Mannheim
Compact Memory

Monatsschrift für Geschichte und Wissenschaft des Judentums · 1893-01-01 · Heft 1 · p. Seite 38

Scan of the page
Image: UB Frankfurt, Visual Library (IIIF)
Journal
Monatsschrift für Geschichte und Wissenschaft des Judentums
Volume
38 (1893-1894)
Issue
Heft 1
Article
Die Beziehungen des Johannes Duns Scotus zum Judenthum
Date
1893-01-01
Page
Seite 38 (sequence 13)
Language
German
Belongs to
article
OCR quality
85% known words query
IRI
…/2829132-2829654-2829656-2845024--25322-2845071
Visual Library
page viewer of the UB Frankfurt

Mentioned entities

OCR text

4 entity mentions

38 Die Beziehungen des Johannes Duns Scotus zum Jndenthum. In seiner Erörterung der Attributenlehre bespricht Scotus im Anschluss an die Ausführungen des Thomas von Aquino־ die seiner Meinung nach mit der Auffassung des Ibn-Sina übereinstimmende Ansicht des Maimonides, dass die auf Gott anwendbaren Attribute sich entweder auf das Wirken Gottes beziehen oder negative Attribute seien1). Auf Maimonides beruft sich Scotns für die Behauptung, dass Gott nach der Lehre des Aristoteles aus der Nothwendigkeit seiner Natur heraus wirke2). Auf Maimonides ferner geht die Bemerkung zurück, dass es in der heiligen Schrift gewisse, nur Gott allein zukommende Namen gebe, wie es die Juden vom Tetragramm behaupten 3). Dagegen bekämpft Scotus die Ansicht, dass die zeitliche Schöpfung nicht bewiesen werden könne, als eine Lehre des Thomas, ohne dabei des Maimonides Erwähnung zu thun, dem Thomas diese Lehre entlehnt hat4). Den Spuren des Maimonides folgt Scotus, wo er von den verschiedenen Arten der Prophetie handelt. Die höchste Stufe der Prophetie ist nach ihm diejenige, auf der der Prophet nicht nur die ihm zu Th eil gewordene Offenbarung erfasst, sondern sich auch dessen bewusst ist, dass er diese Offenbarung von Gott empfangen habe. Dieser Art war z. B. die prophetische Erkenntniss- Abrahams, der nicht bereit gewesen wäre, seinen eigenen Sohn zu opfern, hätte er nicht die Ueberzeugung gehabt, dass ihm dieser Befehl von Gott zu Theii geworden sei5). Dem Mai״!) In Sent. I, dist. 8, qu. 4, 2, pag. 751. Modus eorum ponendi est talis omnibus rationibus attributorum, quae scilicet dicunt perfectionem in Deo et in creaturis, correspondet in Deo unitas essentiae non secundum esse, quod absolute habet, ut dictum est} sed secundum respectum, quem habet ad ereaturam, non in genere causae efficientis, sic enim nullum sumitur attributum, ut sapientia-, quia sapientiam facit, nec etiam ad removendum aliquid a Deo. Quos duos modos videtur dicere Avicenna et Babbi Moyses. Vgl. More I, cap. 52, 53 a. a, 0. 2) Quaest. in metaphys. qu. 1, 13, IV, pag. 513. Item secundum argumentum aecipit falsum secundum intentionem philosophi, qui posuit Deum esse agens ex necessitate naturae, ut dicit Babbi Moyses. Vgh More II, cap. 21 (Munk, Guide II, S. 269). 3) In Sent. I, dist. 22, qu. 1, 3, V, pag. 1053, Verisimile est enim, quod multa nomina sint in sacra scriptura distincta illam essentiam significantia, sicut Judaei dicunt de nomine Dei, quod voc-ant Tetragrammaton. Vgl. More I, cap. 61 (Munk, Guide I, 271 fgg.). 4) Beport. Paris, II, dist. I, qu. 4, XI, pag. 251 seq. Vgl. Guttmann, Verhältniss des Thomas, S. 63. 5) Quaest. miscell, qu. 6, 8, III, pag. 474. Aliquando autem sic fit revelatio, quod homo non solum intelligit illud, quod sibi revelatur, sed etiam certus e3t, quod hoc sibi a Deo revelatur. Talis autem varietas■

Text as recognised by OCR (ABBYY FineReader), without corrections. Entity mentions: TagMe (2021); their positions were matched to this text again.