Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 137

יאר־בוך פון ״דישן ישוב אין ארגענטינע גאלרענע ברילן. ער זיםצט מיט א?ייכטן זיפ׳ו און װיגט זיר אויױ זײן שטו?, װי ער װאאט געװען אין עפעם פארטיפט. — אומזיםט די צ״ט, אומזיםט, — מורמלט זיאבערשטײן, און קוקט אויפן ז״גער. די טיר האט זיך געעפנט און עם איז ארויםגעקוטען קר״ז׳צער, באגיצ״טנדיק א בא־ זובער, װעלכער איז באילד אװעק. פעליפע קר״זקער האט אנגעקוקט די צװיי יידן מיט א פאדװאונדערטן בליק. זי5- בערשטיין האט פארגעשטעלט דעם ידאקטאר?יפשױן און קרייזלער האט אים װארעם גערריקט די האנט. פעליפע קרייזלער האט אויםגעזען װי אן עכטער טשילענער טיפ. א טונקעלער, ברוי- נע אויגן, כמעט שװארצע, און שװארצע גלאטע קורצע האר. ער איז געװען הויך און •מיט בר״טע מאםיװע פל״צעם, אביםל שיװער. ז״ן שמייכר האט נאר דערמאנט אן עפעם, װאם איז נישט געװ״נלעך אין די טשילענער טיפן. א גוטברודערישע גוטמוטיקייט האט געװייעט פון אים. ער איז דעם דאקטאר ליפשו׳ז באלד געפעלן געװארן. אזוי האט מיט אלעמען פא־ םירט, מיט װעמען ער האט זיך צום ערשטן מאל באקענט. עם האט געװייעט פון אים אפנהארציקייט, ברייטקייט און גוטמוטיקייט. מיט דער זעצבער?ײכטקײט, מיט װעצכער ער האט געשלאםן געשעפטן אויך מיציאנען, האט ער זיך געקענט פא־אינטערעםירן מיט קל״ניקײטן און אנעקדאטן. נישט אומזיםט האט מען אים גערופן אויך דער בירזשע ״על בוען כוריא׳/ דער גוטער ייד. זיי זיינען אריין אין קאבינעט, װאם איז געװען אויםמעבלירט מיט לוקםום. אין די באקװעמע פאטעלן פון גרינעם לעדער ביים גרויםן ניקילנעם שרײבטיש, איז מען געזעםן װי בארואיקט אן אומדערװאדטעטע איבעראשונגען. און דר. ליפשוץ האט זיך דערפילט עפעם גרינגער אויפין הארצן. — א ייד איז פארט א ייד — האט ער געקלערט. זייצבערשט״ן האט זיך געפיצט אומבאקװעם. ער האט באדארפט אנפאנגען דערציילן, װאם עם איז אזוינם דער װעלט-קאנגדעם און װאם איז דער ציצ םון זייער באזוך. אבער דער דאקטאר קיפשױו האט אים ארויםגעהאלפן. ער האט אויםגעװישט די בריי^ן און האט גענומען ריידן אוױי ייריש. פע5יפע קרייזצער האט אויפגעלױכטן. א בר״טער שמייכ5 האט זיך צעלייגט אויך זיין ברוינעם טונקעלן פגים. — יידיש, יידיש, רעדט, רעדט... און דער שליח פון װעילט-קאנגרעם האט מיט א ציטעריקער שטימע דערצייילט װאם עם לעבט איצט איבער ראם יידישע פאילק אונטערן יאך םון היטלערן, ימח שמו. הונרערטער טויזנטער ״דן ז״נען פארטריבן געװאדן פון זייערע היימען, מען װיים אפיילו נישט די צאיל פון די קרבנות פון די היטלעריםטן. פרויען, זקנים און קינדער, געשחטן, דערשטיקט דורך גאזן, און רי געראטעװעטע װאלגערן זיך אין די קאנצענטראציע לאגערן. טויט און פאדװים- טוגג הערשט אומעטום. און די ״דן פון די אמעריקאנער לענדער, די גל״קלעכע, װאם ז״ער מזל האט ז״ פארהיט פון די גרויסע אומגליקן, מוזן קומען צוהײלך ז״ערע ברידעד פון יע- נער ז״ט ים. ער האט אפגעכאפט דעם אטעם און װייטער גערערט. גלויבט דער הער קר״זלער, אז עם איז פון ז״ א פעלער װאם זיי האבן אים באזוכט? װאלט נישט געװען פון ז״ א פאדברעכן, װען זיי שליםן אים אוים פון זייער מיט און מ״דן אוים ז״ן הילף? אלע ״דן אן אונטערשייד, אלע, אלע יידן, דארפן העלפן; ק״נער קען זיך נישט אפ- זאגן פון אזא ה״ליקער זאך װי ראטעװען די אומגליקלעכע ברידער. פעליפע קר״זלער איז געזעםן דעם קאפ אנגעשפארט אן די הענט און דעם פנים פארגראבן. פלוצלינג האט ער זיך מיט דעש אויפגעהויבן און זיך געלאזט אין א צװייטן צימער און פארמאכט די טיר. — 137 —