Jahrbuch der Jüdisch-Literarischen Gesellschaft · 1913-01-01 · X. 1912 - 5673 (1913) · page 404

340 ךרא עדים זאלין ניקש אויש מעקין אויש דען ביכערן, ווען שין איץ זך בטל איז, נייארט, זולן אונטר דעי זך שרייבן, אז דיא זאך בטל איז, אור זולץ ,34 b זיך בייד דרונטר התמן י). איין איטליכר שטר, דער דא בידרף איין קרן סודר, בנון תנאים, תוספות כתובה, שטר חצי זכר2), שטר חליצה, שטר עידור, טאר נימנץ שרייבן וחתמן, נייארט עדים דמתא. איז איינר ניט דוא, מאג ער איין אנדערין מצרף זיין, ברר. אוב איינר ליז איין זעלכן שטר, כנ״ל, אנדרי לייט שרייבן וחתמן, דא זאל ראש ערן בטל זיין, אור מן זאל דיא עדים שטראפין, כפי ראות עיני הראשי/ ושטרי חובות מאג איינר, בפרט אויף תנאים מיד אנדרי עדים נעמין, ואותן העדים יקהו קודם שכירות עדים דמתא, כרל, ויתנו לעדים דמתא. עדים זאלין רקש טערין איין שרייבן בפנקס דמתא לא על ידי שמש, ולא ע־י שליח, ריארט זיא זאלין ראש ערן זילברט טהידן8) מרוב ראשים או מרוב דיינים. ־35 מהיום והלאה, ווען איינר איין פר שרייבן הוט4) בפנקס הקהל יצ*ו אונ דיא שני הצדדים זיין בייד אין דער קהילה אור דער זמן פרעון איז עובר שלש שנים, כשני דחוקה, דא איז רשות ביד הדיינים להפוך את השבועה להצר שכננדו, והכל כפי ראות עיניהם, ווען איינר ניט איין טעם מספיק זאגט. וואונט דער תובע ניט היא אין רען ר שנים, דא קאן מן אים זיין נאמנות ניט נעמין, אם לא עם שטייט חמש שנים אן, דא האבן דיינים מכט, -והכל כפי ראות עיניהם, כרל. עדים זולן רשט גישריבן געבן אויש דער קהלה, כגון בית דין והתראה, אם לא ברצון רוב ראשים וטובים, ווען זיא ביחד זיצען. עדים זאלין קיינן העתק געבן, וואז רט זיין עסק איז, הן מפנקס הקהל ג) So gut wie im Schöffengericht oder im Schlossgericht (judicium־ castrense) schrieb man zuerst die oblata (offero) in ein Schmierbuch und dann schrieb man es kalligraphisch ins eigentliche Buch ein« Diese Schmierbücher ersetzten oftmals (z. B. in Posen) unser Einreichungs׳ Protokoll; die einzelnen Akta werden nach dem Umbuchen im *Protokollen״ gestrichen, ln den hebräischen Akten der Gemeinde Krakau sollten die Rein- Schriften erst nach Schluss des Monates hergestellt werden. Ob im XVI• Jhdt. die Privaturkunden in einem besonderen Pinkas eingetragen wurden, können wir nicht mit Bestimmtheit feststellen, da die bis auf unsere Zeit erhaltenen 6 Gemeindebücher aus dem 17. und 18. Jahrhundert (4 im jüd. Gern.׳Archiv., 2 im Stadtarchiv Krakau) durcheinander Urteile, Verordnungen und Privateintragungen enthalten. 2) Nach talmudischem Recht vermachte man einer Tochter die Hälfte des Betrages, der einem Sohne zufiel, sonst musste sie leer ausgehn. 3) dürfen. 4) Ein eingeschriebenes Aktenstück hat.