Milgroym · 1922-01-01 · העפט 2 · p. Seite 30

ליכער״ סאציאלער ערנסט איז דער חותם פון דער דאזיגער קונסט. אין א שארפן קאנטראסט צו דעם רחבותדיגן לעבן׳ װאס רינגעלט זי ארום• פונקט װי טאלסטאי איז אװעקיאין פאלק. אזוי איז ליבערמאן אװעק קײן האלאנד. אין דעם לאנד פון פויער און זעלבםט־צופרידנקײט״ פונקט װי טאלםטאי האט מותר געװען אויף די באקװעמליכקײטן פון דעם לעבן אזוי האט ער צוליב די זעלביגע סיבות מותר געװען אויף דעם דעקאראטױון פארנעם פון די ליניעס. אויף דער פסיכא־ לאגישער קולטור. אויף דעם גלאנץ פון פארבן. פון דעם ססכוך מיט דער גײסטיגער גרויסער זאטקײט. מיט דער נערװעזער צע־ רײצטקײט איז אנטשטאנען א גורל פון א קינסטלער. װאס איז אפשר געװארן גרויס מער דורך דעם מו_תר זיץ״ װידורך דעם שאפן. רחל װישניצער־בערנשטיין ער באװאוסטזיניג דאס אינדיװידועלע״ האט ער מורא פאר דעם אײנצעלנעם מענשען אדער ער זעט אים פשוט ניט? די ערשטע השערה װעט מסתמא זײן די ריכטיגע. ליבערמאן קאן גישט םובל זײן דאס צופיל מענשליכע. פונקט װי מאקס פרידלענדער האט װעגן דעם גלענצנדיג געזאגט אין זײן בוך ״מאקם ליבערמאנס גראפישע קונסט״ (1920). בײ אים הײסט דארטן: ״ער זעט אויסצומײדן צו שילדערן דאס װאס עם רײצט אים און װאס עס דרינגט ארײן אין דעם תחום פון װילן״. פרידלענדער מײנט דאס אין שיכות מיט דעם פאר־ טרעט פון דער פרוי. װארים מ׳האט אויפגעװארפן ליבער־ מאנעך אז ער האט קײן חוש ניט פאר דעם װײבליכען חן• אסקעטיש׳ שטרענג׳ נישט בויגעװדיג. א שװערער זיט־ ד א מ יע• א קאריקאטור אויף אדאלף קרעמיע• צום ארטיקל די אנטװיקלונג פון דער מאדערנער גראפיק• .ז16מזנ81ם .1)ק8ז108)11״1 .\ט16מז4ז€ 16)ק1ס1>^ )ס 6ז11)1€8ז08 .״6ז\811)ס6<ן\6 611״ ■111115161•) 30