Hebraeische Bibliographie · 1864-03-01 · No. 38 März-April · p. [Seite 47]

43 fand aber auch ein einziges loses Blatt , welches das Ende des 9. und den Anfang des 10. Kapitels (״Stack“) des המלך והמיר p in einer interessanten deutschen Nachbildung enthält, welche, nach dem Character der Sprache und Schrift, wohl in das 16. Jahrhundert gehören durfte. Indem ich die Hälfte dieses Fragments —-Anfang des 10. Kapitels, so weit er in der HS. reicht —־’ am Schlüsse dieser Notiz genau wiedergebe, wäre ich für genauere Belehrung über die, meines Wissens erst dem vor. Jahrhundert angehörende jüdisch-deutsche Bearbeitung des Buches (über dessen weiteres Interesse s. ״Barlaam .und Josaphat“ HB. 1860 S. 120) sehr dankbar. Ich habe selbst, nur die Ausg. Fürth 1783 vor mehren Jahren flüchtig angesehen, und ob Meise! in der 2. Auf!, seiner Bearbeitung (HB. 1862 S. lf9) über die Ausgaben genaueres und Richtigeres angebe, als in der ersten, weiss ich nicht. Cat. Michael giebt Zolk. 1771 an, wohl jedenfalls ein Wiederabdruck. Das kandschr. Fragment lautet: דש י' שטוק. דער ווישהייט 'לאיט, דא ער וואור הייט ווישט, או אובא ער!עט (sic) ואומן אין איין ערדן מויישט. ךער יומא קויניק (sic) שפרך איך ויך דיין וויוא, דו בישט ב*ר נויפ׳טיג'קלויג אונ' ווייזא, נוין האבא איך מיין אורן־ גישטרעקט ויר, צו דייני ווישי וואורט אונ' דייני לער, מיין אויגן רזון»איך אוף גיטץ, אוג' אוף מיך זעלבסט מג איך מיך ירלון, דש איך מיך ב׳ון ואלטרייא וואול וויל ווערן, אוג׳ האבא טרוי דיא ווישהייט צו לערן, אוג' דיא וואורהייט אויך(sic) צו וועשטן, גו׳ J= גוט] _העליף מיר צו דעם בעשטן, דארוים ציך עש אן וויא עש דיך תינקט מיט, מיט בר נויפ׳ט וין ארוועק מיין מויט,?ןלויני שפתיך אונ/ווארי גועץ, דאמיט מיין הערץ שעריף אונ' וועץ, דש עש מוין• צוואו שאריף שניידן, דש איך דיא שפתיך אוג׳ רעטניש סויג גליידן, לוש מיך הוירן דיין ווישי לער, וועג דיין בייא שפיל אוב' רעטניש לויזטטן מיך וער, דער גיישליך ויך מאך, אונ׳ הויבא דער יונגן קויגיג (sic) אן: שטראוף ואלטו נייגן, אוג' ארגיבא .דיך אייגן, דער ווישהיוט אונ> דער ב׳ר נויפ׳ט צו פפ׳לעגן: ליכ׳ט ווירט דיר ארב׳וילט שיר, גיבט דיינש הערצן גיר, דש זיא דיר וועררא נוך אלוועגן: ויא בשלישן דיר ב׳ויר, דיא ליבשטי לוישט טויר, אוג' אופנט דיר דער קלוגקייט שטעגן: Nachdem Obiges aus N. 37 wegen Mangels an Raum stehen geblieben, fand ich in Cod. Münch. 347 an der Stelle der bei Lilienthal (unter, 348) angegebenen ״Moralphilosophie^ (ältere Cataloge haben ״moral. Erzählungen“) den grössten Theil unsrer Uebersetzung, nämlich von Mitte des 11. Kap* bis beinahe zu Ende, mit geringen Lücken in Kap. 32-4. Hiermit ist nicht bloss ein für Geschichte des Jüdischdeutschen wichtiges Buch gefunden, sondern auch ein in dieser Beziehung noch wichtigeres zweites, wahrscheinlich demselben Verfasser angehöriges, welches daher wäre interessant zu wissen, wie der holländische Grammatiker und Exeget (er paratphrasirte die Psalmen und Kohelet), welcher auf der Reise zu Freiburg im Breisgaü von der Pest dahingerafft wurde (Uetzel, Gesch. S. 203), über Juden-Bekehrung und Unterdrückung dachte. Auch Näheres über den erwähnten Leon. David wäre von Interesse. &{.]