Bericht des Jüdisch-Theologischen Seminars Fraenckel'scher Stiftung · 1887-01-01 · 1887 · page 15

Wo sich gesellt des eignen Denkens Kunde j 30י *rßK3ft DÖ 3ל fWjft} Zu der Lebre aus des himmlischen Vaters Munde. ) HpÖttfr 3א Die sicherste Gewähr bei allem Erklären m&TB 3בל jbttST IffTf Wollte Gott uns in des Geistes Blick besoheeren. שנטע בפרבנן XO שבל KW - :״* זר יי י• ל ז ־־ : •י Dem Denkgesetze Widerstreitendes gilt aber J gleich / Handgreiflich Falschem in der Sinne Bereich3; j Denn dem Menschen, dem Denken Natur ist } und Leben, \ Ward die Torah, die vererbte, von Gott gegeben. ן *Es werde womöglich, wenn in der Torah Undenkbares sich findet, Der Sinn erweitert oderein anderer ergründet,׳ Wie mit dem Gesetze der Sprache es sich eben verträgt, Die Adam bereits hat ausgeprägt4. Das ist selbst bei Geboten unverfänglich, Wenn buchstäblich das Wort erscheint undenklieh. Denn das Gebot, ״die Vorhaut des Herzens zu beschneiden“ 5, ergäbe Einen Widerstreit dagegen, dass der Mensch Gottes Gebot thue und dadurch lebe6. Kann doch eine Lehre, die die Tödtung Anderer will verhüten, Uns den grausamsten Selbstmord unmöglich gebieten. Auch müsste man den Tod nothwendig erleiden, Ehe möglich es wäre, das Herz zu beschneiden. Fragt Jemand: ״Wie? Lassen Sätze sich so erfassen, Dass wörtlichen ucd verborgenen Sinn sie zugleich zulassen?“ So ragen ja eben darin Gottes Worte hervor Vor der christlichen Lehrer gesammtem Chor, והמכחיש הדעת כמבחש* * הרנשותינו " T בי־ לאנשי לבב נתנה תורת אבותינו ואם מצאנו כתוב בתורה שאין הדעת סבלת נוסיף או נתתן בפי היבלת על 7יךןד משפט הלשון אשד חקק אדם הךאשון נם במצות נעשה כן אם תדבר כמשמעו לדעת לא ־ T : ” : T T : ־ ־ במו ומלתם את-עדלת לבבכם בי על המצות כתוב אשר ששה אתם ד.אךם וחי בהם ועוד בי השם צות שלא לרצח v T * - 5 אחדים ואיך יצוה לרצח את־נפשו' כאכזרים נםפתמותותבא מדם מולו את עךלת לבבו ואם ישאל שאל איך יתכן להיות דברים להשמעות אורם ולסודות נחברים2 התשובה זאת תפארת"דברי אלהים הדם על בל חבמי הגרם 1) חכמת F. - 2) So verbessert F vortrefflich für 3 — .נכבדים) Vgl. oben S. 34 Z. 179-186. — 4) Die hebräische Sprache, welche als die Sprache Gottes bei der Weltschöpfung und als die Adams bezeichnet wird {Bereschit räbba Cap. 18 n. 31; Ps. - Jonathan zu 1-. Mos. 11, 1 u. sonst). Dass Adam zu deren weiterer Ausprägung und Bereicherung beigetragen habe, wird wohl an 1. Mos. 2, 20. 23 angeknüpft. — 5) 5. Mos. 10, 16 bildlicher Ausdruck für die Beseitigung der Dnempfänglichkeit. — 6} An diese Worte 3. Mos. 18, 5 wird im Talmud (bab, Joma 85b ut sonst) die Bemerkung angeknüpft: .נהה ולא שימות נהס 8* ■ ■V-w