Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 185

יאר-בוך פון ״רישן ישוב איו ארגענטינע — 11 — איך פרעג: צי איז עם כרודער מײנער, מעגלעך, אז א גרויםע פרײד זאל קומען אויך דער װעלפז? אז יעדערער אין ברוםט זאל פילן גלעקער , זילבערנע צעקלונגענע, צעזונגענע, צעהעלט? די צוקונפט — א, װען איך װאלט קענען עפנען, מיט די כליקן מײנע כויערן די צײטן דערזען דאם גרויםע ליכט און א געפלעפטער (בלײבנדיק אין נויט) — װי װאלט איך זיך געפרײט פון װײט. — 12 — עס לאכט הײנט מײן פרײנט מיט די טויזנטער װעלן, א הילכיק געלעפטער פון פלײךברײטער כרוםטן אין רויפ אין דעפ בלויען פארגײען די עבאס פון פרײדיקן רוישן, פון ימישער לוםט. אויך איך זיך צעלאך און מײן אויג זיך צעפײערט, ס׳איז װאויל אונטער זון, עם איז װאויל, א װי װאויל! — די ליפטיקע שעה אין מײן הארצן כאהאלט איך פאר קאלטע און טונקעלע צײטן פון גרויל. — 13 — אזוי װי א ברויזיקע כװאליע, װאם שלאגט אן די פעלזן מיט קראפט און צעפיצלט זיך און װערט פארפאלן, — װיל איך זײן, און פילן די רגע פון שטורעט און שוים אין זעל און נאפדעפ אויך אײכיק אװעקגײן. — 14 — די שטראמען פון מוזיק איך ליכ, זײ רײסן מיט, זײ רײםן מיט; אויף פעלד פון פענזל אויסגעטרוימט איך גײ און ם״זינגען מײנע טריט.