Mannheim
Compact Memory

Jeschurun · 1924-07-01 · Heft 7-8 (Juli 1924) · p. Seite 357

Scan of the page
Image: UB Frankfurt, Visual Library (IIIF)
Journal
Jeschurun
Volume
11 (1924)
Issue
Heft 7-8 (Juli 1924)
Date
1924-07-01
Page
Seite 357 (sequence 51)
Language
German
Belongs to
journal issue
OCR quality
92% known words query
IRI
…/2292929-2293027-2293031--07104-2300386
Visual Library
page viewer of the UB Frankfurt

Mentioned entities

OCR text

3 entity mentions

Die Ansichten des Maimonides und Naehmanides usw. 357 werden, und doch wird dieses Verbot (Chul. 116) in verschiedenster Weise aus der Schrift gefolgert. Eine dieser Deutungen hat sogar den Amora R. Simon ben Lakisch zum Autor, wurde also erst zu einer Zeit aufgestellt, da die Halacha in der Mischna längst fixiert war. Hier ist der Midrasch sicherlich als Begründung der bekannten Halacha aufzufassen. Andererseits finden wir Ableitungen aus dem Schriftworte bei Halachot, die ausdrücklich als הלכה למשה מסיני oder דרבנן anerkannt sind, so dass die Ableitungsart ausdrücklich als blosse Anlehnung an den Vers אסמכתא bezeichnet wird.1) Es gibt demnach zweifellos Midraschim, welche nicht als Voraussetzung der Halacha gelten können, sondern nur als ein Versuch, diese im Schriftverse wiederzufinden, oder lediglich als blosse Anlehnung für eine in der schriftlichen Lehre überhaupt nicht enthaltene Bestimmung. Eine Meinungsverschiedenheit kann es logischerweise nur darüber geben, ob in der Regel eine Halacha wegen der Tatsache ihrer midraschischen Ableitung als toraitisch מן התורה zu betrachten ist, oder ob ihre midraschische Ableitung als solche noch kein Kriterium zur Beurteilung ihres toraitischen Charakters bietet. Die zweite Ansicht wird von Maimonides vertreten, die erste von Naehmanides2). Im zweiten Kapitel seines Sefer Hamizwot schreibt Maimonides3): ״Wir dürfen weder meinen, dass alles, was wir von unseren Weisen durch einen Schluss auf Grund der 13 Deutungsregeln gefolgert sehen, dem Moses am Sinai gesagt wurde, noch 1) vgl. Sukka 6a שעורים] הלכתא נינהו וקרא אסמכתא בעלמא]; Mo‘ed k. 3a תולדות אחרות] מדרבנן וקרא אסמכתא בעלמא]. 2) vgl. Halevy, Dor. Har. I e 504 ff., dessen AusfUhrungsn wir vielfach benutzten. s) לא כל מה שנמצא לחכמים שהוציאו בהקש מי״ג מדות נאמר שהוא נאמר למשה בסיני ולא ג״כ נאמר בכל מה שימצא בתלמוד שיסמכוהו אל אחת מי״ג מדות שהוא מדרבנן כי פעמים יהיה הפירוש ההוא מקובל ממשה בסיני. לפיכך הראוי בזה שכל מה שלא תמצאהו כתוב בתורה ותמצאהו בתלמוד שלמדוהו באחת מי״ג מדות אם בארו הם בעצמם ואמרו שזה גוף תורה או שזה דאורייתא הנה ראוי למנותו אחר שהמקובלים ממנו אמרו שהוא מדאורייתא ואם לא יבארו זה ולא דברו בו הנה הוא דרבנן. Zum Ausdruck גוף תורה vgl. Chagiga I, 8. 4

Text as recognised by OCR (ABBYY FineReader), without corrections. Entity mentions: TagMe (2021); their positions were matched to this text again.