Jahrbuch für jüdische Geschichte und Literatur · 1915-01-01 · 18 (1915) · p. Seite 144

144 quam quod sit misericors, benignus etc et summe zelotypus (379). 74) Sed quoniam Moses .... nullam Dei imaginem in cerebro formaverat, . . . ide,o Deus nulla ipsi imagino apparuit (380). 75) Concessit quidem, dari entia, quae . . . vicem Dei gerebant, hoc est entia, quibus Deus autoritatem, jus, et potentiam dedit ad dirigendas nationes et iis providendum. et curandum; at hoc ens, quod colere tenebantur, summum et Supremum Deum sive (ut Hebraeorom phrasi utar) Deum D e o r u m esse docuit (379). 76) Docuit praetera, hoc ens mundum hunc visibilem ex: Chao , . . in ordinem redegisse ... et pro hoc summo suo jure et potentia sibi soli Hebraeam nationem elegisse, certamque mundi plagam . . . reliquas autem nationes et regiones curisreliquorumDeoruma se substituto r u m reliquisse et ideo Deus Israelis ei Deus . . . Herosolymae (380). 77) Aut quod Moses eos aliquid docuerit, quam modum vivendi, non quidem tanquam Philosophus ut tandem ex animi libertate, sed tanquam Legislator, ut ex imperio Legis coacti essent bene vivere. Quare ratio bene vivendi,, sive vera vita, Peique cultus 'et a m o r iis m a g i s servitus, quam vera libertas (381). 7S) nos Prophetis nihil aliud teneri credere, praeter idy quod finis et substantia est revelationis (383). 79) ad separandam Philosophiam a Theologia (384). 80) societatem certis legibus formare . . et omnium vires ad unum quasi corpus, nempe societatisr redigere (387). 81) Per hoc igitur tantum nationes ab in vicem distinguntur, nempe ratione societatis et legum (ib). 82) adeoque Hebraea natio non ratione intellectus, nequeanimi tranquillitatis, a Deo prae caeteris e 1 e c t a fuit, sed ratione societatis et fortunae (ib). 83) Hebraeos in hoc solo caeteras nationes excelluisse, quod. res suas, quae ad vitae securitatem pertinent, feliciter gesserint .... Dei e x t e r n o auxilio, in reliquis autem. caeteris aequales fuisse, et Deum Omnibus aeque propitium (ib). 84) At nec etiam ratione virtutis et verae vitae (ib). 85) eorum igitur electio et vocatio in sola imperii temporanea felicitate et commodis constitit; nec videmus, quod Deus Patriarchis aut eorum successoribus aliud praeter hoc promiserit; imo in Lege pro obedientia nihil aliud promittitur, quam imperii continua, felicitas, et reliqua hujus vitae eommoda (388).