Monatsschrift für Geschichte und Wissenschaft des Judentums · 1898-01-01 · Heft 2 · p. Seite 55

Ihn• Uitim g»'gen U, Klifs»•!•. (־;0 Au.י-* Ohngign 22 1) (vgl. Tosefta, Ahiloth V, 11׳ ersehen wir aber klar, dass unter (Uni ב"־. הלל, dir nach!räglich zu der Ansicht, der Sehammaiten sieh I)(1k11mn׳n, kein anderer als Ik Josua zu verstehen ist. Dort wird nämlich erzählt, Ik Josua habe die Sehammaiten wegen ilirei־ Ansichten in allen diesen Füllen bitter verspottet, indem er auf die scheinbare Absurdität ihrer Entscheidungen Inn wies אניד ר 'ה'שע ב‘שגי נירבי־יבם ביה שכיאה, אכשר איכה לשה בער־יבה איכה ועריכה ט ניאץ שבעה ובצק טה״ר; לרגין טלא :ושקץ לייגץ טכיא ב יניא ה שבעה וכישקץ טה־דין. Daraut' habe ihm ein Schüler . des Seliammaitisehen Lehrhauses dem eigentlichen Grund für dit* Entscheidung der Sehammaiten uiiher darzulegen ^!‘sueht גטפל ל* הל נזיר אהד ניהלנררי ב״ש אנו י הי אהמר '1ך טעכק יכל ביה שכיאה. Sofort -- heisst cs (hum — ging ik Josua und wart‘ sieh über die Gräber der 'ביה שבא, indem er ausrief: ieh beuge mieh in!)emurh vor euch, Gebeine <hu־ Sehammaiteu; steht es so um eure dunkelen Sätze, wie erst um euere klaren!נייר הלך ר ',הושע ‘־ יגשהטה על קברי ב״ש, אניד געגיהי לבב עצבו׳* ה ב״ש, וכיה סה׳ינז־יה שלבב ך, נופורשוה על אהה בכיה ובכיה"• Weniger dramatiseh, aber desto deutlicher in Hezug aut* die nachträgliche!»ekehnmg Ik .Josua*s zur Ansieht, der Sehannnaitcn lautet׳, der Sehluss in der Tosefta: הזר ר יהישע להיוה ש י ג ה ברברי ההליייר, אמר ר' יהושע ננליהי לבב עצנזוה ביה שכלאי, also ״•miau entspreehend den Worten der Mischen (חזיי ביה הלל ל רה י* י ה בדביי ב״ש י. Man geht wohl auch nicht fehl, wenn man andererseits unter den ביה ׳במאי, die er zuerst tadelnd, dann aber dmniithig bereuend apostrophirt, seinen bekannten ('ontroversisten Ik Klieser vermuthet, dm• damals offenbar nieht. mehr :1111 Lehen gewesen. Später jedoeh scheint man die Ansicht K. Eliescr s gemeinhin nur dann als Lehre der ״Sehanmiaheu“ bezeiebnet zu haben, wenn zwischen ihm und seinen (,ontroversisten nachträglich eine, Eebereinstimmmig sich lierausgestcllt hatte,, im Uebrigcn jedoch cs vorgezogen zu haben, Ik Eliescr’s Manien ausdrücklich zu nennen, um dadurch seine Ansicht als die eines ,,Einzelnen“, d. 11. als eine sojehe, di(‘ auf ]hirücksiehtigung keinen Anspruch hat, desto deutlicher zu l) Vielleicht dürfte hierbei• auch die Stolle in Tosefta. Sehobiith IV, 21 zu zählen sein וסעעוז בד׳ עקיבא •ג־ייקט אהרוג באחד ביניבט ונהג בו כדברי ב״ש וכדברי ב"ד. ־׳ יוסי ביי יהודה אזמר כדברי רבן גמליאל וכדברי ר״א. Im Talmud (Losch ha-Sehana 14 b und ParaileLstellen) wird diese Bemerkung zwar auf die Coatroverso zwischen K. Gamliel unu R. Klieser, Bieourim 11, bezogen־, allein die weitere Auseinandersetzung des Talmud zeigt zugleich, wie schwer diese Auffassung sich durchführen lässt.