Yor-bukh fun Yidishn yishev in Argenṭine · 1945-01-01 · 1945-1946 · p. Seite 90

יאר-ובוך פון ײרישן ישוב אין אוגענטינע האט מען זי פארשניטן, װי אן אײנזאמע שוצלאזע טױכ אויפן שװעל פון איר פארברענטן הויז. מענטש, פארשטײסטו, מאלפטו זיך דאם אויםף — זע, אט לויפט ער דער הלך, אט פאלט ער אויפן האלדז פון אן אײנזאמער זקנה און קײנער און קײנער און קײנער, נישט נאט אין הימל פונאויכן, נישט מענטש, פונאונטן אויך דער ערד, האלט נישט אפ די ארויסגעצויגענע שװעדד, װאם פאלט אויך די העלדזער פון אלטע שטילע מאמעס — די גרויע שוצלאזע טויכן. כ׳האב געהאט א מאמען און איך װײם נישט איר קבר אפילו. איך װײם נישט אפילו אין װעלכן בלוט איר צו זובן, אין װעלפן אש איר געבײן צו דערקענען! מענטש, זאג מיר, זאג מיר װאו זײנען, װאו זײנען די על נהריונ ככלדיקע הארפעם און פידלען, װאם קענען דין־סטרוניק דערשפילן דעפ װײטיק פון מאמעס, פון שטילע געשאכטענע טויבןף װאו זײנען, װאו זײנען די אלטע צעקלאגטע װיאלענטשעלן, װאס קענען צעגראבן מיט שארפע פארעקשנטע רידלען דעם צער ביז די סאמע געדערימדיקע טיפן, אז טרערן זאל רינען, אז טרערן זאלן טריפן י און טריפן אין רויטע, אין בלוטיקע שטראמען? — איך האב געהאט א מאמען, איך האב געהאט א מאמען און האב זי נישט מער. — ה — געהאט האב איך שװעםטער. די קלענםטע — א פרילינג און א זומער — די גרעםטען נאר בײדע — אויפגעצאפלטע םטרונעס, בײדע — ױנגע םימפאניעס פון פריש־צװײגיקן לעכן. פ׳האב געהאט צװײ שװעפטער. זאל איך זאגן, װי טאפאלעס, װעל איך די סאסנעם פארשעמעןן נאר אז איך זאג, װי װײם־צװיטיקע קארשנבײמעד, — װעט עס שוין קײנעפ נישט פאדדריםן. נאר װאו זײנען שװעםטער, װי טאפאלעם, װי םאםנעפ, — 90 —