Milgroym · 1922-01-01 · העפט 1 · p. Seite 43

שורות און קנײטשן מיט די אקסלן• אויף זײער אלטן לא־ טיק־שטײגער װעלן זײ װעל־־ין קניפלף זוכן די שפורו פון א טאטן צי פון א ״זײדן״ און ניט געפינען- סײדן אין די אמאליגע נביאישע צײטן. װײל ס׳איז בלאס געזיכט פון שײדװעגם צײט• קען מען פארן צװײ קאסע אויגן אויף אײן פנים- בעת יעדער אויג קוקט באזונדער אין זײן תהוםז בער־ז יעדערער טראגט אויף זיך באזונדער זײן קארליק און זײן ריז?.. איך זאג עם אט א קעגן װאס: װי מיט א כױן װערט בא אונז פארשװיגן די ײדישע דיכ־ טונג אין רוסל־יאנד. צי אפשר דערגײן ניט פון דארט די ביכעלאך - ביכער? צי אפשר זײנען די װאס טינטל־ין מיט די פענעם עובר־בט?־1. דא רעד איך ניט װעגן קריטיק נאר פשוט װעגן אויפמערקזאבם מאכן. ס-קומט אויס׳ אז א חוץ אײנעם צװײ װאס ״לאטן זעק״ און טרעפן פונקט צום בדחנישן און שװאכן- זעד־זט קײנער ניט אטדעבמ נײעבש דור- װאס האט א קוש געטאן די כװאיד־1יס פון גרויסן חורבן אײדער ער האט זיך געלאזט אויף זײ אומקומען און שװימען-אויף א ים- באשטראלט מיט בלוטיגער שקיעה פון א װעלט- שװימען זײ אװעק אין א גרויסער געשלאסנער זיג־זאגן־רײז־זע. זײ לעגן קלאפטער װי בני נביאיבמ• און איר װאס טינטלט מיט די פענעס זענט ד־זאלב מאניאק האלב עובר־בטל גאוד־זדיג- שטײט איר צו זײ אלץ מיט די פלײצעס- און װארט נאך אלץ מע זאל אײך קומען בעטן- איר זעהט ניט װי אויפן װײטסטן שטעגעלע דארט- באשטראלט מיט לעצטן בלוט פון אונטער־ גײענדיגער װעלט האט עמיצער פון זײ- די אװעקגעשװימענע- זיך שוין ארויסגערוקט פארויס און מיט אן האנט אן אויסגצוי־ גענער און א מידער מידער װארפט ער אט־אט־אט ארײן א קלאפטער אין א װעלט א ױמטובדיג אויסגעװאשענער און א נײער• אן עכט באגאפטער פאעט- װאם דובל־^ט אויס בײ זיך אויף ברוסטן־טאװל צירליך אויסגעטאקטע שורות - שטארקע און דינאמישע- װי פײערדיגע שלאנגען: מײנע שיפן שוין װארטן אויף װינטן בײבם ז־־זאפן פון צעשטערטן גל־ייק. איך האב רוהיג צעשלײפט און צעבונדן די רינגען- די קײטן- די שטריק. אזא דיכטער לאזט זיך פלוציבם אװעק מיט קרומע בדחן־ פיס אויף דער ארענע - א דביקות־טאנץ פאר זיך- פאר מיר׳ פאר אײך און פאר אלע חוזקס- טײפק־־יס. װאס זיצן אין מיר- אין אײך און אין אלע. נאר נאך עפעס שטארקערס זיצט טיף אין אים װי אין אנדערע אײניגע געצײלטע ז״נגערס פון זײן דור - גרעסערס פון א גאט און פון א לעבו• און אויפ׳ן פײער פון גרויסן מזבח מוז אויפגײן אלעס- אלעס צוזאמען מיט זינדיג־אנגעזויגענער טשאדנדיגער װעלט: כ׳קען ניט מערז גענוג• איך בין די אלטע זונה- װאס פאר א מטבע גײט זי מיט אײך שלאפן. אבער איך בין דאך מעהר- און ניט נאר יענע זונה. כ׳בין דאך די גאסן- װאו די זונות װאוינען׳ כ׳בין דאך די מטבע װאס װעט זי באלוינען. כ׳בין דאך די פארװאגלטע און זאטליכע פארשוינען- װאם מיט זונות גײן• איך בין דאך אויך א זוינער- װאס װעט מיט גלח מארגן זונות שטראפן. [מ• ליפשיץ.] ס׳גליהט די גרויסע לײד. זי ל־יעגט אריבער גאט אויף קני און שמײסט איבמ אנעט• איז װעמען איז שוין דא צו גלײכן איצט מיט אט דעם דור? אלטע קורזיכטיגע סקעפטיקער־אויגן- װײס איך׳ װעל־^ן קריטיש נישטערן איבער אטדי ציטירטע דוד בערגעלםאן