Monatsschrift für Geschichte und Wissenschaft des Judentums · 1901-01-01 · Heft 3 · p. Seite 321

Analecten. 321 אותו כפועל שאינו מאמץ לב״ה betrifft, so liegt auch in dem Wortlaute nicht, dass von פועל die Rede ist, sondern dass das Yerzehnten in gleicher Weise geschieht, 1wobei nicht zu übersehen ist, dass bei פועל von Demai die Rede ist, mit welchem man es in jeder Beziehung leichter nahm. YI. Peah: 20d: אמר ד בון בר חייא נאמן בן לוי לרמר מעשר ברור הוא לפוטרו מן השני אבל באומר ניתן לי או באומר משלו הן אינן נאמנין דו ‘מתניתא אינן נאמנין אל על דבר שנן דרך בני ארם נוהנין כן. Es ist klar, das דו מתניתא ein Beweis ist für das Yorhergehende1), während Frankel es seltsamerweise so auffasst wie ein Anführungszeichen der Mischnah — etwa wie אמר מר oder גופא — und zum Folgenden zieht. Was die Stelle besagt, ist nicht klar, Nach einer Erklärung soll מ, ברור הוא bedeuten; ראיתי שהופרש, und im Gegensatz dazu ניתן לי, dass die Absonderung in Abwesenheit des Leviten geschah; und der Beweis aus der Mischnah hat zur Yor aus setzung, dass die Absonderung gewöhnlich in Gegenwart des Leviten geschah. Man kann die Richtigkeit dieser Erklärung bezweifeln, weil formaliren : Es dürfen nicht acht genommen werden, weil acht mehrere Mal im Ganzen enthalten ist, und von jeder Acht gleichmässig der entsprechende Biuchtheil genommen werden müsste — eine Forderung, welche in Wirklichkeit nicht erfüllt werden kann. Denn gleichviel, ob er aus einer oder mehreren Stellen heraushebt, das Resultat ist dasselbe, dass er acht als [מתוק und den Rest als טבל ansieht, Wird jedoch vom Ganzen nur soviel genommen, als er nach Berechnung vcn jeder Acht hätte nehmen dürfen, so ist die Vielheit gleichsam aufgehoben, da vom Ganzen nur soviel heiausgehohen wird, wie der Procentsatz ^on einer Acht beträgt. *) Beispiele anzufiihren ist überflüssig; wir verweisen auf Ketubbot 34e אמר ר׳ יופי בשלא מצאו שומן לכו׳ דו מתניתא und das. 33b: אמר ר׳ יונה והיא שעשת אפיטרופא בחיי בעלה וכוי דו מתניתא und berichtigen bei dieser Gelegenheit, dass es dort anstatt [ר״י ור׳ יוסי תריהו א&רין לא סוף דבר בנכסים שנשתלמה בחיי בעלה אלא אפילו נכסים שנשתלמה בהן לאהד,מיתה בעלה אין היורשין משגיעין אותה heissen muss: לא סוף דבר בנכסים שנשתלטה בהן לאחר מיתת בעלה אלא אפילו נכסים שנשתלמה בהן בחיי בעלה יורשי ן משביעין אותה, und zwar ist der Aussprach zu heziehen auf den Fall der Mischnah, in welchem es heisst: [יורשי] משביעי אותה, wodurch viele Schwierigkeiten beseitigt sind. Monatsschrift, 45. Jahrgang־. 21