Mitteilungen der Gesellschaft für Jüdische Volkskunde · 1902-01-01 · 2 (1902) Heft X · p. Seite 109

109 Er ,t ousgeton di Sachn un fach genumen bodn: geschwumen un geschwumen, bif er if aribergekumen af jener Sajt Tajch. Dortn ot er fach ousgerut, un wi er lizt fach afoj, derfet er mit ejn mol a schejninke Vejgele derbaj af a Böjmel. Die Vejgele i gewejn afoj schejn, mit alerlej Kolirn und ot aföj schejn gefangen, af er ot fach nit gekent poschet13 opkukn vun ir. Er ,t fach ufgehejbm un gegangn fen, öjb er et nit kenen di Vejgele chapm. 's hot fach im fejer varglust zu hobm di Vejgele baj lieh in aSchtajgl in Fenzter. Er if zugelofn un di Fejgele if ogeschprungeri, ot er gemejnt, af 11 ken nit flien. Er if noch ir alz nochgelofn un fi if alz opgeschprungn, bif wanet fi hot im aföj arajngefirt tif in Wald, un af a Mol ot ii fech ufgehejbm in der Hojch un awegeflöjgn un varschwunden geworn. Dos ot im fejer vardrosn un er ot genumen gejn zurik zum Tajch; er if aribergeschwumen zurik af dem Ort, er ot fach gewelt onton un gejn ahejm, ober fajne Sachn fajnen schejn mer nit gewen. Er ot gefucht un gefucht un nit gekent gefinen, und er if geblibm lizn gor a Zumischter14) un nit ge wüst wos zu ton un wi zu gejn ahejm. Er if gefesn un gefesn a Scho noch a Scho15), un getracht un getracht, wi kumt men aejm. Naketerhejt ken er doch in Schtetl nit arajnkumen, me ,t em doch nochlöjfn wi a Meschugenem — if geblibm baj em, zu wartn bif s’ et wern finzter un den zu löjfn aejm, Di Vejgele ober, dos i gewen der Schotn, un der Schotn ot zugenumen vun em fajn Geschtalt un fajne Sachn, un if awek baj im ahejm zu fajn Wajb un Kinder. Di Wajb ot gemejnt, a dos i der Man un hot vun kejn Sach nit gewust, un der Schotn ot fach ongeton in di schabesdike Klejder un i fach awek in Schul, gekumen ahejm un gemacht Kidesch16), un gegesn un getrunkn un gefungn Smires17) un kejner ot vun kejn Sach nit gewust. Derwajle i fach der Gwir gefesn in Abeies Krenk18), ,s i geworn Nacht, ot im geklapt a Zon on a Zon, un er ot nebech ongehejbm lejfn ahejm. Er if gelofn durch fajtike Geslech19), dos kejner fol im nit fen un mit gröjse Zores if er zugekumen bif fajn Houf. Es i schöjn gewen schpet un ale hobm schöjn geschlofn. Er i zugelofn zum Töjer20) un ongehöjbm zu klapm. Er ot geklapt un geklapt un kejner ot im nit geefent. Er ot ongehöjbm zu schrajen zu fajne Meschorsim21): ״Möjschke, Joske, lof mir arajn, ich wer varfrorn!“ Un wi der Meschores ot gehert vun Schlof af men macht Gewalden, il er arogeschprungen zum Töjer und ot derfen a naketem Menschen, gor a Fremdn, wos schrajt: ״Lof mir arajn, lof mir arajn!“ ot er fach glajeh getracht, dos mul epes fajn a Meschugener. ״Awek vun danet“, ot er geschrien, du Meschugener! Lof zu Ru dem Balebos! Af er et ufschtejn wet er dir zubrechn di Bejner!“ A do״) i dos arogefaln der Nogid af ein, un ot ongehöjbm zu schrajen: ״Du aies mechuzef ponim28)!