Jahrbuch für jüdische Geschichte und Literatur · 1915-01-01 · 18 (1915) · p. Seite 146

146 10°) Quia quasi ab ipso Deo quatenus in nostra mente existit, nobis praescribuntur (ib). 101) nisi ex revelatione sancitae fuerint (4). 102) Legis igitur divinae summa ejusque summum praeceptum est ... In quo potissimum lex divina constitit ... et hoc senso Lex Mosis, quamvis non universalis, sed maxime ad ingenium et singulärem conservationem unius populi accomodata fuerit, vocari tarnen potest Lex Dei sive Lex divina; quando quidem credimus, eam lumine prophetico sancitam fuisse (ib). 103) actiones, quae in se indifferentes sunt . . . repraesentant . . . quorum ratio captum humanum superat (5). 104) Summum legis divinae praeinium esse ipsam Legem (ib). 105) Delim Adamo malum tantum revelavisse, quod eum necessario sequeretur, si de illa arbore comederet, at non necessitatem consecutionis illiijs mali » . . linde iactum est, ut Adamus illam revelationem non ut aeternam et necessariam veritatem perceperit, sed ut legem, hoc est ut institutum, quod hierum aut damnum sequitur (6). 106) Et hac etiam de causa, nempe ob defectum cognitionis, Decalogus, respectu Hebraeorum tantum, lex fuit . . . quod si Deus nullis mediis corporeis adhibitis, sed immediate iis loquutus fuisset, hoc ipsum non tanquam legem, sed tanquam aeternam veritatem percepissent. Atque hoc, quod de Israelitis et Adamo dicimus, de 'omnibus etiam Prophetis . . . dicendum, videlicet quod Dei decreta non adaequate ut aeternas veritates perceperunt. Ex. gr. de ipso Mose etiam dicendum est (ib). 107) non autem deChristo; de Christo enim, qaumvis is etiam videatur leges Dei nomine scripsisse, sentiendum tarnen est■ eum res vere et adaequate percepisse: nam Christus non tarn Propheta quam o s Dei fuit. Deus enim per mentem Christi... quaedam humano generi revelavit (7). 108) Et sane ex hoc, quod Deus Christo, sive ejus menti, sese immediate revelaverit ... nihit aliud intelligere possumus, quam quod Christus res revelatas vere percepit sive intellexit; tum enim res intelligitur, cum ipsa pura mente extra verba et imagines percipitur (ib). 109) Quare hac in re vicem Dei gessit, quod sese ingenio populi accomodavit . . . obscure tarnen et saepius per parabolas res revelatas doeuit (ib).