Magazin für die Wissenschaft des Judenthums
- Journal
- Magazin für die Wissenschaft des Judenthums
- Volume
- 17 (1890)
- Issue
- 1 (1890)
- Date
- 1890-01-01
- Page
- Seite 271 (sequence 278)
- Language
- German
- Belongs to
- journal issue
- OCR quality
- 89% known words query
- IRI
…/2572068-2572098-2572099--3841-2575783- Visual Library
- page viewer of the UB Frankfurt
Mentioned entities
- Rashi 1× ep/1002670
OCR text
271 stammen soll, nicht sein kann, und führt schliesslich das zum ,,Gemeinplatz in der Polemik‘4 gewordene Argument aus unserem Verse gegen die Juden an, dass zu Herodes Zeit das Scepter von Juda wich, ergo sei damals der Messias gekommen. Zwar erwiedern die Juden darauf? indem sie auf die Exilsfürsteil in Babylonien und die einflussreichen Familien aus dem Königsgeschlecht, welche noch zur Zeit die Macht in Händen haben, hinweisen, aber P. V. meint: Da giebt es keine Ausflüchte, entweder Du zeigst mir, wo das fürstliche Scepter Juda's oder Du glaubst, dass Chr. schon gekommen sei; und (col. 560) keinesfalls kann man doch Jenen als König ausgeben, den Manche von euch in Narbonne, Andere in Rouen zu besitzen glauben. (Er fährt dann noch fort: Non ego inquam in Gallia, quemlibet in Germania, quemlibet in Italia seu in remotis Orientis, Africae aut. Aquilonis partibus ... pro rege Judaeorum suscipiam. Dabis ergo mihi, Judaee, de talium numero regem? Dabis pro rege exsulem? Produces pro rege servum? Propones pro duce mancipium? Dices in talibus adhuc manere prophetiam: Non auferetur etc.?) Da spielt P. V. zweifellos zuerst auf den Roi Juif aus der Familie der Kalonymos an, von der schon oben bei Raschi (in Bezug auf dessen Auslegung noch zu vergleichen ist Metz in Graetz’ Monatsschr. XXVII, 385 f., denn wir glauben nicht, dass R. auf den Exilarchen zu seiner Zeit hindeutete) p. 191 2f. die Rede war. Diese Nachricht ist auch älter als die Benjamin’s von Tudela. Betreffs der anderen Familie in Rouen s. Loeb, Revue 45 f. u. cf. oben p. 192 A. Die Angaben P. V/s sind so von grosser Bedeutung. 5) Hugo de Sancto Charo (Caro) st. 1263, Verf. der lat. Concordanz (Graetz, VIII 3, 163*; cf. Buxt. praef., wo noch früher Ant. v. Padua genannt ist); Anm. z. Vulg.-Text (Lyon 1669) I, f. 22 b. Er meint: 60 Könige aus J. gab es bis zum Exil, dann waren Führer aus demse Iben Stamme bis Aristobul, der Sohn Joh. Hyrkan’s, kurz