Jahrbuch für jüdische Geschichte und Literatur · 1915-01-01 · 18 (1915) · p. Seite 141

141 iii 39) Quare absolute concedendum, jus divinum ab eö^ tempore incepisse, a quo homines expresso pacto Deo promiserunt in omnibus obedire, quo sua über täte naturali. quasi concesserunt, jusque suum in Deum transtulerunt sicuti in statu civili fieri diximus (ib). 40) Quodsi summa potestas nollet Deo in jure suo revelatoobedire, id ipsi cum damno et suo pericolo licet (130 zweimal). Et Deum nullum singulare regnum in homines habere, nisi per eos, qui Imperium tenent (156). 41) At quod cultus justitiae et char it atis vim jurisnon posse accipere, nisi ex jure imperii (157). 42) Nequaquam enim dubitare possumus, quin, simulac- Hebraei jus suum in Babylonium Regem transtulerunt, continuo Regnum Dei Jusque Divinum cessaverit (158). 43) Notatu dignum est, quod Prophetae, viri scilicet. privat!, libertate sua monendi, increpandi, et exprobrandi honines magis irritaverunt quam correxerunt; qui tarnen a Regibus moniti vel castigati, facile flectebantur. Imo> Regibus, etiam piis, saepe intolerabiles fuerunt (152). , 44) certa cognitio a Deo hominibus revelata (I, 357). 45) Cognitionem naturalem Prophetiam vocarh posse (ib). 46) Ram ea, quae Lu m ine Naturali cognoscimus,. a sola Dei cognitione ejusque aeternis decretis dependent (ib). 47) Propheta enim apud Hebraeos vocatur n a b i (357). (Zu S. 80): Quandoquidem Dei natura, quatenus de ea.. participamus, Deique decreta ea nobis quasi dictant (358). 4S) Quod Judaei nunquam causarum mediarum, sive particularium faciunt mentionem, . . sed ... ad Deum semper recurrunt (359). 49) quod omnia . . . iis revelata fuerunt vel verbis, vel figuris, vel utroque hoc modo (ib). 50) Voce enim vera revelavit Deus Mosi Leges (ib). 51) ut duo homines suos conceptus invicem, m e d i a ntibus suis duobus corporibus, communicare solent (360). 52) Nec Lex Mosi revelata, cui nihil addere, nihil adimere - licebat, . . . unquam praecepit, ut credamus, Deum esse incorporeum, nec etiam, eum nullam habere imagineim. sive figuram, sed tantum Deum esse (361). 53) ne ei aliquam imaginem affingerent, nec ullam facerent (ib). 54) Quin imo Scriptura clare indicat, Deum.