Milgroym · 1922-01-01 · העפט 1 · p. Seite 26

- ד־ןאט נאך ורער דען אױסבאהאלטן א גנבד־־ז׳ש שטיקל גאט! אן אלטער תהילים־זאגער איז ערגעץ װאו געבליבן שטיל בײ זיך אין דער הײם״ דערפילט אטיןאך אין הארץ און ניט געװאוםט שוין מעהה גאט װער איז׳ און װעמענס איז ער. האט געקלונגען װײטער פרעמדער גלאק. און אויף שטעטל־ דיגן טאל האט אלץ פון נעכטן אן געקרעהט א שװארצער האן; א פוילער װינט געבלאזן האט מיט שרעק״ מיט סקריפ פון צוגעמאכטן לאד און געקרײצט- געקרײצט א שבותדיגן טאג• באנאכט דהאט מען ערגעץ שטארק געריסן דא א טיר• געקלאפט געלאכט און גארניט װײט האט אלעמאל געטאן א שאס. נאר איצט האט איד־יטער הײזיריגער װאנט־זײגער גע־ קוקט געקוקט צו שבתדיגן לײכטר אויף צוגעדעקטן טיש און פלוציבס גסיסה׳דיג און לאנג אויסגעכארכלט: ״נײן״. האט מיט טליתדיגן מנין שארף פארשמעקט אן אלטער זײדעדיגער נאז. מיט חלב פון בױ־ז־המדרשדיגע עמוד־ליכט און מיט געזאנג פון שבתדיגן ״למנצח״. אלטער אויער האט אומגעריכט דער־ הערט - א גאנצע עדה האלט שוין װײט: יהי חסדך עלינה כאשר יחלנו לך. און אפגעװארט אזױ א װײלע׳ אנגעשטרענגט מיט קלאפנ־ דיגן הארץ און פלוצים. װי אין חלום נאך א מאל דערהערט: כי אלף שנים בעיניך כױם אתמול. און אויף גיך אויף גיך ארויפגעװארפן זיך אויף דהאלז דעם קויטיגליכן האלב־פארגעלטן טלית. אנגעזאטלטן שבת׳דיגן ראק פון אויבן׳ און געשװיגד״ געשװינד מיט ציטעריגע פי־ בער־ז־־ןענט אויפגעפראלט אן אונטער־טיר. ארויסגעשטעקט די װײםע בארד אויף קעל־־יט און זיך א יאג געגעבן׳ נאר באלד געבליבן שטײן - דערהערט א שאס ניט װײט״ א שמעק געטאן די לופט א הין צו פוסטער װאכךלאנג פארשװעכטער שול און אװעק צוריק׳ צוריק פארפראלט נאך זיך די טיר• איצט איז שפעטלאך שוין - בײטאג... אויף שטעטלדיגן טאל קרעהט אלץ פון נעכטן אן א שװאר־ צער האן. א פוילער װינט בלאזט מיט שרעק׳ מיט סקרים פון צוגעמאכטן לאד און קרײצט און קרײצט א שבת. און געקוילעט פרירט דארט שבת׳דיגער דרױסן♦ ס׳גײט קײן מענשז ס׳װאלגערט זיךיא בלעטל ״שמות״ דארט ארויסגעריסן פון א סדור - א געלס אזא׳ א ״ברכי נפשי״־בלעטל געיאגט פון װינט״ געטריבן איבער צוגעפרוירענער בל־^אטע׳ איבער הרודעם״ און אן א תיקון אלץ - אײביג אײביג אן א תיקון• עפיד־1. און דער פערט^ער איז א נאר. ס׳שמעקט פון אים מיט לײדעדװארגער״ קוקט ער אלץ אהער צוס װאגןאון שטוינט און פרעגט: - איז װאסזשע א?.. איז ירידים טאקי אויס?! צװײטע האלב פון כסלו האט באנײם אכזרױתדיג און װילד געפרובט א יאטרע טאן דער קאנט״ און אין גרויסן שטח פון דרומ־מערבדיגער געגנט זײנען דא און דארט׳ װי אין רויטער היציגער געשװיליכץ״ געבליבן שטעקן נײע װאונדן שטעט• איצט האט שוין אויף זײ געשאטן - געשנײט״ געשנײט אויף רויטע װאונדן שטעט. און דא בײ ״סאב״ דעם טײך דעם לאנגן האבן אלץ גע־ ברודיגט טעג״ געריסןקורצע צײן בײ קרעמער׳ געצאלט פאר שטעטלדיגן ט*אל מיט חרוב׳דיגע היימען״ מיט פארגװאלדיג־ טער נקבה... איז דאן געװעזן הויל ארומעט. קאלטע קויטיגע געפריריכץ - װיסטער חלל. טויטע טויבע דראטן געהודעט האבן ארובם טאל׳ זיך אװעקגעצויגן אנגעפרוירן װי אין װײטע מדבר־םטעפן און ניט דערגרײכט שוין מער צו גרויסער מאמעדיגער שטאט• שטעטלדיגער טאל האט לאנג געװארט פון דארט א טרײסט און פאר׳חושכט אזוי שטום געבליבן חלשן און װארטן... איצט גײט שוין קײנער לאנג צו הויפט־גאס ניט ארויס. און נאר אין אײנעכש דארט א פענסטער פון א גרויסן ד־זויז קוקט װען ניט װען די לעצטע פון די ברתולור־ז זיך די אויגן אויס - אומעטיגע אור אד־יט־אויגן״ חלומורת פון צװײ טויזנט יאר קוקן צו״ װי שװארצער תלין רײט אויף פערד - טאג־טעג?־1יך אויסגעצירט אין װײסע ענטשן׳ מיט גאנטעס שמעכ?־־1 אויף די ליפן׳ מיט לאנגן װאריטשיק אויף ערוה׳דיג געגאלטן קאפ - טאג־טעגליך קוקן אויף אים דארט אוראלט־ אויגן״ חלומות פון צװײ טויזנט יאר. און אין זויער קעלט און װינטר־ברוד האט אײנמאל אפ־ גע׳חלשט דא א טאג אזוי׳ א נאכט-א נאכט פון שבת קודש• אין גרויער מארגנדיגער פריה האט פון װײטן נעפלדיגן דארף געזאגט צו גאט אן אלטער קלויםטער־גלאק״ גענאגט געקלאגט. פןאר פרומע לײט איז פאר׳חושימט דא אין טאל געבל־^יבן װיסטע לאנגע גאס׳ געגאפט ניט גלויבנדיג און דאך געדתארכט׳ געהארכט מיט פרעגנדיגער קנאה: דודבערגעלסאן