Jahrbuch für jüdische Geschichte und Literatur · 1915-01-01 · 18 (1915) · p. Seite 145

145 s6) Hoc tau tum addo, Leges etiam Veteris Testament! Judaeis tau tum reveletas et praescriptas fuisse (388). S7) Judaeos illo tempore Deo non magis dilectos fuisse quam alias nationes, . . . electionem Judaeorum nihil aliud spectavisse, quam temporaneam corporis felicitateni (ib). ss) Nam Hebraei res suas tantum, non autem aliarum gentium scribere curaverunt (390). 89) Hebraeos Prophetas non tantum suae, sed etiam maltis aliis nationibus a Deo missos fuisse (ib). 90) Quare non dubium est, caeteras gentes suos etiam Prophetas, ut Judaeos, habuisse (391). 91) Bidiculum sane quod Moses praesentiam Dei gentibus invideret, aut quod talequid a Deo ausus esset petere (393). 92) Moses hie de sola Hebraeorum electione, u t e a m explicui, nec aliud a Deo petiit (ib). 93) Ideo Pens Omnibus nationibus Christum suum misit, qui omnes aeque a servitute Legis libararet (394). 94) ne amplius ex mandato Legis, sed ex constanti animi decreto bene agerent(ib). 95) Quod autem tot annos dispers! absque imperiö perstiteriijt, id minime mirum, postquam se ab omnibus nationibus ita separaverunt, ut omnium odium in se converterint, idque non tantum ritibus externis, . . . sed etiam signo circumcisionis, (quod religio sissime servant). Quod autem nationum odium eos admodum conservet, id jam experientia doeuit (395, 396). Signum circumcisionis etiam hac in re tantum possc existimo, ut mihi persuadeam, hoc unum hanc nationem in aeternum conservaturum; imo, nisi fundamenta suae religionis eorum animos effoeminarent, absolute crederem, eos aliquando, data occasione, ut sunt res humanae mutabiles, suum Imperium iterum erecturos, Deumque eos de novo electurum (ib). 96) per humanam intelligo rationem vivendi, quae ad tutandam vitam et rempublicam tantum inservit, per divinam autem, quae solum summum bonum, hoc est Dei veram cognitionem et amorem, spectat (II. 3). 97) cum nihil sine Peo nec esse nec concipi posset (ib) Omnia, quae in Natura sunt, Dei conceptum . . . involvere atque exprimere (ib). 9S) quo magis res naturales cognoscimus, eo majorem et perfectiorem Dei cognitionem acquirere (ib-. ") Summum nostrum bonum, non tantum a Dei cognitione dependet, sed in eadem omnino consistit. . . Media igitur . . . jussa Dei vocari possunt (ib). 10