Jahrbuch der Jüdisch-Literarischen Gesellschaft · 1906-01-01 · IV. 1906 - 5667 (1906) · page 43

5. Zunz an Michael. שלום ובל טוב לידידי ואלופי התורני כמהור־ר דרים ביר יופף נר־ו. קוים גלויבע איך עם, דאס שאן זיבען וואבען זייט דער אנקונפט איהרעס ייננסטען בריפעם פרפלאסן רנד, אונד דאך איזט דעם זא! זא נעהט אונטעד שמודיק, קארראפשפאנדענצק אונד יגיעות דיא צייט דאהין, אונד מאן מוס זיך זעלבסט דיא בעפטען נעניפע פרזאגען. זיא האבען אהנע צווייפעל מיטטלר־ וויילע איד,רע זאממלונג אונד איהר ספר בערייבערט, ומי יתן ואתעלסה כימי קדם בהברת ידידי וארא את בית גנזיו וסתריו פתרי תורה והכמה. יא, איך וואללטע שאן פערציכט ל־יסטען, וויפטע איך נור ידידנו רפאפארט פערזארגט אונד אין איהרר נעהע, וויא זעהר ווירדען ודר אללע דאדורך נעוויננען. איך דענקע אן איהן מעד,ר אלם אן מיך זעלבסט, וויע וואהל אויך פיר מיך היר נאך ניכטם נעזארנט איזט. דיא זאגענאננטען פריינדע אוגד קצינים האבק פיר מיך נור ווארטע, וזאת נהמתי כי עזרי מעם הי, מיינען בעסטען דאנק פיר איהרע מיטטה־ילוננען, אינזאנדערהייט דיע פערגלייכונג אויס ספר ארהות דרים. דיא הגהות ידידנו רפאפארט צו מיינעם בוכע בעשטעהען טדרילם אוים מיינוננען טדרילס אויס איינצעלנען פערבעססערוננען ענדליך אויס איינער נראסען אבהאנדלונג איבר זיין בעל הילקוט, וואריבער וויר בערייטס פאר צווייא יאהרען קארעשפאנדירט האבען. ער מיינטע דאמאלס שאן, דער מהבר הילקוט האבע פאר או בימי רש״י נעלעבט. איך קאננטע מיך דאמאלם ניכט צור אננאהמע דיזר אנזיכט ענטשליפען, אבגלייך זיא אין מיינען פלאן ווייט בעפר נעפאסט האבק ווירדע, אלם מיינע מיינונג, דאס דער ילקוט בראשית אלף ד,ששי געשריבן ווארדען. אבער הינזיכטליך דער צייטבעשטיממונג איזט עס קריטיש ניבט ערלויבט, דאס נאך ניבט בעשטיממט ערמימטעלטע איינער פריד,ערן פעריאדע אנצוווייזען, אלליין יעצט ווערדע איך נדך, פאללס ניבט נאך ענטשיידענדע בעווייזע דעס גענענטהיילס נעליפערט ווערדען, צו ראפאפורטס מיינונג בעקעהרן. אויף דיעזען נעגנטשאנד האטטען דיא פיער אדם־ נעזאנדרטען שטעללען אויס רש־י נעציינט, וואזעלבסט באלד ר׳ שמשון באלד ר׳ שמעון אדער איינע פדוואנדשאפט מיט שטעללען בילקוט נעפונדען ווירד, איך עמפפעהלע דיזען פיר דיא געשיכטע דער מדרשים והגדות זעהר וויכטינן פונקט אויך איר,רן אונמערזוכונגען, פיללייכט געבק אלטע ספרים וכתבי ידים נאך אויפסלוס, אדער מאן בעקאממט דיא דפום שלוניקי. יענע הגהות זינד נון צום טהייל אין מיין בוך אייננעטראנק, צום טהייל אבר נור אננעדייטעט; איך האבע דערען אויך אנדערסוואהער ערהאלטען, אונד מאכע טענליך צוזעטצע אונד פרבעסערוננען. דיא מאססע אויסצינע, דיא איך אין האמבורג נעמאבט, זינד נאך ניכט נעארדנעט, אינזאנדערהייט וואס פסיקתא בעטריפפט, וואריבער איך ערסט פרשפראכענע כת־י ערווארטע. א־ך בין דעמנאך אויפר יטטאנדע, פאן מיינען הוספות בערייטס יעצט רעבנשאפט צו נעבען, אבער מיט דען בעמערקוננען אנדערער געלעהרטען מעננער ווירדע מיר זעהד נעדינט זיין אונד זא ווידערהאלע איך מיינע ביטטע אום דיא