Literarishe bleter · 1925-08-07 · 66 (7.8.1925) · p. Seite 8

ליטערארישע בלעטער הינטערז שלאס רי צעדאקםענע נויע האמ זיך א צ' בעטון, ט־ט א״ן האנט אפנעהא״טן די ווייבעד און נע• כלזבן ־ננטױן א נלייבע א נ־־טטיבאװענלעבע, װי זי װאלט אראפ סון א טאנוטענט. פון א עאדע האט ױך אראפנעװאקלמ א צע■ ־טויבע־ט, נױנוט״ידעלװאקםן טױ־ל. אן אויפדע• דא־טע, די פלי־צעם עטלעכ־ע סוננער די בד־יט. או־נן קליינע, א־יםדעװײקטע, די ד״ײט בלזיז זי• טע־-־טפ־לנקל־עך. וי האמ זיך נעשא־ט א־בעד דע־ קאםעד פיט א איננל אויף דע־ ד,אנט. דאב אבט־־ע־יק יױ״נל, אן ס־אה אלן פניפ, װי פען דאלט פ׳בלוש בלי א־פ אפניעצאסט, האט זלך נעריפן דוט די דונע, דחרבויכט־קע הענטלעך צופ םעטטע־. אין פניטל אוז נעידען עפעב פון א וקן. די .העל-בלײ־ע או־נן און הי פלאקבעגע הא־ האבן נל־טט נעפאםט צום קערפעדול, װי טען ־אלט זל א־יאפנענ־ט־ען פון א פאדצעלאנעניעד ׳ י׳־ו״ אל־ע האבן פא־נעבן אן דע־ צעװאקפענע־ נ־־ע. די כלאטפק־ע פו־־ע־טע אוי רעדא־ן הריים• ט־עי, נ־עפאפט וױענ פא־ ־ע־ טאט־על־ע טיטן זו;. ויו אנטקענן נ־ענאגנען, נעטב־־פלט צום אפט-יע■ .־יקן פאנכביל, װ^ם אוי ־טי־ן נ־עזעפן ב־ ־ע־ ײננער פויערטע אויף די הענט. - פוט בײד־ע ה־ענטעליעך, לעםעלע, נ־עפ פ־ך א״־יפ פיט ב־ידע ה־ענט־עלעך! - אווי! - ױפע־ םיונעד - האט א־פ איינע א נלעט נ־עמין. - פלאבעל! - קינ־על־ע! - א בוםעלע פע־ כידועלעך! - י״ו, קוק קוק טוט די הי־ליק־ע אוינעלעך! - פימ די ליכטיקע! . - אויפלײזעד אוייעדער! - די װײבעי־ זענען נעיטטאנ־ען ארופ דע־ ױנ• נע־ פו־ערטע, נענלעט דעם אפט־יעריקן פאעםבול, אופ אי־כנ־עקו־טט די דינע הענמל־עך ביז אוב־ער די עלענבוינצם, די נאך דיכערע פ־ננע־לעך. א׳־כנ־עצע־טיע ם^רלאננען זיענען רעלענן טיט ױי־עד נאנצער םיאוםקײט ביי דעמען אין די אוינן, ביי װעטען ארום רי לי&ן. •־עד־ע פון די תײבער האט פאדנעםן >ון די אובעדוק־ע, נענעםן מוט א בלוק, ט־ט א נלעט, פומ יעדן בוינ סון לײב און ראב ־וננל אוו מוט ד־ער םונקלקײט אלץ בלײכע־ :ע־־א־ן. עם איו נעװ^־ן נאכט. א־־נצוקװיױ( ,קןבן רן אדעבמאנמנ^: ׳ויך צעליונט א־בעד די נארעם, א־יננעןפוליעט אין א װינקל דו ני־טט-דערװאקפענע טאםע, ױ נעד,־ט װי א קיגד און א־ן דע־ פ־נסטע•־ הןט ־ןפ פלאק• םענע קע&ל האר נעלויכטן װי לננה־־פטדאלן, נ־ע• װארעטט פופצן פא־ אויגן. . י. אפאטאשו - אביע־ דיך מעללןצ ם־ען? - אװ דאפ פונסטעדע פנים לעננער רעװאדן. - רו$ס, דיך װ־עמ םען סעלקן? - האט דו פו־יע־גדע ױך װאוילעדיש א יטטעל אװעק נעטון - א ־אלאודע קו םעלקם מען גושט! .ר־ו א־ופ־ק־ע װײב־עד האבן ױך צעלואכט. - װאס קראקעםםו, װא־אניע פאדושאלטעו״ע? - האט ראפ פונפטערע פנ־ם זיך א צינד נעטון פוט רושעות. - אין דו, פלעדערפויז, אנטלויף בעםער פון פ־ענפט־ער, װעםש בלינד װעדן, - -,אט זיך בײ ד־ע־ פויעחט־ע צע־ו־טלט ב׳־־־םע פול־ע פנ־ם. - ״אפ ק—נט או־ ױך, באב־עב? - האט ז־ך א־־נע אגרערופן - צ־עדדאפ־עט ז־ך בעם־עד און באפטא! - נו, טאקע, :ואם -,אט ו• ז־ך אװעקנ־ע• ־פט־עלט װי א פטאדאל־ע און פאדשט־עלט פ׳פ־ענפ• ט־ע־? - האמ א צװײםע רעלאיט פאלן א דא־ט. - דאפ מענה א־ך דץך! - לאו זי אװעקנװן, - האט ױך נעה־עדט פון אל־ע זײמן. - כ׳ורעל נישט! - װעםט יא! - װעלן טיר זען! - האבן זיך די װײב־ער א לאז נעטין צי אלד. 7 בענדער שױן דערשינעז אלע װערק פון שלוס-עליכם 9 % ♦ 1 ײ״לנור יח * קל״דו ײ*לנ?-וד*ר*? פרלז 35 גילדן םוט א קל־מ&־ע־ איז צ־ניעפאלן די אי־זעי־נע ע־־־. ד־ע־ שליכל ד,אט ױך צװײ פאל א דרײ נע■ טון, אוב־ע־רעלןןיט און ד־עד קאםיער א ט־עפ&קײט, יו נאך א קא־ק, ,־ױען ־ע־ שופט או־פ פ־ן א פלא־נו. די ט־עכפק־־ט איו רעװאקםן פיטן קליפפ־ע־ פון דו טורן, בומ ד־עם קי־עפ־ן פון די נײפמ רעא־־לטע ־פליעפעד און און ־;: פוופטן, נױנכךעלן קא־ודא־ אוי נ־עשטאנ־ען דעד הולך פון װױט־ע אננ־עשפאל• ט־ענע נל־עקער. די פופצן פא־שפא־טע פרױען ר.אבן זיך נושט נעקענמ צ־נ־עדאו־נ־ען צום קליפפ־ע־ אין ״עדן פאדנאכט, װ־ען און >־ו אױערן איו ױך צ־ע• ־־אקכן די טעפפק־׳ט, װי מען װזןלט נעוהאפערט רונרען בלײ און און הוילן ק^־ו־אד האבן אפ• רעהולפט די או־פז־ע־ע־ינם פאנפבולשע טדיט, איז אלעם־ען א שנצ־םקײט באפאלן. און דל ״ע־״ט, אינט־ע־ן שט־־נ־ע־נ־עכ היל דאט ױך ־עפ־עט צ־עק־יטלט, װי ם־ען י װאלט און דעד טיף :־עיע־לאב; טודן און דודך ד־עם שבאלן פיענפפ־ע־ פוט דו א־־ז־ע־נ־ע שטאבעמן האט יוך ■ :־עטדאנן דעד קלאננ םון קײטן, ־אכ האט פען ו אין פ־ענ־ע־שן ״ק^־&ופ' :עציילט די או־־עםטאגטן; פא־ן ־טלןןף. די פ־ע־םט־ע *־ױ־ען האבן זיך א לאי ג־עטון צ־פ פענפט־ע־, ,דאכ האט ױך אויםנעד״־יבן אוב־ע־ ס : : פ־נפי הול. פ׳האט ױך דעשט־עלט אויף ־עפ־ערכ, אויף נארעם, ניעװ^לט אדיבערקוקן און היע־ ם־ענ־עדשער אפע־־ילומ, װןןפ איו נעשטאנען באדנ-אדױף. א פופנטערע װאנט, ־שװ*־ץ םון רויך און ר־ענן, האע־ זיך נ־ע־יבן אוב־ע־ן פענםטער. הארט בײ דער װאנמ האבן נעש&דײזט א פןד ו־עלנעדשע פום און איביערן קזןפ א שטוקל היםל. רי פאריבפא־טע האבן נ־עװא־פט א•־־ א־־פ• ״װנוק, אז ־עט ר־עט ז־י באג־ערענען א װאנט, א ז־על״ נ־ע־, ־עטל־עב־ע שפאן ה;פל. ה־ע־ קלאננ פון די ק־־טן האט אב־ע־ נישט ניעלאוט אײנויצן, נ־עקו• פ־ען פון ד־ע־ ד״־יך, ס־ן ד־ע־ טיף, ויך נעפלאנ• פ־ע־ט צלושן די פים, פא־שטוקט, אן א קול, װי די קלאנג־ען װאלטן ג־עודען נעװיקלט אין װאט־ע, דאט פ־ען ױך ־ע־ן אלנט :־עועש־&מ א־י־פ פ־ענפ• פ־עד, :־עקוקט װי אפרענאלט־ע שאדפנם װינן זיך פא־בײ, װעלן זיך א־־ביק װינן און ג־עד,$פט צו ־־ע־זען און ה־ע־ א־־פוק־ע־ :רויקי־מ ע&עב אנ■ ־־ע־ש. דאפ װןןב ד־ע־ ם־עגטש װא־ושע־ או־ם און ,־לוב, סדאנמ עכ אי*ף ױבן ־נדל־עפיער האט ־ע־ 1 רעױפמ אין רעפ פאדנאפגױקן קל־פפיע־.! דד־*, פור, האבן פא־באפט ביש־ענסט־עי־. די; א־ב־ע־וקע ז־ענען נ־ע־פטאנען פומ פא־גאפט־ע ם־־■! ל־ע־, רעק־קט א־ױף, װו יי־ װאלםן ר־עה־אדט ־עב יאל יעפ־עב :ינשועע;. א צ־עלאקםענ־ע נויע פיט א פונסט־ע־ פניפ 1 האט פפ־גט פא־ני־מען ב׳נאגצע פענפטער. א ־ױ״נ־ע פדאטכקע פו־־ע־סע, בלוט און מ;לך, האפ ארױפ■ ניעלײנמ א האנט אויף ד־ער צעװאקפ־ענ־ע־וכ נ־עיעפ און זי א ק־עד רעטון, װי ם׳דרײט ץן א קו: - װאב האםטו זיך אװעקנעשטעלט טיטן בו• ױב אין לאיט א צװײמן ג.ישט א קוק טון? רוק ױך - נדשמ דיך װעט טען סעלקן! 8