Literarishe bleter · 1933-12-22 · 51 (22.12.1933) · p. Seite 832

ליטערארישע נלעטער נוס. 51 (502) זײט 832 14 ד ע ד זעגען מיר צו די היפלען״ און די װינטן, װאס האלםן אונז וואך; אויף װעגן פון הײמלאזער בעגקשאפט — גליקלפכע אן א דאך. אין אונזער בלוס גײט-אום דער הענקער; אונזער צארן װארט וןפ דעם ט יט. רײםט זיך דאס הארץ צו געדענקען דעם הונגעריקן אויסנעשרײ: ב ד ו י ס ׳ גײען םיר מיס דעם תלױן, אונזער הארץ אין זײנע בלוסיקע טריט; עס צינדן זיך שטיקער הימל, און די לבנה היט... װי א לאם שטרעק איך סײן האלדז אין מדבר; אונזערע װאסערן לויפן, לויםן אויף צוריק. פאר דעם טוי פץ אונזערע לידער הענגט א פארסאיעטע שטריק. מײנע קראנען רעדן מיט לשון פון טײק, װײס ברויט און זעמל אויף מײן נױ-יארקישן טיש; װען איך שטדעק מײן האנט צו נעמען — בלוטיקער מעםפר פון דער טיפעניש. רער העכסטער טורעם פון םדום-םאנהעסען גײט-אויף וױ א ליד פון נױ יארקישן תהום. װעמפן זאל איך בעטן, ײעמען בעטן? איך גיי דא װי א זינדיקע צװישן פװלות אום. איך נעם אן ד נאכט בײ אירע טויאיקע אקסלען און פיר זי אנטקעגן מײן װאכער טיר; שװימט די לבנה װי א חלף אויף װאסערן, און םיץ האלדז קושט _ זי מיר... איך שנײד די בלפסער פון דיין בוך, דיין הארץ לויכט םיר אנטקעגן. װי לבנה-ליכם שײנט אױף מיר דײן פנים; דײנע אויגן — מיט צײםיקן רעגן. אויםגאבע םון די ״ליטעדאדישע בלעטעד׳ ־עקב באמאשאנס?׳ פאדטועטן פון ײזישע שרײבעד א'נה7$ס: *רײנעיר : דוד *״נהןרן; עחר וד*רש*װסקי; דוד ״רנזייסןן ן דנייל ס**רני; ס. ניגער; י• *ו*ס*עו; דער ײדיעער ייםער*םן- *ון זסור.י*ייסס;־ם*רײן 1 ד• ייסער*סיד *ין ד*ס!ײםינגם-װעזן *ין װ*רסע; י• ם. װײםננערג; *םרים ק*נ*נ*װסקי ן נחםן מײזיי; *הרן נײסיין; ססוז נר*דערז*ן; ק*דיע ם*ל*ד*װסקי; ז. סעגןיןװיסס; זיםן רײזען; *יםער קןניזנע; י. י. זינגעי; י• י■ סרונק ן ײדיש * ן רימעניען; *ייעזר סםײננןרנ; יעקנ ני**עד; יעקנ ססערננערנ; *יניק מונגער■ ײרישע ייםזרןסן *ין זײערע גריסידינגען *ין ניי• יןרק; *נרהם רײזען; *נרהם ייעסין; *נ. קןהןן; ד״ר *יעקםונדער סוקדוני; ה. יײװיק; *סרים *ויערנןך; דוד *ימןםןװ; נ. ריװקין; י. סןסיר*; מסה יײנ הןייערן; ס. נ*רײסן; *. גיונק־יעיעיעם; נ. *. נןידנעדנ; נ. גיוזסןן; ז. הײנעער; נסהיי נרןס. פרײז ר גילדן * ד ר ע ס : ״ליטערארישע בלעטער׳, װארשע. גזשיבאװקע 24/7. ל י ז?.?עיע?עס / ניז׳יזזדק םדיליאנילןעד װאד;פץ דער סןעםע ״צי דיר — צי םיר׳) װײך װארעם געפלאטער אץ דארשטיקע הענט, די הענט זענפן מײנע, אץ ס׳פלאסערט דיין לענד, דיין לענד האט געצײטיקט, אץ איך האב נעבליט. מיט אפענע ליפן געקליבן דעם צװיט פון װארעמער װייסקײט, עלעקטרישן הויך, פון האלז און פץ ארפס, פץ קני אץ פין בױך. און רונדקייטן האבן זכרונות נעװעקט, און גלאטקייטן - לאנדשאפטן װייטע אנטפלעקט. אי פעלדישארך, אי װאלד-הארך, אי שסילקיים פון הײל - דאס אלץ איז געקומען אויף אונז מיט געאײל. געאיילט האט א ױם׳טוב מיט אור״פרשטן גאנג צו נעמען אונז צװײ אין עקסטאטישן פאנג. .. ס׳האט װער זיך געשארט דארט אויף יענער זייט װאנט. האט װער דאן געקאנט זײן אלײן — נישס בײנאנד? מיר זענען צוזאמען געװפן אין די פרײד פון הייסן געבאט און פארװארפענעס קלייד האט אינז דא געװירבלט, דא ריטמיש געװיגט, און ענדלעך אונז דאנקבארע זוניק באזיגס. א שפילער אזא איך — אי צערטלעך, אי שארף, און דו, א געטרײע פיל־סטרוניקע הארץ. און װפן איך האב פלוצלינג אלײן זיך געװעקם, װי כ׳װאלט װאס באנעמפן געװאלט און גפפרעגם: האסט ליב מיך אצינד — דאסטו מיט געבעט געציטערט: א שװייג׳שװײג, א שװײג־שװײג, נישט רעי־. דאן טרעטנדיק לײכט, וױ אויף כװאליעם האשיש, האב איך דיך געהויבן, געלייגט אויף דפם טיש, אץ ס׳פענסטער געעפנט צו װײזן דפר זץ דעם פלאן פון דײן לײב, דעם נצחץ דערפון. און דו — ס׳איז ג װעזן א הימן דײן גפזיכט. דורך טרעטן א הימן אי צו מיר אי צום ליכט. מיר האבן נעבליקט אין טריליאניקער װאר, און פלפנער געבויט אויף טריליאן מיט א יאר. זזסתי־ ׳עזסייזזסיעעד / גיז׳יז^דיק . לו א ד י ע א־ך שנײד די בלעסער פון דײן בץ, דײן הארץ לויכט מיר אנטסעגן. ווי לבנה׳ליכט שײנס או-ף מיר דײן פנים; דײנע אויגן — מיט צײטיקן רעגן. דזשיקע-גאס, העסטער׳סטריט און לעװאזשע — גי יענדיקע שטערן אין אונזפר װאך בלוט, פאר א יפדן טראפן שוימיקן לעבן - בלוטיקער לשון פץ רום...