Mannheim
Compact Memory

Jahrbuch der Jüdisch-Literarischen Gesellschaft · 1927-01-01 · XVIII. (1927) · page 408

Scan of the page
Image: UB Frankfurt, Visual Library (IIIF)
Journal
Jahrbuch der Jüdisch-Literarischen Gesellschaft
Volume
XVIII. (1927)
Date
1927-01-01
Page
– (sequence 408)
Language
German
Belongs to
journal volume
OCR quality
74% known words query
IRI
…/3486266-3486305--7213-3493589
Visual Library
page viewer of the UB Frankfurt

No entity mentions on this page.

OCR text

365 Am Ostermontag 27. März 1475 wurde Israel mit anderen Trientiner Juden gefangen genommen. Am 12. April erklärte er noch trotz Marterung: «quod nec ipse nec Jude! interlecerunt dictum puerum et seit pro certo, »quod non interfecerunt, quia Jude! non solent facere talia, . . . quod, licet dicatur per theotonicos1 2), qnod Judei interficiunt pueros Christianos, tarnen non est verum,« am 19. April: «quod nunquam dici audivit, quod Judei ponent sangoinem puerorum Christianorum in eorum azimis.» Zwei Tage später am 21. April war er zur Taufe bereit, quia vidit, se captum, et dubitavit, ne condempnaretur ad mortem, credens, se evadere illam*).» Nach seiner Taufe erhielt der nunmehrige Wolfgang3) —־ diesen Namen führte Israel als Christ — seine volle Freiheit und wurde, da sonst niemand da war, der die hebräisch geschriebenen Geschäftsbücher der gefangenen Juden lesen konnte, zur Rückgabe der bei den Juden von den Trientiner Bürgern deponierten Pfänder ver־ wandt. Hierbei machte er sich des Diebstahls schuldig. Dazu verdächtigte man ihn der Spionage und der Absicht, den Bischof haben vergiften zu wollen. Am 26. Oktober wurde er wieder ein- *) In der Tat kam das Ritualmordmärchen von Deutschland nach Italien, wo man es vorher nicht kannte. Sein Verbreiter war der Franziskaner Bernardin von Feltre, der das deutsche Produkt als angenehmes Agitationamittel in seinen Hetzpredigten benutzte. Den Trientiner Bürgern, die mit den heimischen Juden befreundet waren, kündigte er bereits vor Ostern das Verschwinden eiaes Knaben an: »Hi vestri boni (Tobias und seine Frau Branetta), quantum vobis advehant mali, nescitis; sed non praeteribit paseha Dominicum, antequam hi dignuua suae bonitatis praebeant argumentum.« Und als die Eltern des vermissten Kindes Anzeige erstatteten, war es Bernardin, der darauf hinwies »nec alibi qaam inter caprones agnellum esse quaerendnm... Christi occisores Christi passionis Schemata in puerili corpore representasse (Wadding, Annales Minorum XIV, 132). 2) Geständnis Wolfgangs am 23. November, als er von neuem im Ge• fängnis sass. Über seinen christlichen Glauben befragt, erklärte er, »quod vult dicere veritatem dicens, quod ipse Wolfgangas nihil credit de hiis, que fides Christiana tenet et observat, et qnod inter cetera videtur sibi Wolfgango ridiculum dicere, qnod Deus de celo descenderat in terram et ambulaverit per terram et cum hominibus conversatus sit et qnod ipse Wolfgangus credit in solum Deum et non ultra et qnod tenet pro firmo quod fides Judaica sit iusta et sancta ... quod, licet sit baptizatus, tarnen intendit et in animo suo statuit, veile mori ut realis Judeue.« s) Nicht Wolfcan, wie ihn Gemeiner nennt.

Text as recognised by OCR (ABBYY FineReader), without corrections. Entity mentions: TagMe (2021); their positions were matched to this text again.