Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 183

י א ר ־ ׳ב ו ך פ ו ז ״ ׳ד י ש ז י ש ו ב א י ז צרגעגטינע — 6 — א שטילער אװנט האט אראפגעלאזצ זיך אױןן דער ערד. עם זיצט א מענטש בײם טיש פארטאן אין זיך און קלעדט: צי האט ער נאך צו טאן, ער פרעגט, צי נישט, דא אויך דער װעלט? אזוי אין רו א מענטש א פראגע ט׳זיך געשטעלט. און שטימען פון זײן ברוסט, װי ענטפעדפ, קומען אן א פאר: נו׳ יא — א מענטש אין אונױוערם — ס׳איז אומהײמלעך און גארי װײל צװישן זונען גליאיקע און שװארצע סאטעליטן ביסטו, מײן פרײנט, — צי איז עפ נישט קײן שפאס? — אין מיטן! ס׳איז פעםער גאר נישט זײן, װי זײן א װיץ אין גדויסע ספערן — געזאגט האט איפ אײן שטיפ. א צװײטע לאזט זיך הערן: מײן פרײנט, צו פילן בלויז דאס לעכן, איז א פארגעניגן, װי קװאלן װאלטן זינגען אין דײן גוך א ניגון. א לויטערן, װאס מ׳קען גארנישט פארגלײפן מיט קײן זאך, װאם איז פאראנען אונטער בלויען הימל־דאך. — אזוי ט׳געזאגט די צװײטע שטיפ. דער מענטש דאך װײטער טראכט: ס׳װאלט גוט געװען, װען פ׳װאלט קײן פײן זיך נישט געמאפט. — 7 — עס איז דאך נישט די גאנצע װעלט די שטאט. פאראן נאך פלײנען כװאליעדיקע־מילד, װאס לויפן צו ביז נאענטן האריזאנט און קושן זיך מיט הימל אין דער שטיל. און בײמער רואיקע, אין זיך פארטראכט, זיך חברן מיט זון און אויך מיט נאכט. די שטדאלן און די שטערן רוען אפ אויןז צװײגן אײדעלע, אויך זײער קאפ. פאראן איז נאך א װעלט א חוץ דער שטאט. נאר איך בין אומגליקלעך געשײדט פון איר. איך קען נאר גאסן, הײזער שטאק אויך שטאק, און דער אספאלט איז, לײדער, אלץ פאר מיר. — 8 — — 183 אזויפיל שטרײטן קלײנלעכע מיט מענטשן פון ארום. געדאנקען נאד געװײנלעכע