Yidishe bilder · 1949-06-01 · Nr. 6 יוני · p. [Seite]

צװײ מענער פנימער, פר^בירמ זײ אומקערן װערט רער&ון צװײ עלמערע פרױען פנימער♦ דרעזגעי )) 1^- די ^אונא ־זיצונג הו הא א נערירער? א נעװאלד אט זאגט מען, אז די ישועה קוממ באלר ם׳פארזאמלען זיך די אמתע מחוהנים כדי צו קלערן מימ װאם צו העלפן די בני רחמנים ס׳קומען זיך צוזאמען פארשמעהער פון §5 לעגרער מימ אמ$ל צו באמראכמן צו זועמען געהערמ ארץ ישראל דאם פנים ברענם פלאמט פאר חרפה און שאנר אז מ׳זאל נאך קלערן צו איז א״י אונתער לאגיי, צו װײםן דען גישמ אלע װאם װעלן זיצן בײם מ־ש אז װען זײ װעלן געבן אין דער היםםאר ע א מיש, דאן װעלן זײ דערזען שארף און קלאר אז ײרן האבן די ערשמע באזעצמ און נעהאמ אן אײגענע מלוכה אין א״י מאמער האם היםמאריע הײנמ גישם ראם ײארמ גענוגענר דאך דאם, װאס מ׳זעם הײנם דארמ, װיםטענישן. מהאם נישמ נעהערם מער וױ װארען פון שאקאלן מומ שײן צענדליקער יארן רי פרײר פון ארבײם שאלן די ערר מרוקן וױ א בײן קען נישמ געבן קײן פרוכם איז נעװען יעמם ם־ץ צום םיף האט זיך ארױםגעװיזן די ענרע .אז פארמאכמ האמ די םאמע ערר איר םראבם נאר פאר פרעפדע, װען ם׳האבן זיך נעמאלרן צן איר די אײגענע קיניער דאן האמ זי אננעהױבן צו באװײןן װונדער א בוים קרים נישם ש־ין ס׳דאכם זיך, אז ער איז פארפלובמ קען מען נישם אפרײםן ראם אױג פון װאקםענין שײנעם פרוכמ נעבוים הייזער, קאלאניעס, גאנצע שםעם ־דער מזרח האם מימ אמאל אױפגעלעבם, ן אתיםגעװיזן די גאנצע אקמידוימעם אויפגעבױמ אן איינענעם אוניװעחימעם נישמ געשראקן זיך פאר מאלאריע דער קלימאמ הײם אונדזערע בעםמע זין און מעכםער האנן נעבױם סים בלומ *מון שוזוײם, און װען םאיז אויפגעשמאנען זדםלער נדם זײנע האררעם געװאלם אײנשלינגען די װעלם אץ זײערע םאררעק האבן ײרן אץ די ארמעען פון אלע עקן װעלמ זײערע ברוםםן אץ קאםף קענן שינא ררײםם אויםגעשםעלם < די װעלם האמ געגעבן בלום נאנבע מײק אבער צו דעם ויאם םיר ײח האבן גענעק את נישםא קיץ גלײכן דאס װאם םיר האבן כדםגעמאכם האם נאך די װעלמ נישם געזען צום סוף האם נאך אועלכעם געקענם געשען פאר די װעלט תליני׳ם זיגמ סען און ממראכט און אונח האם מען אץ לאגערם פארמאכם פקען נישט זיץ קײן שלום אױף דער װעלמ כל ומן יער װעג-צו אוניװער לאני ײעמ דץ פארשמעלם, ח♦ לאמיר לאכן זײן אײנעגטום מען םרעגט א היגן רעדאקמאר יװ נעמט איד אזױ פיל װיצן אין אי ער צײמונג? — גאר פשומ, ענמפערמ דער רע־ ראקמאר, אז מען זוכט געפינם מעו♦ איך זוך אין אלטע צײמונגען און אז איך געפין, שרײב א־ך זײ איבעי און שרײב אונמער מײן נאםען, װײל איך האב זײ געפינען♦ דײגע ־־ מײנע בײם מינכענער קאמימעממרעפן זיך צװײ ײרן, זאנ נאר, שרײמ אײנער צום צװײמן, זױ הי־םמ דײן פרױ? — מײן פרוי הײםמ דײנע (רינה), — װײםמו װואם? גיב מיר דײנע און געם דיר מײנע״♦ גאך ערגער שלמה ױנה♦, זאג מיר, װאם מומ מען, מײן װײב האמ פארלוירן איר זברון, זי געיענקט ניט פון דאנען ביז יאנען? בינעם גרויבעם: זעםמו מיר איז נאך ערנער, מײנע זאל לעבן געיענקמ שײן צופיל♦♦♦ די פארפאלעגע הגדה א ישובוניק איז עיב־פסח צוגעפארן צום שמעמל קויפן א הנדה. אויפן װעג צוריק אהײם האט ער זיך אפגעשםעלמ לעבן א שענק נעמען א ביםל בראנפן און איז געװארן אזױ בגילופץ, אז ער אװ אתײמגעקומעו שפעמ א־ץ רער נאכמ אן דער הגיה, פרעגם אים זײן ודיבן — םמײטש, װו האםמו זיך אזוי פארזאממ, און װו איז די הגדת? — פאי שמייםמו מיך, ענמפערמ ער, פירענײיג מיט דער הנרה אזדנע שײנע ײרן וד רבי עקיבא, רבי מרפין און רבי אל עזר, האב איך אװפן דועג זײ פאיבעמן מימ מיר ארײנצוגײן אץ שענק געמען צוביסלעך משקה. נו, האבן זײ זיך אזוי סארשנאשקעם, אז זײ זײנען דאימ שוץ געבליק מימ רער הגדה א״נאײינעם,״