Jahrbuch der Jüdisch-Literarischen Gesellschaft
- Journal
- Jahrbuch der Jüdisch-Literarischen Gesellschaft
- Volume
- XVIII. (1927)
- Date
- 1927-01-01
- Page
- – (sequence 408)
- Language
- German
- Belongs to
- journal volume
- OCR quality
- 74% known words query
- IRI
…/3486266-3486305--7213-3493589- Visual Library
- page viewer of the UB Frankfurt
OCR text
365 Am Ostermontag 27. März 1475 wurde Israel mit anderen Trientiner Juden gefangen genommen. Am 12. April erklärte er noch trotz Marterung: «quod nec ipse nec Jude! interlecerunt dictum puerum et seit pro certo, »quod non interfecerunt, quia Jude! non solent facere talia, . . . quod, licet dicatur per theotonicos1 2), qnod Judei interficiunt pueros Christianos, tarnen non est verum,« am 19. April: «quod nunquam dici audivit, quod Judei ponent sangoinem puerorum Christianorum in eorum azimis.» Zwei Tage später am 21. April war er zur Taufe bereit, quia vidit, se captum, et dubitavit, ne condempnaretur ad mortem, credens, se evadere illam*).» Nach seiner Taufe erhielt der nunmehrige Wolfgang3) —־ diesen Namen führte Israel als Christ — seine volle Freiheit und wurde, da sonst niemand da war, der die hebräisch geschriebenen Geschäftsbücher der gefangenen Juden lesen konnte, zur Rückgabe der bei den Juden von den Trientiner Bürgern deponierten Pfänder ver־ wandt. Hierbei machte er sich des Diebstahls schuldig. Dazu verdächtigte man ihn der Spionage und der Absicht, den Bischof haben vergiften zu wollen. Am 26. Oktober wurde er wieder ein- *) In der Tat kam das Ritualmordmärchen von Deutschland nach Italien, wo man es vorher nicht kannte. Sein Verbreiter war der Franziskaner Bernardin von Feltre, der das deutsche Produkt als angenehmes Agitationamittel in seinen Hetzpredigten benutzte. Den Trientiner Bürgern, die mit den heimischen Juden befreundet waren, kündigte er bereits vor Ostern das Verschwinden eiaes Knaben an: »Hi vestri boni (Tobias und seine Frau Branetta), quantum vobis advehant mali, nescitis; sed non praeteribit paseha Dominicum, antequam hi dignuua suae bonitatis praebeant argumentum.« Und als die Eltern des vermissten Kindes Anzeige erstatteten, war es Bernardin, der darauf hinwies »nec alibi qaam inter caprones agnellum esse quaerendnm... Christi occisores Christi passionis Schemata in puerili corpore representasse (Wadding, Annales Minorum XIV, 132). 2) Geständnis Wolfgangs am 23. November, als er von neuem im Ge• fängnis sass. Über seinen christlichen Glauben befragt, erklärte er, »quod vult dicere veritatem dicens, quod ipse Wolfgangas nihil credit de hiis, que fides Christiana tenet et observat, et qnod inter cetera videtur sibi Wolfgango ridiculum dicere, qnod Deus de celo descenderat in terram et ambulaverit per terram et cum hominibus conversatus sit et qnod ipse Wolfgangus credit in solum Deum et non ultra et qnod tenet pro firmo quod fides Judaica sit iusta et sancta ... quod, licet sit baptizatus, tarnen intendit et in animo suo statuit, veile mori ut realis Judeue.« s) Nicht Wolfcan, wie ihn Gemeiner nennt.