Monatsschrift für Geschichte und Wissenschaft des Judentums
- Journal
- Monatsschrift für Geschichte und Wissenschaft des Judentums
- Volume
- 38 (1893-1894)
- Issue
- Heft 1
- Article
- Die Beziehungen des Johannes Duns Scotus zum Judenthum
- Date
- 1893-01-01
- Page
- Seite 32 (sequence 7)
- Language
- German
- Belongs to
- article
- OCR quality
- 69% known words query
- IRI
…/2829132-2829654-2829656-2845024--25316-2845065- Visual Library
- page viewer of the UB Frankfurt
Mentioned entities
OCR text
32 Die Beziehungen des Johannes Dans Scotus zum Judenthum. frommen Fürsten Sisebut die .Rede sei, der die Juden zur Annahme des Christenthums gezwungen habe. Daraus gehe nämlich hervor, dass ein solches Verfahren als ein Zeugniss der Frömmigkeit zu betrachten sei.]) Ein wunderliches Interpretationskunststückchen, das aber für die Gesinnung des Mannes überaus charakteristisch ist. Die Kenntniss der jüdischen Literatur beschränkt sich bei Duns Scotus auf Gabirols ״Lebensquelle“ und auf den ״Führer“ des Maimonides. An einer Stelle der Quaestiones miscellaneae aber finden wir einen Rabbi erwähnt, der wohl auch den gelehrten Lesern dieser Monatsschrift bisher כנגן bekan nt geblieben ist. Es ist daselbst von einem Rabi Barahoc die Rede, der ein würdiges Seitenstück zu dem berühmten Rabbi Talmud bildet, denn dieser merkwürdige Rabbi verdankt seinen Kamen den! Talmudtractat Berachoth, aus dem irgend ein Conveiäit jüdischer Abstammung dem Franziskaner־־ mönch eine Stelle mitgetheilt haben mag, die von diesem in einem den Juden nicht sehr freundlichen Sinne verwertbet wird2). 1) Istud auteni de parontibus infideiibus eogendis per minas et terrores videtur probari, quia simile commendat illud concilium Toletanum supra allegatum: Quipridem ad Christianitatem coacti sunt, sicut factum est temporibus religiosissimi principis (Assebuci) [Sisebuti]: ergo in hoc approbat eum tan quam principem religiosnm, quia infideles coegit ad fidem. — Nicht uninteressant■ ist, was der Commentator zu dieser Stelle bemerkt: Sed infideles sub principe Christiano et inter Christianos degentes nequiunt praetendere ignorantiam fidei aut baptismi ut praxis docet, quia coguntur in plerisque locis audire verbum fidei et mysterium ac necessitatem baptismi, ut Romae Judaei, ergo tales tenentur praecepto naturali providere filio de baptismo et consequenter nullum jus habent educandi filium contra praeceptum in perniciem et damnationem. Als Beweis, dass man Ungläubige auch gewaltsam taufen dürfe, führt der Commentator Folgendes an: Habemus etiam exemplum Ferdinandi catholici et aliorum regum Hispaniae, qui Mauros et Judaeos compulerunt ad baptismum, inter quos non est dubium fuisse mnltos invitos ad baptismum proprium et filiorum. 2) Quaest. miseeil. qu. 6, 21 (Tom III, pag. 477). Quia autem Jiulaei hoc dicunt, non est in aliquo credendum propter dictum illorum nisi de scriptura habeatur, sed eadem facilitate contemnendum, quia innumeras absurditates dicunt passim in suis libris, praesertim in libro Barahoc, ubi inter alia exponitur illud Ezech. 27: plaudam manu ad manum et implebo indignationem meam, sic allegatur ibi: Percutiam manu ad manum et suspirabo indignationem meam, ubi dixit Eabi Barahoc, quod quando Deus recordatur de destructione templi dolens percutit manus ad invicem et hoc est tonitrua ejus et lacrimae cadunt ad terram, hoc est fulgnr. Gemeint ist hier die Stelle Talmud b. Berachoth, fol. 59a. Scotus fährt dann fort: Sinnliter si dicatur ab eis