Bericht des Jüdisch-Theologischen Seminars Fraenckel'scher Stiftung · 1869-01-01 · 1869 · p. Seite 31

31 p. 296, 27: τάς σάρκας των τέκνων έώρα περί το πυρ τηκο- μένας, και τους των ποδών και χειρών δακτύλους επϊ γης σπαί- 5 ροντας, καί τάς των κεφαλών μέχρι των περί τά γένεια σάρ¬ κας ώσπερ προσωπεία προκει- μένας *). ρ. 298, 21: έπτά παΐδας τεκού- 10 σα δυδενδς μήτηρ γεγένημαι. ρ. 298, 18: εϊ δειλόψυχος ήν η γυνή... ίσως αν ταύτα εϊπεν · *ω μελέα έγωγε... ούκ δψομαι υμών τέκνα ουδέ μάμμη κλη- 15 ·&εΐσα μαχαρισ&ήσομαι. ρ. 292, 24: χα&άπερ γάρ προ¬ βλήτες λιμένων πύργοι τάς των κυμάτων άπειλάς άνα- κόπτοντες γαληνόν παρέχουσι 20 τοϊς εϊσπλέουσι τον ορμον, ούτως κτλ. ρ. 299, 1: ώσπερ αδαμάντινου εχουσα τον νουν. ρ.297,2: ού μετέτρεψέσε πρω- 25 τότοκος άποπνέων, ουδέ δεύ¬ τερος εις σέ οϊκτρον βλέπων iv βασάνοις, ουδέ τρίτος άπο- ψύχων. 11 δεά. εϊ ην. 12 ταϋτα αν. 26 εν β. βΐ. 27 ου. ρ. 626 Β: τί πάσχειν εικδς την γυ¬ ναίκα.. δρω σαν δακτύλους σπαίρον¬ τας έπϊ των άν&ράκων, κεφαλήν έ'ξαλλομένην, σιδηράν χεΐρα έπι- βαλλομένην έτέρου παιδιού κεφαλή, καί την δοράν άποσύρουσαν... ρ. 627 Α: έπτά παΐδας ώδινε, καί ούδένα ώδινε τη γη, αλλά πάντας τω ούρανφ. ρ. 630 Α: ου γάρ είπε προς έαυτήν■ τί ποτέ τούτο έστιν;.. τις με γηρο- κομήσει λοιπδν, αν οϋτος άπέλΰη.. ουδέν τούτων ουκ εϊπεν... ρ. 630 D: καί καϋ-άπερ d-αλαττία πέτρα δεχομένη κυμάτων προσβολάς, αυτή μέν ακίνητος μένει... ούτω δη και ή καρδίατής γυναίκας..., δεχομένη τάς προσβολάς των οδυνών., ακί¬ νητος έμενε... ρ. 631 C: ψυχήν αδαμάντινου έν τοϊς δεινοΐς ένδείξαμένου. ρ. 632 D: ουκ έτάραττεν αυτήν δ πρώ¬ τος έλκόμενος εις θάνατον τών παί- δων... ούκ έλύπει τού δευτέρου πάλιν ή τελευτή... μικρός ήν αυτή και τρίτος καί τέταρτος άποσφαττόμένος παϊς... 1) Vgl. 297, 6: (...τον θάνατον αυτών... ούκ έκλαυβας). ίπϊ ΰαρξίν βάρκας τέκνων άποκαιομενας καί επί χερσί χεΐρας άποτεμνομενας καί επί κεφαλαΐς κεφαλάς άποδει- ροτομουμένας... δρώβα.. ούκ έδάκρυβας. Diese Lesart empfiehlt der Bau des Satzes und die richtig verstandene Autorität der Handschriften. 297, 7: δρώβα verräth sich schon durch die Menge der Varianten als Interpolation. Eine Lücke mit Bekk. nach εκλαναας anzunehmen ist durch Nichts gerechtfertigt.