Milgroym · 1922-01-01 · העפט 2 · p. Seite 21

קײט און רירעװדיגקײט׳ װאס איר טרעפט בא דאמיע• די ליניע איז דא שװער׳ װי אומבאהאלפן׳ אבער דערמיט מאכט זי פאר אײך נאך איבערצײגנדיגער די דומפע שטימונג׳ װאס זי דארף כאראקטעריזירן• אין די דאזיגע זיטנצײכנונגען איז נישטא גארנישט פון דעם פראנצויז דאמיע׳ס פלאסטישקײט׳ פון זײן סאטירע׳ שארף ארויסגעבראכט פארן פארשטאנד• ם׳איז אבער ניט דער ביטערער הומאר׳ דער ״תליה־הומאר״׳ װאס מ׳האלט אים פאר דעם ײדישן הומאר• די ״אומפערזענליכע״ מעכאניזירטע ליטאגראפישע טעכניק מיט אירע מענגעס ארויסגעװארפענע עקזעמפלארן׳ האט אמ־ בעסטן געקאנט איבערגעבן די דאזיגע שאפונג׳ װײל זי האט גארניט צוגעגעבן קײן אײגנס• ר• עגבר מאסע׳ אשרעקליכער גרימאסנשמײכל׳ אנדערע פרטים זײנען דא איבריג׳ קוים אנגעמערקט׳ דורכלויפיג פילט איר זײ אויך מיט• אין דער נסיעה צום רבי׳ן שװעבט פאר אײך דורך װי א שאטן דאס אויסגעדארטע פערד׳ דאס ײדישע פערד׳ הויט און בײן• אמאםנסצענע מיט א נאציאנאלן פארנעם׳ אזוױוי אין גאיא׳ס אקסנקאמף׳ נאר פארמינדערט דעם מאסשטאב׳ דעם פאפאס׳ אויסגעשטימט מיטן ײדישן פאלקסכאראקטער• דא האט איר א געװיסע צונויפגעפרעסטקײט אין דער קאמ־ פאזיציע: די גרופע מענשן און דאס פערד מאכן אויס א האלבע ראדז דער בוים װײזט נאך מער די קײלעכדיגקײט• א מין פרעסקנארט אין דער פלאך• אין די סילועטן־ צײכנונגען איז גישט צו זעהן גארנישט פון דער בויגעװעדיג־ ♦ און זײ טרײסטן מיך׳ אז נאך אף די דילדעס קומט א בראך. שטארבן מוזן אלע דאך׳ טויט געפינט אין יעדער לאך• אפגענומען הענט און פיס בין איך פול מיט זײער שטות. טראכטן קאן איך שוין נישט מער׳ נאר איך הער און הער און הער• א פארשאלטענער אזא צו מײן אומגעבענשטער מי. רוחות פתחן: כא כא׳ שדים חיריקלאך: כי כי. און זײ בויגן זיך אדאפ, פילן אן מײן גאנצן קאפ און דערצײלן מיר דעם נס, אז א קײלעכיק מעת לעת דילדעס בליזנעװען אין רעץ׳ בליזנעװען מיט װילדע קעץ• װינטן קאמאצן: אהא און מלופומס: הוהוהו׳ שנײדן פאםעס פון מײן שעה חמור אײזלען מיט מײן רו. אטעמען אין אויער מיר׳ פליסטערן מיר שא א סוד׳ אז צו זינד פירט יעדע טיר׳ יעדע טיר אין אונזער שטאט. און איך זיץ אזוי באנאכט אין געדאנקען זיך פארטראכט׳ נאך דעם ערשטן נישט דערטראכט׳ נאך דעם ערשטן נישט דערטראכט• משה ליװשיץ 21