Bikkūrē hā-'ittīm · 1824-01-01 · 1824 - תקפ״ה · p. Seite 23

*42* ( ג* C *מ געגע! אללעס מאס איין מענש אונד איין פעונעזיטעעסמעזאן איזט, חאנעןזאלל• איך עוקענגע נאחמליך,דאס קייגעו טהון דארף. וואס ניכט אללע דיו5ען, דאס קיעעו טהון זאלל, מאס ניכט אללע זאללען• דאס איך מיר ניכט געגען אנועוע עולויבען זאלל, מאס ניכט אויך יעדעס אנרערן אונטעו עכען דעחעלבען אומשטענדען* געגען מיך עדלויבט זיין קאן איךזאללאללעאלז מענש—נעל נפש המושכל» — גלייך וועוטה האלטען, זאלל מין א׳בעד קיעען העי אויסזעטצעך ואל חלמה נפשי, פי זולתי מגני אלס נמלאים י־תכל׳ למען אשיג תכליתי נהם, זאנדערן איך זאלל מיך אונר יעדען אנדערן אויף ג׳לייכע ארט אלז צוועק אנזעהען, דען איך האיע אל« מענש — יעל נפש המושנלת — אייגען אונבעויגגטען אבזאלוטען מעוטה 5׳ד מיך — ונן ישוו נל זולחי מגעלי נפש הפושנלת < איך האנע גינט איינען בלאס^ן 5עוהעלטניפוועוטח אלז מיטטעל צו עטמאה אס יער!׳ ועל נן אני תכלית לעצמי, לק הגליות אשד אין נהם נפש המושכל»׳■ זינו צוגל״ך אלז מיטטעל 5יו מיך, אוגד צו מיינעס כענדויכע, וכן לכל גני אלם נעלי נפש המושנלת, אגל אני, נהיות אני אלם ־־־־ אינני נמצא פה/ אלז מיטטעל« אונו צום נעבמינע פיו אנרעוע נוענשען• איך כין פ עוז א!/ וכל אשל אין גו נשמת חיים, זעו נוו זאכעך' ויזעם זיטטעמעזעטץ מילל אכטונג פיו יעדעס פעו* נינפטיגע וועזען , אוגד דאס איך געמעס דיועו אכטונג, מיט ועד איך ׳עדעס §עונע5טעע וועזען, נאן זיינען אביאלוטען מעוטה, אלז זעלבסטצוועק — גל״ך האכאבטען זאלל, מיו ניכטס עולז׳בע מאם איךנינט5יו יעועס אלז עולוינט אגזעהעןקאן, הנה החק ההוא אשל יסלה אותו המנונה כטהולה נלתי נטייה למלאות משאלות תאות הגייה לספות הדוה את הצמאה, ויזעם געזעטץ איזט אלזא דאז אבעוסטע זיטטעננעזעטץ/ איזט דאז גוונוגעזעטץ ועומאואי ליטאט, ורק המעשים המסתעפים מהדת הצדק ההיא מועילים להיות נל משפחות האלמה מגני אלם נצמדים יחל׳ כאיש אחל/ קאן 3אללי קאנזמעגסטע א״נהייט אדדגוגג אונו האומאניא העופאדגעהען, מענטע דיס אללגעמיין געשעה!1 מיוד עם איינמאהל געשעהן? -די ואתה קורא משכיל הגט אל נל הנתו3 פה ושים עינך על מלת תפארת , שהוראתו לדעתינו הוא: יקר, א נטו נ ג: אז תשכיל, ני לנינו הקדוש כולל המאמר הקצר הזה מעט הנמות ׳סול ועיקר משפט המעשים אשר ין' אלהינו