו־״נט דער ־ענגל־־טעד ״טײמם״' רעצענזענט: ״סיאיז א ,דירקלעך-ערםאלנ,־״:;־ קינדעדשע מע־טהלע ס־ן דענ מ־ן, לאס א־ז א־ן דער לעלט׳ל־טעראטור געלא־ן אזו־ זעלטן. נערנ- נאן איז דעד ר־נט־קער ױר־ט םון אנדערםענעןי־. ז״נע הראמען (ל־ נעסטע ם־ן ז~: ״נעםט״י .־דעדץ מ־ט דערםאלג או־סגעם־רט אויף ד־ א״,־אםעןשע_נינעס. םון דעם נערל־נעד ר״ננ• טעאטער לערט ז״נע אדראמע אראםגענומען ־ט־־ן נאך דעס, װ־ ז־ ערנאר ערנסאן און ו״ן לאונטש: ם־ן ה״נט אן צו שר־יבן או־ף ״ר־ש םאר דענ ״ד־שן עולס, םאר דעס ״ד־שן טעאטער. און תזס מאל שוין מיט עכט-ד״ט־טי־טער או־נגעדאלטנקײט נעמט עד ז־ך צו לעדגען ״ד־ש, גדינדלעך צו לערנען. כ׳האנ א־ם דער- צ״לט װעגן דער ײד־שער ל־טעראט־ד, ניהאנ א־נ געגענן א נומעד ״ל־טעראר־־צע נלעטער״, האט ער מיר אויםרינט־ק-רירנד געזאגט־: - סיא־ז םא־ מ־ד א ױם׳טונו ניגלו־נ: גא־-ג־ך װעלן מיר נערנםאנען קענען םארצ־־נענעין צל־שן דעד ידישער ל־טעראױשער ם־טםחה. םאר א־נז ,לעט ענ ז״ן אגעליגס א־ן םאר א־נ אל״ן-אברנהו י־ט״ז ל רובין א־ז לאנג געװען א־ן ם־אנן, און רער טעם: ז־ א־ז צו רעװאלוצ־אנער. םון זיך אלײן קומט נערנסא; צו ײדן און ״ד־שק״ט. א־ן ז״נע װערק סליסמ אױין א נ״ער שטראם םון ״ױשע מאט־לן. ע־ שד״בט אן א לאוגדערלענע נ״ע א־נטעדם־עטאצ־ע צו ״םגילת אסר״־״ א־נטעק נאמען ״ראזנבלע־טער ם־ן זויא־, לעלכע אױ א־נגאנצן ״ד־ש, ניט נאר לו־ט איר ה־םטאריש״ײױ טן אינהאזיט <דער ״מג־לה״׳א־נהאלט א־ז דא בלדז אקאנ־עז, נאד נע־קד לו־ט דעס טעמםע־אמענט, לויט ױ נעא׳״דישע מאט־ל;. א־צט ארנעט ער או־ף א נ״ער אױג־נעלע־ דראמע א. נ. ״שאול א־ן דוד״. א־־ף מ״ן ם־אנע: װי אװי קומט עד צו. ״ד־שע מ;*ט־לן, צו ״דן ננלל, האם ער םיד, נאך א קורצער, דיכטע־־שער שעםעלד־ק״ט און פא־לעגנה״ט, געענטםערט: - כיוױל װארעטק״ט, כיל־ל א הײםו