Juedischer Almanach für Gross-Rumänien · 1922-01-01 · 1. Jahrgang = 1922/23 Exemplar LBI · p. Seite כב

סנ ײדישער אלמאנאך פאד גרױס־רוטעניע. און טויער נאך טױער, אײנער פון דעם אנדערן פינסטערעה מיט־ א װיסטן זשאװער־קלענ פאר דער נשמה צעפראלעט זיך. און זי זעט שמהזאי ועזאל, די צװײ מלאכים־ װאם גאט האט זײ, די װעלט מתקן צו זײן, נאך פאר־ן מבול אױף דער ערד געשיקט און זײ האכן מיט אדם־ם טעכטער גאר געזינדיקט. הענגט שמהזאי אין עולם התהו קאפ אראפ און פים ארויף און עזאל אין קרישטאל־רײנעם טײך שטײט דאם װאםער ביז־ן מויל און װיל ער א טרינק טון לאזט דך דער טײך אלץ אראפ און אראם♦ און אװי ברענט ער פון אײכיקן דורשט אין קרישטאלענעם טייף און נ$ך זעט ד, די נשמה פון דעם בלינדן שמשון הגבור! ער בלאנדזשעט אום בארװעם איבער שארף־שפיציקע שטײנער. רויטע בלוט־שנירן װי נהר־די־נור־שט־־אמען פון אונטער זײנע פיס ציען זיך, פון די א ינען־לעכער צװײ שלאנגען־קעפ קוקן ארוים, מיט ריזישע. מילשטײנער־פויםטן דראט ער אין דער װעלט ארײן און אלע מאל רײסט זיך א טױזנט ־ לײבישער בריל פון זײן ריזישער ברוםט ארוים דלילה! ג! - גענויג, גענוגז שרײט די נשמה די אויגען פארשליםענדיק און וױ דער פלאם פון שנת־קודש ליכט, װאם א מאמע פון א ײדישערי משפהה, א פארװאגלטער א נע־ונדניצע האט ערגיץ אין פרײען פעלד אויף א בערגל אין דער שליטה פון בײזן װינט אנגעצונדען - פלאטערט זי.,♦ א פאך מיט די בליצלענדיקע פליגעלאך און װי א אונטער־־ געשאסענע טױב צו גאטס הארץ פאלט זי: - טאטעז פאטערג לאז מיך ניטז ♦ ,♦ פארלאז מיך ניטז,.♦. נעם מיך אונטער דײנע חן־וחםד־פליגל צוריק♦ און מיט גרױס רחמ־ם און ליבשאפט טולעט זי גאט צו זיך און גלעט זי און קושט זי און באהאלט זי צוריק אינטער זײן שטול. - א שלוםז שלוםז כאפן זי אויף ד$רט אירע־ שװעסטער־ פליעסקענדיק און קלינגענדיק מיט די ג^לדענע פליגל. װאו ביזטד געװען? געמײנט זיך שוין ניט זען•1 און מ׳קושט זיך און מ־האלדזט זי. צעשטראלט זיך די נשמה פאר נליק. פרײעץ זיך מיט איר אלע־ עולמות עלױנים ... און - װײ, װײ געשרינן! - װאס טער ליכט ארן פרײד אויבן אלץ װעניקער שײנקײט אלץ ימער עלענד און אומעט אונטן...